Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Ηλίας Κεφάλας: "Τόσο ψιθυριστά"

Τόσο ψιθυριστά μιλάει αυτό το ποίημα Που δε το ακούω ακόμα ούτε εγώ Που το ΄γραψα
Πρέπει να σκύψω Να σκύψω πάνω από τις λέξεις του Ν’ αφουγκραστώ τους δισταγμούς του

(από τη συλλογή "Λεζάντες για τ’ αόρατα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2016)
Πρόσφατες αναρτήσεις

Λιλή Ντίνα: "Ενώπιος ενωπίω"

Τα όνειρα που στάλαζαν στην οροφή της πραγματικότητας γκρέμισαν τη στέγη μου κι απλώθηκαν σε όλο το νου σαν χάδι Προσδοκώντας, γλίστρησα Έκανα γυαλιά καρφιά την ηρεμία μου κι ύστερα έστρωσα καταγής για ένα πικ νικ με τις αλήθειες μου

(από τη συλλογή "Θυρίδα μνήμης", εκδ. Γαβριηλίδης, 2017)

Κωνσταντίνος Κορίδης: "Φαίνεσθαι"

Ο εγκιβωτισμός των στίχων του ολοκληρωμένος. Η υγρασία παρούσα. Σαπίζει κάθε περιεχόμενο.

(από τη συλλογή "Συντμήσεις", εκδ. Ιωλκός, 2018)
Πηγή: Fractal


Θανάσης Σάλτας: "Ο ποιητής..."

Χρόνια παλεύω να φτιάξω ένα ποίημα,  μα δεν κατόρθωσα παρά μονάχα στίχους,
και μήτε στίχους σοβαρούς, μονάχα λέξεις,
και μήτε λέξεις... συλλαβές,
κι αυτές φτωχές σε καταλήξεις,
και αν θέλω να ’μαι ειλικρινής, σε δαύτες…
αν βρήκα 5 με 10 γράμματα ακριβά,
ζήτημα θα ’ναι...


Σπύρος Κάλμπαρης: "Ο Ιωνάθαν ανέβηκε στον ουρανό…"

Δεν μιλώ άσχημα πια για τον Ιωνάθαν
Κι ούτε που φαίνεται η ουλή που έκανε στο μάγουλό μου
Ένα καλοκαίρι κάτω από τη παλιά γέφυρα του Κραυσίνδωνα.

Δεν μιλώ πια άσχημα για τον Ιωνάθαν με τις καφετιές φακίδες του
Που με παραμόνεψε κάτω από τη γέφυρα με τη συμμορία του
κι έπειτα χάθηκε.

Μόλις που είδα τη μεγάλη πέτρα που εκτοξεύθηκε στο πρόσωπό μου

Με τα τόσα χρόνια όμως που πέρασαν
Θα μιλώ πάντα καλά γι’ αυτόν,
γιατί ήταν κάπως
πολύ τρυφερό να σε ξαπλώνουν -μικρός εγώ - πάνω στη παλιά γέφυρα
και ο Ιωνάθαν με τη συμμορία του να σκύβει πάνω σου
και να σκουπίζει το πρόσωπό σου με μια τρυφερή παλάμη.
Θα μιλήσω βέβαια καλά και για όλους αυτούς,
που οι περισσότεροι έχουν πια φύγει από νωρίς.

Και η πληγή αποδείχθηκε μικρή
Για να γράψω ένα ηρωικό ποίημα.

Θα μιλήσω καλά και για τη πέτρα
Δύσκολα μπορώ να βρω την ουλή στο πρόσωπό μου
Όμως θυμάμαι την ιστορία της.

Και ο Ιωνάθαν χρόνια έχει
Που ανέβηκε στον ουρανό με τη σφεντόνα του.
Σώμα με σώμα πολέμησε στη Κύπρο
Πριν παραδώσω την τρυφερή του καρδι…

Καρίνα Βέρδη: "Οι ποιητές"

Ρημαγμένοι πιωμένοι Με μικρά τετράδια χωμένα στις τσέπες, οι ποιητές διαβάζουν με στόμφο στις αυτοσχέδιες βραδιές ποίησης αλλά… μύστες της νοόσφαιρας αλύτρωτοι αγέρωχοι απροσπέλαστοι βραχώδεις. Βγάζουν συγχρόνως μουσική Απ’ τα μαλλιά τους και τα τσίνορα. Θροΐζουν έρωτα αδηφάγο Και πέταλα ιδεών.

(από τη συλλογή "Ηλεκτρικό βυσσινί", εκδ. Όστρια, 2018)

Κλεοπάτρα Μακρίδου: "Και πάλιν λέξεις"

Οι λέξεις πέρασαν αμετάκλητα στην αθέατη πλευρά των άστρων που μόνο οι ψυχές ταξιδεύουν. Βαμμένες με αίμα τριγυρνούν με βαρύ φορτίο στο πλακόστρωτο του φεγγαριού αναμένοντας την ουράνια ιεροτελεστία μέσα στην κακοφωνία του σύμπαντος. Διπλωμένες στα δυο να βαδίζουν σκυφτές προς την ετυμηγορία…

(από τη συλλογή "Εντοπία φωνή", εκδ. Κουκκίδα, 2017)


Γιάννης Ευθυμιάδης: "ΠατρΕίδα"

Στη χώρα μου τα σύμπαντα ορθώνονται σαν γερανοί, διάσπαρτα  εδώ κι εκεί 
Δεν κατορθώνεις να τα δεις ποτέ συγκεντρωμένα, γιατί τα σύμπαντα 
είναι δυνάμεις ετερώνυμες, ξέρουν μονάχα τη φυγόκεντρη μανία 
Αν κάποιος κάποτε θα πει πως ζει σ’ όλα τα σύμπαντα, ή τον ξερνάνε 
έξω αυτά, μες στον κενό αιθέρα, ή πάει να πει πως σύμπαν έγινε 
κι αυτός, στην ερημιά του κρύου 
Μικρός, νόμιζα πως θα ζούσα σε ένα τέτοιο σύμπαν. Ύστερα σ’ άλλο, 
σ’ άλλο… 
Μα μεγαλώνοντας έμαθα να φυλάγομαι κάθε που ένα σύμπαν απειλεί 
να κυβερνήσει τη ζωή μου, να διηγηθεί ερήμην την αγάπη μου, 
να υποσχεθεί όσα δεν πρόλαβα ούτε να υποθέσω 
Και, σύμπαντα, μην αρνηθείτε να υποκλιθείτε, σαν έρθει η ώρα εκείνη 
η κραταιά, που ο κόσμος μου θα λάμψει, ήλιος τρισήλιος, να σας σβήσει 
απ’ τη ματιά.

(απόσπασμα από την ποιητική συλλογή "ΠατρΕίδα", εκδ. Ίκαρος, 2018)

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Τα sms της κρίσης"

Μην στέλνεις άλλα sms Με στίχους Να με πείσεις
Tο iPhone μου πέταξα Στου Πηνειού τα "όχι" Που δεν ληστεύουν δάκρυα Που δεν γυρίζουν πίσω
Που ακυρώνουν Σιωπές και "ναι" Στη λογική της κρίσης


Πάνος Κυπαρίσσης: "Πέμπτη εποχή"

Σηκώνεις τα χέρια σου ψηλά
κι εκεί μετέωρος ακινητείς
με δάχτυλα της πρόθεσής σου σταλαγμίτες
Ποιά μνήμη σου δωροδοκείς
τόσους σταυρούς να θάψεις
Υψώνεται λερναία εποχή
Νήπιοι και κυνικοί
προσδοκούν μ’ οπλές του νου
κι απάτες την καταστροφή
να δείξουν την αλκή τους
Μη γελαστείς
δωροδοκώντας την να ξεχαστείς
μ’ αυτών το μέρος είσαι


(από τη συλλογή "Κλέβοντας σκοτάδι", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)