Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Μάνια Μεζίτη: "Lullaby"

-λυπάμαι όσους μένουν άυπνοι
παρατηρώ τα δαχτυλίδια
των ματιών τους-
σε θυμάμαι κάποτε
πάνε είκοσι χρόνια
να λες με βεβαιότητα
οι μαύροι κύκλοι δεν είναι κληρονομικοί
η αϋπνία τους προκαλεί
ν’ απλώνεις τρυφερά δυο ψέματα
ένα μπροστά από κάθε μάτι
να τα λικνίζεις ρυθμικά
και να μ’ αποκοιμίζεις

(από τη συλλογή "Η μαύρη ανάμεσα", εκδ. Κύμα, 2018)
Πρόσφατες αναρτήσεις

Στέλλα-Λουΐζα Kατσαμπή: "Avθρωποειδή"

Οι μάλλον αθάνατοι
βρίσκονται δεμένοι σε βράχια.
Όρνεα τους τρων τα σωθικά
Φτιάχνουν μύθο,
όλο βάσανα.
Οι θνητοί
βρίσκονται δεμένοι σε καρέκλες,
σε ανθρώπους Ιανούς.
Δεν λυτρώνονται ποτέ.
Οι ήρωες
πεθαίνουνε για κάτι,
την υστεροφημία να κερδίσουν
μα μένουν εν τέλει αφανείς.
Οι θεοί
γλεντοκοπούν σ’ αιθέρες,
χαραμίζονται σ’ εταίρες,
δεν ακούνε πια τις προσευχές.
Οι μελλοθάνατοι
όλοι βασανισμένοι και φθαρτοί,
ημίθεοι, άνθρωποι και έκπτωτοι
ποντάρουν σε μια δεύτερη επίγεια ζωή.

(από τη συλλογή “Ανθρώπινα Δαιμόνια”, εκδ. Ρώμη, 2018)


Κώστας Λάνταβος: "Με δέος"

Θέλω να τολμήσω επιτέλους. Να κάνω αυτό που ονειρεύομαι: Να πάω έναν περίπατο έξω από την πόλη -να ναι φθινόπωρο και μεσημέρι- Να γονατίσω στους αγρούς με δέος -βαθιά υπόκλιση στη γονιμότητα- Να γεμίζω τη χούφτα μου με αφράτο νοτισμένο χώμα Να το ακουμπήσω με τρυφερότητα στο μάγουλο μου -αδρή υπόμνηση συγγένειας- Να αιχμαλωτίσω στην ψυχή μου το ζωντανό εκείνο συναίσθημα της ευγνωμοσύνης -απέραντης ευγνωμοσύνης-
Πριν επιστρέψω στην πόλη της μελαγχολίας Και των αθετημένων υποσχέσεων.

(από τη συλλογή "Καλημέρα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)

Κυριάκος Ευθυμίου: "Μυροφόρες Μαρτίου"

Αστέρια λάμπουν την ουράνια λύπη. Σεμνών ευωδίες μυροφόρων Μαρτίου.
Χέρι αλμυρό πώς αγγίζει νερόν που αγάλλεται;
Αιώνων τοπίο αναλλοίωτο πόθων.


(από τη συλλογή "Κυρτός αλατοπώλης", εκδ. Εντευκτηρίου, 2015)

Ρουμπίνα Θεοδώρου: "Εβδομαδιαία αναφορά"

Τετάρτη σήμερα. Διεκπεραίωσα όλες τις υποθέσεις που άφησε ανοιχτές η προτροπή της Δευτέρας κι αν δεν έχω ορατότητα στης Παρασκευής τη θέα, οφείλεται στο ότι, το ενδιάμεσο, την Τρίτη ακόμη κηδεύει.
Αυτές οι Δευτεροτριτοτετάρτες της πολυχρησίας πολύ αετονύχισσες αποδείχτηκαν, αφού κατάφεραν κι επέκτειναν τόσο πολύ τις διαστάσεις τους, ώστε αγκίστρωσαν συλλήβδην τη βδομάδα από ένα "εξαρτάται πώς το βλέπεις". Κοίτα, λοιπόν, πώς τα φορεμένα τσουβάλια τους μ' εγκυμονούν και δεν είναι για γέλια το γεγονός ότι τραβώντας με από 'δω τα πολυπαθή και τραβώντας με από 'κει τα συμβαίνοντα, με ξηλωμένες ραφές θα γεννηθώ και παρ' όλα αυτά θα επιζήσω.
Δεν παραιτήθηκε αμαχητί, το ξέρω, η ερμαφρόδιτη προφητεία, άλλωστε ξανάγραψα γι' αυτήν κατά την προεμβρυική μου ηλικία, γι' αυτό και δε μου συγχώρεσε ποτέ το απλανές της θηλυκότητας και το αρρενωπόν της πλάνης.
Με τόση γαλάζια αδημονία που λούστηκα και από τόση αμείλικτη βεβαιότητα που ελάφρυνα, τι τη θέλω πια την πιθανότητα της επανόδου στο επιζήμια ωφ…

Eυσταθία Δήμου: "Ρυτίδες"

Έσχισαν το πρόσωπό μου. Ενώνω τα κομμάτια. Με δάκρυα διαρκείας.

Κώστας Ρεούσης: "Η απεικόνιση"

Ο άνθρωπος που φωτογράφιζε τον εαυτό του απομακρύνθηκε από το χημικό υγρό της εμφάνισης.

(από τη συλλογή "Καρίνα", εκδ. Φαρφουλάς, 2012)

Αλέξανδρος Βλαχιώτης: "Γίναμε όλοι"

Γίναμε όλοι αυτόκλητοι μάρτυρες ενός δράματος που λίγοι επέζησαν. Αδέσποτοι κριτές της ίδιας μας της ζωής και των άλλων. Μια απορία που θα εξοντώσει το εγώ μου. Μια κρίση που θα με αφανίσει. Θ’ άξιζε άραγε τον κόπο η εμφάνιση μου στον κόσμο των ερωτημάτων;

(από τη συλλογή "Η φαντασία ελεύθερη πετά")


Δημήτρης Tρωαδίτης: "Aπόπειρα εικοστή δεύτερη"

ο ήλιος βασανιστικός η γραφή θραυσματική σκοτώνει η πρώτη ανάγνωση η τρυφερότητα είναι απόγνωση η χαρά λύπη ο πόνος λύτρωση κι η συνύπαρξη είδος πολυτελείας συνηθισμένο βότσαλο στις αμμουδιές της μνήμης

(από τη συλλογή "Υπολήψεις-απόπειρες", 2013)

Iωάvvα Λιούτσια: "Η σημασία της Ελευθερίας"

Αχ, πότε θα ελευθερωθώ απ' τα καταπιεσμένα ένστικτά μου; Τα κουβαλάω μέσα μου μια ζωή. Όλα με κυνηγούν και δεν με πιάνουν. Πόσο ακόμα θα με καίει η φωτιά του χρόνου; Παρανάλωμα του ήλιου που δεν έδυσε που θ' αργήσει μάλιστα να δύσει. Κι όταν βουτήξω στα βαθιά, θα μείνω να κοιτάω την προκυμαία. Σημαία σε νωχελικό καιρό η Ελευθερία. Ποια ελευθερία μας πουλάει η σημαία; Καρφωμένη σ' έναν πάσσαλο καμαρώνει με τα τερτίπια του αέρα. Τόσο ελεύθεροι κι εμείς.