Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Αλίνα Τριανταφύλλου: "Τα φορτηγά των ημερών"

Πρόσωπα σκυφτά
με τσιγάρα κυρτά
στα δάχτυλα

Ξοδεύουν τη ζωή τους
επιστρέφοντας στις αφετηρίες
των δρομολογίων

Με τα μάτια στον τροχό
την καρδιά χωρίς τροφό
οδηγούν

Σε δρόμους σκοτεινούς
ή στις εθνικές οδούς
τα φορτηγά των ημερών



(από τη συλλογή "Ρωγμή στον καθρέφτη", εκδ. Απόπειρα, 2017)



Πρόσφατες αναρτήσεις

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος: "Αμετανόητοι"

Με το πουκάμισο
του φιδιού μάς έντυσαν.
Γι' αυτό σερνόμαστε
σ' ένα βουνό άπειρων εγώ.

(από τη συλλογή "Ευστοχία υλικού", εκδ. Ιωλκός, 2018)

Δημήτρης Π. Kραvιώτης: "Στον vεκρό ποιητή της αφάνειας"

Μπράβο σου. Νίκησες! Δεν πρέπει να λυπάσαι. Τ’ ανέκδοτά σου ποιήματα πάντοτε να θυμάσαι δεν θάφτηκαν, δεν λύγισαν στο πέρασμα του χρόνου. Σαν το χρυσάφι μες στη γη, μένουν! Ποτέ δεν λιώνουν. Θ’ αργήσουν, όμως θα δοθούν κάποτε στο λαό τους, να του προσφέρουν το γλυκό, αιώνιο καρπό τους.

(από τη συλλογή "Πήλινα πρόσωπα", 1992)


Λιλή Ντίνα: "Ταξιδιωτικός εξοπλισμός"

Άμαχος πληθυσμός οι ερωτευμένοι,
ζυμάρι σε χέρια άλλων,
φουσκώνει από αισθήματα

Πυξίδα η λογική σε ζωές αταξίδευτες

Μόνος σου αν βρεθείς
φόρα παλτό την αντοχή σου
Έχει παράθυρα ανοιχτά η μοναξιά
Μπάζει από παντού

Κοινό μυστικό πως η ζωή μας
είναι βιβλίο με φύλλα άκοπα
και χαρτοκόπτη κρατά στα χέρια του
ο χρόνος μόνο!

Τι άλλο να σου πω;
Τι ξέρω κι εγώ;
Στην ουρά περιμένω να βγάλω εισιτήριο




(από την συλλογή "Η ενηλικίωση των παραμυθιών", εκδ. Γαβριηλίδης, 2007)

Μιχάλης Πατρώνης: "Μάρτυρες"

            Για τον Δημήτρη Π. Κρανιώτη
Παρένθεση, Ερωτηματικό, Θαυμαστικό, Απόστροφος, Εισαγωγικά, Παύλα διπλή.
Καθώς το νόημα ζητώ, τούτα της στίξης τα σημεία στη συλλογή σου συναντώ…
Και, ξάφνου, η αποκάλυψη απ’ τη μεριά τους φτάνει, τη σιωπή τους καθώς λύνουν:
Παρενθετικώς Διερωτάσαι, Θαυμάζων —Αποστρεφόμενος— περί των Δήθεν… Αενάως _
(Παύλα, δίχως Τελεία)

Αθήνα, Νοέμβριος 2018

Ηλίας Κουρκούτας: "Εμείς / Αυτοί"

                    Στον Δημήτρη Π. Κρανιώτη
Αυτοί
Άντρες φουγάρα
τις Κυριακές
τ’ απομεσήμερα
γραβάτες στο πάτωμα
σκέψεις σκληρές
άλογα ατίθασα
στη μοναξιά
της επιθυμίας
άντρες χωμένοι στις πολυθρόνες
σαν πτώματα απλωμένα
και πάνω τους άσπρα σεντόνια
σαν για να κρατάνε τη φρεσκάδα
του νεκρού,
αυτοί ήταν οι πατέρες μας

Εμείς
Είναι που πορευτήκαμε νωρίς
είναι που πήραμε και δώσαμε πολλά
από τις μανάδες και τις εποχές
είναι που αγαπήσαμε
χωρίς να το γνωρίζουμε
και ψάχνουμε σαν τους τυφλούς
να μάθουμε το χρώμα
αυτοί είμαστε
εμείς

Πηγή: Frear.gr




Αντώνης Δ. Σκιαθάς: "Πλανόδιος μουσικός"

Στις ερημιές μου της αγάπης αφηγούμαι άλλοτε τους πρόωρους βίους των αργοναυτών και άλλοτε τις εποχές της λεηλασίας των της Κολχίδας νυχτολούλουδων.
Στις ερημιές μου της αγάπης, μοσχοβολούσαν μέντα τα λινά της ρούχα θέριευαν ως Πανσέληνοι τ’ Αυγούστου οι ρώγες της.
Στις ακρώρειες του στήθους της πλανόδιος μουσικός ο Έρωτας κλαίει την Εβδόμην Ημέραν της Δημιουργίας κλαίει καθώς χορδίζει έγχορδο την απουσία.
Τι νύχτα και αυτή; Πόσο δειλή, να θέλει τραγούδια να ακούσει ξενιτεμένων Τρώων.
Άσματα ποιων λυράρηδων για τις απάτες των νερών στους πλόες της αστροφεγγιάς. εκεί, στην ωμοπλάτη του Αιγαίου.

(από τη συλλογή "Ο μόνος πιστός ένοικος", εκδ. Πικραμένος, 2018)


Η "Γραβάτα δημοσίας αιδούς" του Δημήτρη Π. Κρανιώτη στην Αθήνα

Οι εκδόσεις Κέδρος και το βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει» διοργανώνουν
την παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Π. Κρανιώτη                          «Γραβάτα δημοσίας αιδούς» την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2018 στις 7 μ.μ. στην Αθήνα (βιβλιοπωλείο «Επί Λέξει», Ακαδημίας 23 & Λυκαβηττού).
Πρόκειται για την ένατη ποιητική συλλογή του Λαρισαίου ποιητή σε Ελλάδα και εξωτερικό, με 52 ποιήματα που έγραψε την τελευταία επταετία 2010-2017.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Κωνσταντίνος Μπούρας (ποιητής, θεατρολόγος, κριτικός λογοτεχνίας), Ξένη Σκαρτσή (ποιήτρια, δρ φιλολογίας, μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής του Συμποσίου Ποίησης), Σταύρος Σταμπόγλης (ποιητής, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας).
Ποιήματα της συλλογής θα διαβάσουν: η Λιλή Ντίνα (ποιήτρια) και ο ίδιος ο ποιητής.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.



Ιωάννα Γιολδάση: "Έξαψη"

έχει καιρό από τα δάχτυλα μαύρο μολύβι να γλιστρήσει τραχύ χαρτί να τρέξει
η ψυχή αιμορραγεί
το μελάνι στερεύει
κι η θέληση θεριό που στα θολά νερά της καθημερινότητας πνίγεται

Θοδωρής Βοριάς: "Άτιτλο"

Πόσους θανάτους αποτρέψαμε απόψε με τις συλλαβὲς των στίχων;
Οι σκιὲς που ξεγλιστρούσαν στο χαρτὶ ήταν θάνατοι ντυμένοι μολυβιές.
Ήταν να κάψουνε το ποίημα, για να νικήσουν, μα λιποτάχτησαν.


(από τη συλλογή "Στιγμὲς απὸ το ρεπερτόριο του θανάτου", 2018)