Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Ενδόγραμμα" του Δημήτρη Π. Κρανιώτη


                     
                    
    Πάντα υπήρχαν, διαρκώς υπάρχουν νέες και θα συνεχίσουν να υπάρχουν αγωνιώδεις προσπάθειες να ενδοσκοπήσουμε την ουσία της ποίησης. Του μοναδικού καταφυγίου της σιωπής ενός ανθρώπου που σκέφτεται και στον ύπνο.

   Η παρούσα ποιητική συλλογή του Δημήτρη Π. Κρανιώτη, η τέταρτη κατά σειρά κυκλοφορίας και έμπνευσης, αποτελεί μία βαθιά ενδοσκόπηση, αναρρίχηση, αναζήτηση κι ένα λογοτεχνικό κυνήγι των πιο κρυμμένων λέξεων που αναμετρώνται με το θυμικό και το λογικό. Το «Ενδόγραμμα» είναι αυτό ακριβώς το εργαλείο που ορκίστηκε να είναι. Η πυξίδα για την πιο εσωτερική αναζήτηση του άρρητου, του μυστήριου, του άφθαρτου, του συγκεκριμένου και σημαντικού και προ πάντων συμπαντικού.

    Από δημοσιογραφικής πλευράς, υπηρετεί πλήρως τον σκοπό του. Ακολουθεί το τρίπτυχο «πομπός – μήνυμα – δέκτης» και ειδικά ως προς το μήνυμα, ναι καταφέρνει καίριο πλήγμα στο συνειδητό, στο υποσυνείδητο και στο ασυνείδητο και μεταφέρει με τον πιο πλήρη τρόπο την ουσία, μέσα από έναν πλούτο λέξεων, ελληνικών, καθαρών και άρτιων.

   Το «Ενδόγραμμα» με χειρουργική λιτότητα και ευλαβική λακωνικότητα, περνάει άμεσα το μήνυμα στον δέκτη, με τέτοια πειθώ που δεν χωρά αμφισβήτηση ούτε σε μία λέξη. Μικρά, λιτά, περιεκτικά ποιήματα, σχεδόν χαϊ-κου θα μπορούσε κανείς να τολμήσει να τα χαρακτηρίσει καθώς μετρημένες μεν οι λέξεις αλλά πολλαπλά δε τα μηνύματα και οι όψεις ανάγνωσής τους, προσφέρουν την απάντηση μέχρι την τελεία. Από εκεί και πέρα, ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει τα προσωπικά του νοήματα, τις προσωπικές ατομικές θεάσεις του, μέσα από την διττή ανάγνωση του κάθε ποιήματος, καθώς σαν άλλες Ιανές πύλες, μπορούν να οδηγήσουν σε κήπο ή σε τοίχο.
Η ποιητική συλλογή, ένα ολόκληρον, μία σφαίρα υλικών που περιλαμβάνει και τα έκκρυθμα συναισθήματα, σε λιτές γραμμές, που ακολουθούν την λακωνικότητα και τις περιστολές … «λεκτικών» δαπανών.

    Κάθε ποίημα σχεδόν έχει τον δικό του, ιδιαίτερο, θεματικό άξονα, πραγματοποιεί τη δική του όσμωση. Αναπτύσσει την δική του ταυτότητα σε όλο το μήκος και το πλάτος της μικρής του συσκευασίας αλλά με τόσο μεγάλο περιεχόμενο. Από το «Αντίο» στον «Εφιάλτη» κι από εκεί στον «Ακροβάτη». Άλλοτε πάλι, θαρρείς πως διαβάζεις άλλον ποιητή, όπως στο τελευταίο ποίημα, κατακλείδα της ποιητικής αυτής συλλογής, «Η Αλήθεια της Νίκης» που πλέον οι προτάσεις είναι ολόκληρες, γεμάτες, χορταστικές –μιας κι ο καιρός το προστάζει να έχουμε και γεμάτο μυαλό πέρα από το στομάχι- ενώ ο ατελέσφορος αγώνας που έμεινε κάπου μεταξύ Άνοιξη και Χειμώνα, σε αφήνει με απορίες ειδικά στην στροφή: «Δεν ήξερε γιατί δεν πρόφταινε το τέλος, γιατί δεν πίστεψε ποτέ πως η αλήθεια της νίκης θα ερχόταν κάποτε».

    Όπως κι ο Τσάρλς Σίμικ, δύσκολα κι ο Δημήτρης Π. Κρανιώτης κατατάσσεται στην ποίηση. Ρεαλιστής, ίσως και σουρεαλιστής ή οτιδήποτε άλλο. Το βέβαιο είναι ότι η απλή και λιτή ποίησή του, που δεν έχει τίποτα μεγαλόσχημο ή βερμπαλιστικό, ξέρει να παίζει με το παράδοξο της ζωής και να συγκεράζει πολλά διαφορετικά στοιχεία, τρόπους και τάσεις, αναγνώσεις της πραγματικότητας. Και όλα αυτά με εξαιρετική ευαισθησία που προδίδει τον ταλαντούχο ποιητή, αλλά και με επιδεξιότητα που υποδεικνύει τον ικανό και έμπειρο τεχνίτη του λόγου.

   Η πολυπρισματική ποίηση του Δημήτρη Π. Κρανιώτη, στιλβώνει τα συναισθήματα. Διαβάζοντας την ποιητική αυτή συλλογή, ο λόγος κι η ουσία των ποιημάτων, αυτόματα μου έφεραν στο μυαλό την ποίηση του Τηλέμαχου Χυτήρη. Ποιήματα οργανωμένα, σφιχτά, αλλά και με χαλαρούς αρμούς όταν πρέπει, λιτά αλλά και με έντονο λυρισμό, με σωστή εικονοποιία, με μικρές προτάσεις, που όμως υποκρύπτουν εκρήξεις τις οποίες προσλαμβάνει άμεσα ο αναγνώστης ώστε να τις μεταποιήσει όπως επιθυμεί να εκφραστούν εντός του οι εικόνες, οι σκέψεις, οι μυρωδιές, οι λάμψεις, τα σκοτάδια, η μέρα, η νύχτα, το εγώ, ο έρωτας, η απουσία… ο ποιητής.

   Η πρόταση ολάκερη που σε ισοπεδώνει και σε ανασυντάσσει: «Τη φορά των γεγονότων σφραγίζει, το αθέατο των φώτων συμβολίζει, με πινέλα ενόχων κάλπικων ενεστώτων γυμνά σώματα ζωγραφίζει, ανέμων φτερά, υδάτων πουλιά σχηματίζει, πέτρινα κλουβιά, αθώων κελιά γκρεμίζει, στάχυα χωραφιών κενών εποχών θερίζει, με αρχαίων σοφών πλεκτά ιδεών ο ποιητής πάντα στο τέλος μια νέα αρχή χτίζει.»

    Η κυκλικότητα της γραφής του ποιητή, προσομοιάζει στην κυκλικότητα του Λόρκα, επιτυγχάνοντας να κρατά σε αμείωτο ενδιαφέρον το μάτι του αναγνώστη στον στόχο.

    Πιστεύω ότι ο Δημήτρης Π. Κρανιώτης, διαθέτει σίγουρα μια σεμνή διπλωματία στα θέματα της ποιητικής έκφρασης. Ομιλεί αβίαστα, με πλούτο λέξεων και με απέριττη αισθητική πειστικότητα. Η ευαισθησία και η έμπνευσή του δεν χάνουν ούτε ελάχιστο ποσοστό στην έκφρασή τους. Λίγες φορές συμβαίνει αυτό στην ποίηση, δηλαδή να ισούται το αίσθημα με την έκφρασή του.

    Εύγε Δημήτρη. Φίλε μου, καλοτάξιδο. Κι είθε το ενδόγραμμα… να γενεί εξόγραμμα. Να μεταληφθεί από τον καθένα μας. Καλοτάξιδο.


                                                            Αλέξανδρος Τανασκίδης - Λαμπουσνάκης
                                                                        Δημοσιογράφος - Ποιητής

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα