Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2012

Ολυμπία Καράγιωργα: "Χιλιάδες πρόσωπα της τύχης"

Το σώμα μου περνάει ανάμεσά σας πρόσωπα χιλιάδες πρόσωπα της τύχης Στιγμές, τα μάτια σας οσφραίνονται Τα δάχτυλα νάταν λυτά θα χύνονταν (Το σώμα μου περνάει κάτω απ’ το βάρος της μυστικής ψυχής του) Το σώμα μου περνάει ανάμεσά σας Πολύ κοντά σας Πρόσωπα Χιλιάδες πρόσωπα της τύχης  

Γιάννης Βέλλης: "Κρατούσα τις λεπτομέρειες"

Κρατούσα τις λεπτομέρειες όσες δεν μπορούσαν, να χαθούν εύκολα σε ένα όχλο, μια συγκυρία ήθελα να ξέρεις ότι έβλεπα τη ζωή με σχολαστικότητα όσο ανάλωνα, κάτι παραπάνω από συνηθισμένη μετριότητα Κρατούσα τις λεπτομέρειες ως θησαυρό έτσι κι αλλιώς η σημασία τους αξίζει μόνο όταν το θέλεις και πετάγονται, σε μια άγνοια Κρατούσα τις λεπτομέρειες σε μια αγάπη σε ένα κρυμμένο έρωτα ανάλωνα με πάθος την τελευταία ματιά το χρώμα σου κάθε τι απ' αυτά τα απλά πράγματα όταν σε ταξιδεύουν ψηλά ακόμα και μέσα σε ένα φτηνό υπόγειο ή ένα άστεγο παγκάκι, της πλατείας.

Βάσω Σαββίδου-Μιχαλαρέα: "Αέρινες φωτογραφίες"

Σε τρύπιους ασβεστόλιθους
λάξευσε ο χρόνος τις σκέψεις μας.
Κι’ έγιναν αέρινοι κρυψώνες
πέτρινοι σκληροί,
θεμέλιο σε σπίτι ερημωμένο.
Αφήνοντας φυλακισμένες τις σκέψεις
σε δοκάρια σπασμένα, σε πόρτες, σε τοίχους.
Ανεξίτηλες στη λησμονιά,
αόρατες στον πόλεμο και στην καταστροφή,
μοναδικά αντίγραφα οι αναμνήσεις.

Χρήστος Καριώτης: "Μάσκες"

Πίσω απ’ τη μάσκα της ευτυχίας σου…
η μάσκα της θλίψης σου…
και πίσω απ’ αυτά… το κελί
μιας υπέρμετρης εσωστρέφειας
Πίσω από κάθε αγκαλιά…
μια ψυχρή εγκατάλειψη
Στέκεσαι στο χείλος ενός γκρεμού…
που ονόμασες γαλήνη
Δεν πιστεύεις πια σε τίποτα
Όμως εσένα τώρα σε πιστεύουν πολλοί
Το κατάφερες…είναι όλοι εκεί για σένα
Περιμένουν το επόμενο βήμα σου…
και εύχονται να είναι προς τα εμπρός…
Η αιώνια βουτιά σου στο απέραντο άγνωστο
Δεν άντεξες…ξέσπασες…φώναξες…
μα όλοι σε κοιτούσαν αμίλητοι
Τώρα στέκεσαι σιωπηλός…
κι εκείνοι περιμένουν να φωνάξουν.
Δεν έμαθες ποτέ αν η αγάπη είναι αλήθεια η ψέμα
Έμαθες μόνο ότι αφήνει σημάδια…όπως κι αν έρθει να σε βρει
Έμεινες αιώνιος δέσμιος μιας ηλίθιας απόρριψης
Δεν ήρθε ο καλός σου άγγελος να σε κλείσει μέσα στα φτερά του…
Να σου δώσει ένα φωτεινό καταφύγιο…
Κοίταξε…εκεί στο βάθος…
Είναι κι αυτός ανάμεσα στο πλήθος
Και περιμένει να πανηγυρίσει την πτώση σου
Ό,τι πίστεψες σε ξέχασε…σε πούλησε…σε πλήγωσε
Αυτός που ήσουν…δεν είναι πια εδώ…
πέθανε γιατί δεν επαναστάτησε ποτέ…
κι αυτός π…

Ελισσαίος Βγενόπουλος: "Άγνοια"

κανείς δεν ξέρει από που έχει είσοδο η μέρα
κι όλοι γυρίζουν στους δρόμους
παζαρεύοντας γινομένους καρπούς
μ’ ασημένια σερβίτσια άγνοιας

η μουσική φράση μιας συμφωνίας
πετάχτηκε από το παράθυρο
του δευτέρου ορόφου
δεν την πρόσεξε κανείς
πόσο ν’ αντέξει κι αυτή - λίγο πιο κάτω
εκφυλίστηκε σε θόρυβο και μελαγχολία

πήρε το δρόμο
ξεφλουδίζοντας ένα πορτοκάλι
στα χέρια του έμεινε το άρωμα
από μια μικρή θύελλα σύγχυσης

πέρασε δίπλα του μια γυναίκα
με το στήθος γεμάτο συγχώρεση
δεν την πρόσεξε κανείς

συνάντησε στη διασταύρωση λαχτάρες
που έγιναν καραβόπανα
τεντώθηκαν κόντρα στον άνεμο
έτοιμες να πετάξουν για τα μέρη των αισθήσεων
αλλά μπλέχτηκαν στα πηνία της σκέψης

-στο κρεβάτι της άγνοιας ξαποσταίνω
το ίδιο
που κοντά στο ξημέρωμα των αποφάσεων
γίνεται το κρεβάτι του πόνου

(08.12.2012)

Βασίλης Ρούβαλης: "Τι δεν θέλω"

Θέλω ν' αρνηθώ τουςπατέρες του έθνουςκαι τον κάθε πατέρα     
τις ψεύτικες σημαίες, τα συνθήματα, τους πύρρειους λόγους
τους αριστερούς δεξιούς και τους δεξιούς σοσιαλιστές τους γείτονες, τους συνοδοιπόρους, τους ομόφυλους τους ανέκφραστους, τους άνευ, τους στρεψοδίκες όλους όσοι αρνούνται εδώ να γίνουν πολίτες τους τιμητές και τους τιμώμενους     αυτούς τους αρωγούς στηθλίψημου -
Θέλω ν' αρνηθώ τους κλέφτες: καλοντυμένους και αδαείς Θέλω ν' αρνηθώ τους αυτόκλητους, τους μισαλλόδοξους, άραγε τους δειλούς Θέλω ν' αρνηθώ τηνγκρεμισμένη αλφάβητο, την αρνησικυρία, τις φωνές Θέλω ν' αρνηθώ τις λέξεις, τις νότες, τα πινέλα που λερώνουν τη μνήμη
Θέλω ν' αρνηθώ το περιβάλλον που σκότωσαν και τις αναίσθητες πόλεις, τις αναπνοές του τόπου - γιατί μυρίζει ακόμη από τους ξένους - όλες τις φωταψίες, τα ξημερώματα στις στέγες, τους ορθόδοξους, ελεεινούς σταυρούς, τους αριθμούς που μισώ και δεν έμαθα, τους φαύλους κύκλους με όνομα στην Ιστορία, τα στόματα εμπρός στο έγκλημα.…

Κυριάκος Κυτούδης: "Χίλιες φορές"

Γιατί νομίζεις, ότι θα πεθάνεις μόνο μια φορά….

Όταν δεν ζήτησες, όσες συγνώμες θα έπρεπε να ζητήσεις.
Όταν δεν είπες, όσες φορές θα έπρεπε να πεις σ’ αγαπώ.
Για όλα εκείνα, που δεν πρόλαβες ή δεν θέλησες να ζήσεις.
Για εκείνα τα όνειρα, που φοβήθηκες να πραγματώσεις.

Για τις αλάνες που δεν έπαιξες σαν μικρό παιδί.
για τα βουνά που δεν ανέβηκες,
για τις θάλασσες που δεν κολύμπησες, για τους δρόμους που δεν περπάτησες, για τα τραγούδια, που ποτέ δεν τραγούδησες.
Γιατί,… με τον πόνο δεν έκλαψες, με τη χαρά δεν χάρηκες, με το δάκρυ δεν δροσίστηκες, με την ευχή, δεν θυμήθηκες.
Γιατί νομίζεις λοιπόν, ότι θα πεθάνεις, μόνο μια φορά…
(Α’ βραβείο διαγωνισμού ποίησης 22ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ποιητών, Λάρισα 2011)

Άγγελος Πετρουλάκης: "Οι πέτρες"

Οι πέτρες είναι για να σμιλεύονται
- να γίνονται ειδώλια.
Οι πέτρες είναι για να μένουν
- σιωπηλές και ακίνητες.

Οι πέτρες είναι για να θυμίζουν...

Οι πέτρες
μπορεί και να μην είναι πέτρες,
μπορεί να είναι ανάσες,
κυματισμοί ματιών.

Οι πέτρες
μπορεί και νά ’ναι Πέτρες ασήκωτες,
να καίνε τα δάχτυλα,
να σχίζουν τα χείλη,
να κοκκινίζουν απ’ το αίμα μας...

Μπορεί και νά ’ναι ομολογίες ζωής,
νά ’ναι αρχή και τέλος,
τα μεγάλα ερωτηματικά
τ’ ανερμήνευτα και τα μαγικά,
τα σπουδαία ανεξιχνίαστα,
τα θανάσιμα λόγια.
Ας μην βεβηλωθούν από αμύητους.
Μου ανήκουν όπως ο θάνατος,
όπως οι έσχατοι λόγοι της εκδημίας μου...
(από τη συλλογή "ΛΟΓΟΣ τρίτος", 1999)

Χρύσα Αλεξίου: "Για το μηδέν"

για το μηδέν
δεν έχω γράψει
προσπαθώ να ζήσω μαζί του
χρόνια γύρω απ’ τον κύκλο
ασκητής
γεννήθηκα στο πέτρινο σπίτι
με παγωμένα τζάμια
το μηδέν ζει ελεύθερο
με ακολουθούσε ότι κι αν έκανα
καλύτερα ανέπνεα
στην κοιλιά του παρά σε άγνωστες παρέες χθες πέθανε ένας χωριανός
το μηδέν ζει ελεύθερο
την ώρα που σ’ αγάπησα
έγινε αριθμός

Σωτήρης Παστάκας: "Υπερφίαλος ποιητική"

Να απεικονίσεις τα δέκα απ' τα εκατομμύρια
άδεια μπουκάλια, στην ακριβή τους μορφή.
Να αποδώσεις το σχήμα της φιάλης,
τα ιερογλυφικά της ετικέτας, το χρώμα
του περιεχομένου τους, όπως ο πρώην αλκοολικός
προσδίδει στο ουδέτερο ποτήρι Perrier
την απόχρωση και τη γεύση του αγαπημένου του
ποτού: το υποκίτρινο του ουίσκι, το θυμώδες
του ζύθου, το κεκορεσμένο ξανθό της ρετσίνας.
Καλλιτέχνης υπήρξε ανέκαθεν ο αποτοξινωμένος
της πραγματικότητας, ο αποξενωμένος
του καθ' ημέρα βίου, ο καλλιγράφος προξενητής
της μίας και μοναδικής ανύπαρκτης φιάλης,
που έτυχε να μας ξεδιψάσει όλους.
(από τη συλλογή "Ο Κοινωνός των Αποστάσεων", εκδ. Νεφέλη, 1997)

Χλόη Κουτσουμπέλη: "Η σκιά μου"

Τρέχει πιο γρήγορα από μένα μαύρη μισή κομματιασμένη ψηλή λιγνή τεράστια θυμωμένη ανυπεράσπιστη θλιμμένη ταχύνω το βήμα, πάω να την αγγίξω τινάζεται μακριά αλαφιασμένη δεν έχει μάθει αινίγματα φοβάται τρέμει το φως την διάλυση τα μακρινά ταξίδια τα λόγια αράχνες – πυρκαγιές τόσο νέα αυτή η σκιά ένα μικρό κορίτσι με πλεξούδες τόσο γρήγορη τόσο αργή τόσο ανόητη μες στη ρευστότητά της
Μια σκιά αέρα πόσο θαρρείς ακόμα θα υπάρχεις;
(από τη συλλογή «Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς», εκδ. Γαβριηλίδη, 2012)

Βασιλική Μάνδαλου: "Απόφαση"

Οι συναστρίες των ρόδων απεφάνθησαν ωθώντας τα τρυφερά βλαστάρια να συνηγορήσουν με παρρησία…
Τα νεογέννητα μπουμπούκια με περηφάνια στύλωσαν το ευγενικό τους παράστημα κυοφορώντας ροδαλές ελπίδες κι ευωδιές…
Τα σπαθωτά φύλλα ανέλαβαν πλέον τις προσδοκίες της ανθρωπότητας και υποσχέθηκαν να ραμφίσουν το κακό και ευαγγελίστηκαν το μήνυμα πως η ασχήμια πια εξακοντίστηκε πέρα μακριά κι αλάργα.
Μονάχα μια ρανίδα πόνου θα κρατήσουν κρυμμένη στα αγκάθια τους όχι για υπεροχή αλλά σαν μνημόνιο της μέχρι χτες εκπεσούσης ανθρωπιάς.

Γιώργος Νικολόπουλος: "Το Μοιρολόι"

Καμιά φορά, όταν οι ώρες τελειώνουν, ακούω...
Από μακριά ξαπλώνεται, κυλά και τρεμοσβήνει
στην άκρη τ’ ουρανού.
Είν’ η αλήθεια μας καπνός, φωτιά και σκοτοδίνη
στο δαίδαλο του νου;

Αν μ’ αγαπάς μη μ’ αρνηθείς, ποτέ να μη μου κρύψεις
εκείνο το παιδί
που ζει βαθειά μεσ’ στην καρδιά, και πέρα από τις τύψεις
καθάρια θα με δει.

Αν με προδώσεις θα χαθώ, για πάντα θα γυρίσω
στη μαύρη σκοτεινιά.
Κι’ όταν ακούσεις το λυγμό, να μην κοιτάξεις πίσω,
μον’ άνοιξε πανιά...

Ελένη Αλεξίου: "Vegera, 10:30"

Λίγο να στρίψεις το τσιγάρο λίγο να ψάξεις τη φωτιά λίγο το ποτό σου να φλερτάρεις να ποζάρεις λίγο στης γκαρσόνας σου το φλας
Κι εγώ άκαπνη ακίνητη μπροστά σου πολύ να αναρωτιέμαι αν ήρθες αν σε είδα αν ακυρώθηκε το ραντεβού.
(από τη συλλογή "Το Φλας", εκδ. Λογείον, 2009)

Μίλτος Γήτας: "Κάποτε"

Κάποτε είχα γράψει πως οι φίλοι μου γέρασαν.
Οι φίλοι μου πέθαναν.
Είχα μιλήσει για δασκάλους πεθαμένους.
Οι δάσκαλοι μου χώμα πια.

Κάποτε είχα μιλήσει για αγάπη
μα δεν ήξερα ν’ αγαπώ.
Είχα φωνάξει δυνατά πως θέλω να ζήσω.
Η ζωή μου ρυτίδωσε.

Κάποτε είχα γράψει ένα ποίημα για σένα.
Το ποίημα μου ξεχάστηκε.
Είχα κοιτάξει βαθιά στην καθαρή ματιά σου.
Τα μάτια σου τυφλά. Στέγνωσε το δάκρυ.

Κάποτε ένιωσα την προδοσία στο κορμί μου.
Ο προδότης ήμουν εγώ.

Κάποτε σας συστήθηκα και σας είπα ότι είμαι εγώ.
Τώρα σας λέω πως είμαι ο κανένας.
(Β’ έπαινος διαγωνισμού ποίησης 22ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ποιητών, Λάρισα 2011)

Αλεξάνδρα Μπακονίκα: "Ηλέκτρισε"

Θα επέστρεφες από ταξίδι.
Στο τηλέφωνο μου περιέγραψες
το τοπίο που διέσχιζες με το αυτοκίνητο,
τη διαύγεια και τα εξαιρετικά χρώματα της μέρας. Ο ήχος της φωνής σου
άγγιξε, ηλέκτρισε με έρωτα όλο το σώμα μου.

Ένα ντελίριο.
Εκτυφλωτικός και πανίσχυρος ο έρωτάς μας.


(από τη συλλογή "Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2012)

Δανάη Μυλωνάκη: "Λέξεις"

Τις λέξεις που μου λες να μην προφέρω
τις κρύβω τρυφερά μέσα στα χέρια μου
κι ύστερα τις ζεσταίνω με το χνώτο μου
μην τύχει και παγώσουνε στο κρύο

τώρα που καλοκαίριασε ταξίδι θα τις πάω
κατά τις θάλασσες της Ζάκυθος και κει
θα τις πετάξω στο βυθό για να σε δω να τις τραβάς μια – μια αφού θα ξέρεις
πως μαζί τους θα χαθείς αν δεν τις σώσεις

Ιωάννα Π. Κρανιώτη: "...Κι ας πουν οι άλλοι"

Πάνω που χάραζε η αυγή έτρεξα μες στα λόγια που φάνηκαν χθες αργά στη σκέψη τη φευγάτη και μου ’λεγαν πως σαν θα 'ρθει η λέξη ως τα χείλια θα 'ρθουν και τα συνθήματα που σώπαιναν τις νύχτες και θα φωνάξουν με οργή μες στην υγρή αρμύρα... κι ας πουν οι άλλοι οι πολλοί...