Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάνος Νιαβής: "Στην αυλή του φθινοπώρου"



Ανάλγητες  οι  μέρες  κυλούν   ενώ  μπαίνουμε   στην  αυλή του φθινοπώρου,
σκέφτομαι, ο  πρόσκαιρος  χρόνος  μας  είναι ένα  παλιό  πανδοχείο
νοικιάζουμε προσωρινά τις καμάρες  του   που  δεν ανήκουν σε  κανένα .

 Ένα  παλιό  γράμμα στο τραπέζι   με  επιστρέφει  στις  νεκρές μέρες  του αποστολέα.
Οι σοφάδες   ξεφτίζουν  και οι προσόψεις  των παλιών  σπιτιών ζωγραφισμένες  ερημώσεις
σώζονται ως  ευκαιριακές  αναμνήσεις  ή σε παλιές φωτογραφίες  με διφορούμενες   πλάνες,
εκδοχές  κλειδωμένες στο σκοτάδι  καταπίνουν το ατελεύτητο  έρμα  απέραντων  νυχτών.

Επικαλούμαι την αμεριμνησία της γέρικης  κορομηλιάς  στην  άκρη  του παλιού χωραφιού
ακίνητη  στο χρόνο  παίζει μουσική με τον άνεμο, αφιερωμένη στη σιωπή  χωρίς   να  νοιάζεται
για οριστικές  απουσίες νεκρών και ζωντανών  ανθρώπων και τα ημιτελή  έργα  τους,
Επινόηση   και ο στροβιλισμός σε χαμένα σχήματα ,κουβέντες  πραγματικές ή φανταστικές .

Μα κι αυτά    που σου γράφω τώρα – για την ματαιότητα του   εφήμερου χρόνου, σε τι αλήθεια χρησιμεύουν;
Μάλλον στο φόβο της  λησμονιάς γράφω,  φωτίζοντας στιγμιαία  τις εκκωφαντικές   σιωπές  μου,
που επέρχονται  ενώ το φθινόπωρο πλησιάζει καθώς ο χρόνος μου  ωριμάζει  σαν  άνθος ιβίσκου,
ενώ οι  θύμησες  παλεύουν και  με παιδεύουν  εντός  μου σαν βουβό απείκασμα  θνήσκοντος  τζίτζικα.

Με χλαλοές  φτεροκοπημάτων  αποδημητικών  πουλιών  ανελέητες οι εποχές  με  προσπερνούν
και φεύγουν   σαν ίσκιοι  στις  περιδινήσεις  του αιώνια εφήμερου χωρίς τύμπανα και φρούδες ελπίδες….

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα