Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελένη Σεργίου: "Ο λύκος μου"


    
Άντρας αναγνωρίσιμος.
Ωστόσο, λύκος εκ γενετής
που τον έβγαλαν βίαια απ’ την σπηλιά του.
Αρνείται να ζήσει με τους ανθρώπους,
βυθίζεται στον κόσμο του ολοένα και πιο βαθιά
έως ότου ανακαλύπτει ένα ξέφωτο στα γραπτά του
που οδηγεί σε πολυσέλιδο δάσος.
Εκεί αποβάλλει το ανθρώπινο προσωπείο
και ανοίγει το αληθινό του πρόσωπο στο φως.
Τα χειρόγραφά του φυσούν δυνατά
και τρέχει ελεύθερος σαν άνεμος.
Όχι η ποίηση δεν είναι παρηγοριά.
Είναι κατοικία. Το σπίτι του. Η σπηλιά του.
Εκεί μπορεί ν’ ακούγεται η φωνή του
σ’ όλο της το εύρος, σ’ όλη της την ένταση
χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ουρλιαχτό.

(Εγώ τον καταλαβαίνω.)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα