Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Λίλλης: "Παντομίμα"



Υπολόγισα τις πιθανότητες και ως Άμλετ παρουσιάστηκα
στη σκηνή για να καυχηθώ
που ακόμα σε πείθω με την υποκριτική μου.
Οι ασβεστωμένες ελιές γύρω από το υπαίθριο θέατρο
προστατεύουν τους ίσκιους μας,
αφήνουν να εννοηθεί πως είμαστε ακόμα ενταγμένοι,
δεν έχουμε επικηρυχθεί.
Τα λόγια μας επιβεβαιώνονται στην άδεια εξέδρα.
Αγαπημένη Οφηλία, αφήνομαι στο προβλέψιμο
για να νομίσεις πως τα πάντα έχουν αποκαλυφθεί,
πως αυτό που φυλακίζω μέσα μου είναι μια χαμένη στιγμή
κι όχι ένα ακόμα κλοπιμαίο της εμπειρίας.
Δοκιμάζω τις αντοχές μου με το να πιστεύω στο μάταιο,
μόνο και μόνο για να το κάνω στέρεο
μέσα στις πράξεις και στο κενό που κουβαλούν,
θέλοντας να το καλύψω, όταν με τοποθετώ εσκεμμένα
στο κέντρο και με σμιλεύω για να σου μοιάσω.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα