Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Μπλάνας: "Ο κότσυφας του σύμπαντος"


Τι όμορφα που είναι όταν ξυπνάς πριν ξημερώσει

…κι ανοίγεις το παράθυρο και μπαίνει φτερουγίζοντας  
όλο φωτάκια και δροσιές ο κότσυφας του σύμπαντος 
και λέει: -Επιθυμώ τη δύναμή σου για να φέρω 
σε πέρας το άγαλμα της μέρας.

Πραγματικά, καλλίπυγος κι εύζωνος και γλυκιά 
η μέρα προμηνύεται και κάνει 
χαρές βαθιά η καρδιά και παροτρύνει 
το στήθος να συλλάβει στον αέρα 
βέλη και δόρατα μεγάλων έργων.

Κρίμα! 
Ερχεται ο ήλιος πύρινο γρανάζι πεινασμένο 
στην βρώμικη φωλιά της πόλης και αρχίζει 
να πνίγει τα ημερόπουλα: αίμα και σάρκα 
μυρίζει και ο κότσυφας του σύμπαντος γυρίζει 
ποιος ξέρει πού. Πολύ φοβάμαι...

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα