Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάνος Καπώνης: "Μια νύχτα με μπλουζ"



Διεφθαρμένοι κοιταχτήκαμε κατάματα,
εγώ δεν τα πάω καλά με τις λέξεις
αλλά από πάνω ως κάτω χαμογελάω
ηχορύπανση ανδροπρεπώς κάθετη.
Κι ενώ ανέμενα τον ιονισμό
των άκρων μου από σπηλαιώδεις
αιθέριες ουσίες και κολόνιες άγνωστες,
χορευτές ως προπλάσματα αγαλμάτων
βάδιζαν ανάστροφα στην πίστα,
ενώ μια κομπανία πνευστών παιάνιζε.
Το πάθος των νεοσσών ήταν αποκαλυπτικό
στην ενθρόνιση των χρησμών
ως συλλογή λέξεων που δεν γνώριζα
ή ως ποίημα πρωτόγνωρων σπασμών
μιας νύχτας ηδυπαθούς
στις όψεις του κάθε έρωτα.
Η σπηλιά ήταν εκεί ανοιχτή και ρέουσα
ουρανομήκης ηδονίστρια σάλπιγγα
που δεν καταλάβαινε από αναστολές
και πήλινες εύθραυστες σκιές αισθημάτων
κι η ατμόσφαιρα μύριζε πικραμύγδαλο
και νότες αργού μακρόσυρτου μπλουζ
στη διαπασών όμως μέσα στα σύννεφα
που σκέπαζαν τα φεγγαρόφωτα ζεύγη
αποσπώντας τον ρυθμό απ' τις κινήσεις
σε στροβίλισμα αέναης στύσης ονείρων.
Ο φίλος μου Ιωάννης Τραβαγιέ ξεπρόβαλε
απ' τη μεριά των μη καπνιζόντων καπνό
αναιδής ορχηστρούμενος πάραυτα
και με είδε γυμνό ιδρωμένο αιθεροβάμονα
μες στις σχισμές των απωλεσθέντων ρούχων
ανάκατα με τα μπλουζ της νύχτας.



Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα