Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Φεβρουάριος, 2013

Ιωάννης Τσίρκας: "Εφύρα"

η ψυχή μου στο σκαλιστό χείλος της μελαγχολίας κοιτάζει τα άστρα που εκρήγνυνται
στο ιερό της συμπαντικής βίας

επανερχόμενες σκέψεις
γλυκά χάδια και αθέλητα συναισθήματα
κενά διαστήματα και λυγμοί ανάμεσα σε συνεχείς ανακαλύψεις
η ψυχή μου λυγίζει
όλα είναι το σώμα του θηλυκού μου Θεού καθώς το δικό μου τέμνεται -θλίψη που
τρώει τη θλίψη- και τα κομμάτια του έλκονται από το χάος
τα όνειρα των ποιητών
αρχαίες μνήμες
η κοσμική συμμαχία στους ωκεανούς του πόνου
ταξιδεύουν τη ψυχή μου στο φως
(από τη συλλογή «Σκυλοτροφή», εκδ. Γαβριηλίδης, 2011)

Θωμάς Ιωάννου: "Μελλοζώντανος"

Αρνήθηκα να παραδοθώ Να σηκώσω ψηλά τα χέρια Σε αυτό που λένε ζωή
Δεν άφησα να πέσει κάτω Ούτε μια λέξη Έτοιμος πάντοτε για καβγά Όπλιζα τα κοντόκαννα λόγια μου Μήπως κάποτε σημαδέψουν σωστά
Όμως τα λόγια ποτέ δε βρίσκουν στόχο Ξώφαλτσα περνάνε απ’ τις ψυχές Οι πράξεις είναι που σκοτώνουν Αυτές δεν ξέρουν από γράμματα Όμως ποτέ δεν κάνουν λάθος πτώση Οι πράξεις είναι πάντα ευθύβολες Αρκεί να πέσουν σε χέρια αποφασισμένα
Εσύ όμως περίμενες Άλλοι να ανοίξουν πυρ Απροετοίμαστος συλλαμβάνεσαι Με κατάλοιπα πυρίτιδας στα δάχτυλα
Ίχνη μιας γραφής που στράφηκε εναντίον σου Που δε θα πυροδοτήσει ποτέ Μια κατά ριπάς πραγματικότητα
Λίγο να διστάσεις Και συνεχίζεις να ζεις Διάτρητος από λάθη Μελλοζώντανος Που παρακαλεί να του δοθεί Η χάρη να πεθάνει
(από τη συλλογή "Ιπποκράτους 15", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2011)

Πόλυ Μαμακάκη: "Σε υδάτινο πηλό"

Με πλάθω στο νερό· ελεύθερη βάρους επιπλέω
στην ιστορία της κούκλας από υλικό νεράιδας θα κάνω ραβδί μου το σώμα σου μέχρι να σπάσει στο δικό μου αχτένιστα κύματα, βυθοί βλεφάρων σε μουσική αν ακουστείς θα σε πάρω μαζί μου ενορχηστρώνοντας φορέματα για τις εποχές· τα μάτια προϋπάρχουν, ανιχνεύουν ορμητικά το σκοτάδι σμιλεύω με σπίρτο εκεί που φυσάς ν’ ανάψει στην άκρη χαμόγελο, το στόμα φιλί ένας ήλιος κι ένα φεγγάρι στα μάγουλα –ισημερία– στρογγυλεύω απ’ τους ώμους κλειστή αγκαλιά να θυμηθώ μόλις γίνεις χορός πριν στεγνώσω, αν –όχι, μη με ξυπνήσεις!
(από τη συλλογή  «εν(d)ος», εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Αχιλλέας Κατσαρός: "Η μοίρα του ανάπηρου"

δεν είμαι άπειρος είμαι ανάπηρος
από κόσκινο να περάσεις τις υποσχέσεις την απαίσια εικόνα της αγοράς να δαγκώσεις ό,τι αγαπήσαμε με στοργή ν’ αγκαλιάσεις τις προσπάθειες του χωριάτη να φωνάξει γενέθλια
είμαι ανάπηρος εμπρός στο άπειρο (από τη συλλογή «Ιχνηλάτες ανέμων», 2013)

Νίκος Ερηνάκης: "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου"

ο καθένας αναζητά έναν τρόπο
να ξαναγεννηθεί στη ζωή κι ας κυνηγάμε φεγγάρια κι ας χάνουμε σε κάθε στιγμή στο σύνολο πάντα νικάμε όλοι εμείς εδώ λοιπόν κλαίγοντας, ξεσπάμε σε γέλια το παιχνίδι θα χαθεί μόνο όταν οι εραστές θα γοητεύονται από την ανία μένει μονάχα να ενώσουμε τα αστέρια μας και θα γίνουμε αστραπές σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου η επόμενη επανάσταση θα είναι επανάσταση ομορφιάς
(από τη συλλογή "Σύντομα όλα θα καίγονται και θα φωτίζουν τα μάτια σου", εκδ. Ροές,, 2009)

Μαρία Ανδρεαδέλλη: "Η αιχμαλωσία του ανέκφραστου"

Ραγισμένες εικόνες από ένα φως
Ευθύβολο
Της σάρκας διαχωριστής
Ράφτης επιθυμίας

Δεν θα ’μαι ’δώ τις Κυριακές
Να υφαίνω στις ψυχές τα χρώματα
Κι αρώματα να με ακολουθούν
Για να λιμνάσω λίγο στον πόθο μου
Στην Ένταση της αρπαγής
Στα Τάρταρα της ενοχής
Στο πιο βαθύ Υπάρχω.

Με μία γνώση - δήθεν άγνωστη
Θα κάνω πως δεν είδα
Για να πηγαίνω ως είθισται
Στις εκκλησιές Φυλακισμένη
Και να με δένει ο χρόνος στην απόσταση
Στο ρίγος της καλοκαιριάς μες στα λιβάδια
Των καημών που επιδόθηκαν στο καίεσθαι
Κι αλλού νερό δεν έχει
Παρά στα μάτια τα Ιερά της Αμαρτίας.

(από τη συλλογή "Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου", εκδ. Ενδυμίων, 2010)

Δημήτρης Κονιδάρης: "Χρονικά"

Μια γυναίκα που είχε μεγάλη εξάρτηση
έζησε πάντα μέσα σ’ ένα κύκλο
κλειστό κι ελάσσονα
με πρόσωπα κοντά της απαθή
σαν μηχανήματα
και με παιδιά σαν ιμάντες ή γρανάζια.
Πέρασαν χρόνια δίσεκτα αμέτρητα
και δίχως να το καταλάβει
μπήκε σκοτάδι
στο δροσερό μυαλό της.
Μαγεύτηκε και χόρεψε
Και αλαλάζοντας ηδονικά
Άνοιξε τη βαριά εξώθυρα
Και βγήκε έξω σαν χυμένο αίμα.

Γιώργος Βέης: "Ars poetica"

Διαβήματα γρύλων, διαλόγους περιστεριών
τα σχόλια της ντάλιας καθώς την προσπερνάς αργά
την ώρα που δύει ο ήλιος μέσα στους ψιθύρους
της άνοιξης, στις ομιλίες ενός θολού θέρους
ασφαλώς τ’ ακούς όλα αυτά τώρα πιο καθαρά,
ίδια πάντα, η συντεταγμένη στην υπερβολή -
σού μένει μόνο να μάθεις, ει δυνατόν, απόψε
για την δόξα, όχι την εφήμερη ίσκιων και παθών
των ανθρώπων, αλλά για εκείνη της πανσέληνου,
ιδίως του Σεπτέμβρη στα κλαδιά της καμφοράς
μπλεγμένη κι απελεύθερη, ακίνητη, άφαντη
ξαφνικά μέσα στην κόμη του χρόνου, ένα παιχνίδι
ομορφιάς, είδωλο κι αλήθεια μαζί, καλειδοσκό
πιο δέους των πρωτόγονων φυλών, ένα βλέμμα μου.
(από τη συλλογή «Ν, όπως Νοσταλγία», εκδ. Ύψιλον, 2008)

Πέτρος Γκολίτσης: "Γράμματα"

Τα γράμματα -σχεδόν- αυτονομήθηκαν στήνουν στίχους από μόνα τους. Μα η πρώτη λέξη που όρθωσαν εκλιπαρεί για την αναίρεσή τους.
Θ-ά-ν-α-τ-ο-ς
Το κάθε γράμμα προσπαθεί να φύγει από το θήτα.
Σκιές ποδηλάτων γλιστρούν και χάνονται στα άσπρα τους χωράφια.
(από τη συλλογή "Η μνήμη του χαρτιού", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2009)

Γιάννης Ευθυμιάδης: "Ο αστρολάβος"

Ανοίγω τα χέρια μου
στις χαρακιές των δυνάμεων και βρίσκω στον δρόμο μου εντός μου ανατολή.
Με το ελάχιστο και αύρα μου τις λέξεις πορεύομαι ψάχνοντας άπιαστο άνθισμα.
Παλιά λόγια – αγαπημένα ωστόσο.
(από την συλλογή "Καινός διαιρέτης", εκδ. Νεφέλη, 2007)

Βασίλης Ζηλάκος: "Μετάνοιας βλέμμα"

Αρκεί ένα κερί ν' ανάψει τ' ουρανού
για να σειστεί ολόκληρη η πλάση
Αρκεί οι ζωντανοί να σπείρουν τη διχόνοια
για να φυτρώσει η Αγάπη μέσ' στους τάφους
Ας πω, λοιπόν, τη φράση, ας πω:
Αλήθεια, τη μαγεία θέλω ίσα-ίσα ν' ακουμπώ!
Τώρα που η κραυγή μου σα βέλασμα
με επιστρέφει στην κοιλιά σου, κι έχω
την ευωδιά του δυόσμου μέσ' στο στόμα
για να κρατώ τον θάνατο απέξω, είναι
το σκοτάδι που γεννά το διάφανο χέρι
της απουσίας, είναι τα μάτια της καρδιάς
(γιατί δεν έχουν κλείσει ακόμη), είναι
το φεγγάρι πριν του κόσμου τις Βαβυλώνες.
πό τη συλλογή “Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα”, Εκδ. Οδός Πανός, 2012)

Σπύρος Αραβανής: "Το κορίτσι που δεν έγινε ποίημα"

Το κορίτσι που δεν έγινε ποίημα τίναξε απ’ το παλτό του τις νιφάδες -νεκρά φιλιά που πάγωσαν- και προχώρησε στη νύκτα.
Το κορίτσι που δεν έγινε ποίημα πνίγηκεν μιαν άνοιξη κάτω από τη γέφυρα των Στεναγμών
μασώντας στίχους.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος: "Περιμένοντας"

Με το ραδιόφωνο να παίζει χαμηλά, τη μηχανή σβησμένη και τα παράθυρα κατεβασμένα έχω αράξει τ’ αυτοκίνητο σε απόμερο δρομάκι με λιγοστή κίνηση κι ανύπαρκτα πεζοδρόμια και, όπως γίνεται συνήθως, κάθομαι και περιμένω.

Από δω που είμαι δεν φαίνεται η θάλασσα, αν είναι πράσινη ή γαλάζια ή αν τα ψάρια κολυμπάνε στα νερά της, ούτε η βρόμικη προκυμαία και τα καράβια της.
Μπορώ ν’ ακούσω όμως καθαρά του λιμανιού τις ανάκατες φωνές, το τρίξιμο των γερανών, του πλήθους το βιαστικό πήγαινε-έλα, μπορώ να μυρίσω, ανάμεσα σε δυο τσιγάρα, την εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου, τους ξερούς μπακαλιάρους που λιάζονται στους πάγκους των ιχθυοπωλείων, ακόμη και την ομίχλη μπορώ να αισθανθώ με κάποια αίσθηση που ως τώρα δεν ήξερα πως διαθέτω.

Τίποτα δεν συμβαίνει όμως· κανένα λαθραίο φορτηγό δεν εμφανίζεται, καμία ύποπτη συνδιαλλαγή ή απειλητική χειρονομία δεν γίνεται, κανένας πνιγμένος πίσω απ’ τους τοίχους πυροβολισμός, κανένα νόημα να μένω άλλο εδώ.
Δεν φεύγω όμως, η νύχτα διαδέχεται τη μέρα κι εγώ περιμένω – περιμένω μια π…

Κωνσταντίνος Μπούρας: "Το λουτρό"

Αυτός ο άνθρωπος Φοράει κάθε πρωί Προτού νιφτεί Τις πεποιθήσεις του Σαν πανοπλία.
Κι οχυρωμένο τον βρίσκει Το μεσημέρι Να ξιφασκεί Για το δικαίωμά του Να ονειροπορεύεται.
(από τη συλλογή "Ελευθερίας Ανατολή", εκδ. Μεταίχμιο, 2010)

Κική Δημουλά: "Άτιτλο"

Ευλαβούμαι, Ανάγκη
ότι εσύ έπλασες το συνεχές του κόσμου
το δωσ' μου, το δεν έχω του.
Αλλά τον έρωτα όχι, όχι εσύ, Ανάγκη
τον έρωτα τον έπλασε ο θάνατος
από άγρια περιέργεια
να εννοήσει
τι είναι ζωή.

(από τη συλλογή «Τα εύρετρα», εκδ. Ίκαρος, 2010)

Δημήτρης Ελ. Παπαδόπουλος: "Η καρέκλα"

Η καρδιά η δική μου είναι παντός καιρού. μοιάζει με κείνα τα πτυσσόμενα έπιπλα, που μαζεύονται και μπαίνουν στην αποθήκη. Όταν έρχεται ο κόσμος, όταν γιορτάζουμε κάποιο ευτυχές γεγονός και οι ευγενείς επισκέπτες δεν χωράνε για να καθίσουν, βγάζω την καρδιά μου μπροστά και την προσφέρω για να βολευτεί ο κόσμος. Και όταν τελειώσει το σώου, η καρδιά μου εμένα ξαναμαζεύεται και παίρνει και πάλι την άγουσα για την αποθήκη. Μα κάποια μέρα θα την ξεχάσω επίτηδες, παρατημένη εκεί στη μέση της σάλας, ανάμεσα στις βελούδινες πολυθρόνες και στα τραπεζάκια κι ας πάει τότε να καθίσει επάνω της όλη η σκόνη του κόσμου!!!

Μανώλης Αλυγιζάκης: "Πληγωμένοι"

Κομμένα τα φτερά κι η πτήση αιωρείται στων μοναχικών μας σκέψεων την άβυσσο αναβολής Δώσε μου την πετσέτα —λες και σκουπίζεις το κόκκινο κέτσαπ απ’ την άκρη των χειλιών σου με τόλμη και με θάρρος απαλό ενάντια στον ίλιγγο του αγέρα που σχεδόν ανεπαίσθητα ακούει μιαν ευχή σου για τη νέα περιπέτεια που θα ’ρθει να μπει στον κόσμο σου απ’ τη διάπλατα ανοιχτή πόρτα του νου και στην καθημερινότητα κυλούμε δέσμιοι σιωπηλά τηρώντας τα προσχήματα

Άννα Νιαράκη: "Quantum"

Εσύ κάπου αλλού.
Σε ένα δωμάτιο άλλης ηπείρου.
Στολισμένο με κορνίζες από τα σκουπίδια.
Και κάπου στο βάθος τα γράμματά μου. Εγώ κάπου εδώ.
Σε άλλο δωμάτιο.
Στολισμένο με παιδικές φωτογραφίες.
Και κάπου στο βάθος τα γράμματά σου.
Δεν θα ανταμώσουμε ποτέ, είπες.
Καθένας κάτοχος της μοναξιάς του.
Κόψαμε και τα γράμματα.
Δεν σήκωναν άλλο στολισμό οι τοίχοι
και τα ράφια.
(από τη συλλογή "Τετράδιο πειραμάτων", εκδ. Χαραμάδα, 2010)

Νίκη Ταγκάλου: "Πεταλούδες"

Bγαίνω από το κορμί.

Γίνομαι δεκάδες πεταλούδες
που ψάχνουν για λίγο ουρανό.
Εγκλωβισμένη μέσα σ’ ένα κουφάρι..
Λέξεις σημαδεμένες που δεν βγαίνουν...
Φυλακή... ποιος είπε ότι είναι
μόνο τα κάγκελα .
Σε λίγες γραμμές ευτυχίας
μου φυλάω μια θέση.
Μην την πιάσεις.

Δημήτρης Αθηνάκης: "Δεν είναι"

Πέταγα
στης μάχης με τα ξωτικά τ’ αδιάκοπο πηγαινέλα
τότε που ένα χέρι βίαιο μου έστειλε αντίο
[Δεν είναι το χώμα που με σκεπάζει ελαφρύ
είναι που βάρυνε τ’ άθλιο σκουπίδι που κουβαλώ αιώνες]
Και τώρα τι
ποιος να ζητήσει απ’ το παρόν να ρίξει φως στο αίμα
στα ηφαίστεια και στις αγκαλιές
[έτσι που καταντήσαμε - πολυφορεμένοι πολύ]
για να δαμάσει τα πάθη τ’ ανελέητα
τα πάθη των ερώτων
[Δεν είναι το φέρετρο σπαθί να το φορέσεις
είναι μόνο ένα κομμάτι σου και μιας ζωής το θέλω]
Βάλε με επιτέλους στο κελί
που μου υποσχέθηκες
- να κοιμηθώ -
και σκέπασέ με καλά με κάγκελα και κρύο
αφού
το ξέρεις
γέμισα καημούς
είμαι όλος φευγιό
μακρινό κι απαραβίαστο
είμαι γεμάτος ερωτήσεις δύσκολες
- μια για το έλα δυο για το μείνε -
[Δεν είναι η φυλακή αυτό που με σκοτώνει
είναι η ελευθερία μου που δεν μπορώ ν’ αντέξω] (από τη συλλογή «Χωρισεμεις», εκδ. “Κοινωνία των (δε)κάτων“, 2009)

Ευτυχία Παναγιώτου: "Mέγας κηπουρός"

      στον Μίλτο
παραλογίζεται τα βράδια ο κηπουρός µου. σπείρει λέξεις στο χώµα θάβει λέξεις κάτω απ’ το χώµα. λέξεις λαβωµένες, πρώτα τις χτυπά   τις δένει έπειτα χωρίς φόβο οίκτο ποτέ του δεν νιώθει γι’ αυτές,   κλαίνε σπαράζουν σκούζουν καταριούνται –λέξεις είναι– τις βουβαίνει.   το καταφέρνει το αίµα.   δεν είναι ο κηπουρός µου αυτός.
σπείρει το θάνατο. µε σπέρνει θάνατο.   γίνοµαι ο θάνατος.

(από τη συλλογή «μέγας κηπουρός», εκδ.  Κοινωνία των (δε)κάτων, 2007)

Έφη Μαχιμάρη: "Αστόλιστοι στίχοι"

Περνά η ζωή
μέσα από μακρές σιωπές. Ακολουθώ τους αθόρυβους ήχους της, ανηφορίζοντας αργά τα δρομάκια της σκέψης. Πατώντας στα σκαλοπάτια των στίχων αναζητώ ταυτότητες και ορισμούς για τον άνθρωπο. Στις μικρές μου ανακωχές φιλοξενώ το παρελθόν, καλωσορίζω κρυμμένες εικόνες, σκόρπιους ψιθύρους, μουσικές, μυρωδιές, χρώματα. Στην απέραντη θάλασσα των λέξεων βυθίζομαι φτιάχνοντας αστόλιστους στίχους.
(από τη συλλογή "Νυχτερινό ρεσάλτο", εκδ. Άνεμος, 2011)

Αναστασία Καλλία: "Απουσία"

Ασφυκτικά περίδενε το  χώρο η απουσία μιας αγάπης παλιάς και μόνης. Με ρίζες μόνο, χωρίς δέντρο, χωρίς υπόσταση, χωρίς φωνή. Μόνο η απουσία της στιγμάτιζε την ύπαρξή της κι ένας ορίζοντας που μας καλούσε να γνωριστούμε πιο καλά.
(από τη συλλογή"Τα αινίγματα της Σίβυλλας", εκδ. Εκάτη)

Θοδωρής Βοριάς: "Κόκκινος κύκλος"

Σαν να σε βλέπω,
βάφεις στον τοίχο κόκκινο κύκλο.
Ξεκολλάει η ώχρα,
χύνονται τα χρώματα
που ’χανε βάψει με τα χρόνια οι νοικάρηδες.
Ρέει απ’ τον κύκλο
η γλουτολίνη της παλιάς αφισοκόλλησης
κι όλο το σπέρμα που γεννούσε τις ιδέες…

Ψάχνεις να καταλάβεις
τι του ’κανες του τοίχου·
η ιστορία χύνεται συνέχεια
στο πεζοδρόμιο, στην άσφαλτο.
(από τη συλλογή «Νυχτερινές περιπολίες», εκδ. Ερωδιός 2008)

Κάκια Παυλίδου: "Περιεκτικότητα"

Αφιερωμένο στο Ατελείωτο Καλοκαίρι της Ζωής…
Οι μέρες είναι ημερολογιακές επινοήσεις...
Ο χρόνος κυλά πραγματικά,
μόνο όταν ζεις το όνειρο...

Μικρό μου δευτερόλεπτο
μέσα στη ανεπαίσθητη ύπαρξή σου
χώρεσα τις αναμνήσεις
{πουλιά}
μιας ολόκληρης ζωής,
που στην εξέλιξή της
φάνταζε αιώνια...

Χρύσα Τσάκωνα: "Σπίτι τριάντα χρόνων"

Πριν σε γνωρίσω
έλεγα οι καρδιές ζυγίζονται
τα μυαλά κουλουριάζονται.
Η ροή είναι αυτή που είναι.
Τώρα στέκομαι μπροστά σου
αγγίζω τις φλέβες
νιώθω το μόχθο
πάνω σου περπατούν
οι λέξεις που οφείλουν
να γεμίσουν αυτό το σπίτι
που τώρα λέω σπίτι μου.
Σήμερα λέω
θέλω να βρω μια αφή που να γερνάει μαζί μου
χωρίς να σε πληγώνει.

Διονύσης Μαρίνος: "Το βίαιο μάθημα"

Είναι ο δρόμος βραχίονας  πεπλατυσμένος από τους κλονισμούς των εργατών  κρατημένος σε μνήμη αναπνοής  που βρίθει  πυροβολισμών κατεβαίνουν κρανία  αποικίες  νούφαρα άρρηκτα δεμένα  με μια τύφλωση όλα τα σαρώνει ο δρόμος  η τάξη της ακινησίας  ενός σαρκοβόρου αίματος
μα, εκείνοι βαδίζουν  ακαταπόνητοι  με τροχασμούς ερωτικούς  -λες και στις επάλξεις αναμένουν  τους πυρσούς,  τις καρδιές-    ο λέβητας της νύχτας  τους αφήνει ανέπαφους  Ο δρόμος μένει  σε ευπρόσβλητη παράλυση  τη γεωλογία των βημάτων  αναλύοντας μακριά  από την αναίδεια  του συρμού

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Τα "εγώ" της συγγνώμης"

Λερναία Ύδρα
τα δάκρυα
της αντοχής των άλλων,
που έθαψαν
λόγια της οκάς
σαν έβρεξε ο πόνος
απ' το μηδέν
ως το πολύ
των έντεκα πληγών μας,
σαν θέλησες
μέρες του χιονιά
να γίνουν πρωτοβρόχια,
πνίγοντας σ’ ένα πρωινό
ψιθύρους αλητείας,
γεμίζοντας με σύννεφα
τον ουρανό της λήθης,
κλαίγοντας
θύματα του νου,
πατώντας υποσχέσεις,
ματώνοντας,
βαδίζοντας
σε τύψης μονοπάτια,
προβάλλοντας εντέχνως
"εγώ" κρυμμένα
σε συγγνώμη.


(από τη συλλογή "Ενδόγραμμα", εκδ. Μαλλιάρης Παιδεία, 2010)