Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημήτρης Ελ. Παπαδόπουλος: "Η καρέκλα"



Η καρδιά η δική μου είναι παντός καιρού.
μοιάζει με κείνα τα πτυσσόμενα έπιπλα,
που μαζεύονται και μπαίνουν στην αποθήκη.
Όταν έρχεται ο κόσμος,
όταν γιορτάζουμε κάποιο ευτυχές γεγονός
και οι ευγενείς επισκέπτες
δεν χωράνε για να καθίσουν,
βγάζω την καρδιά μου μπροστά
και την προσφέρω για να βολευτεί ο κόσμος.
Και όταν τελειώσει το σώου,
η καρδιά μου εμένα ξαναμαζεύεται
και παίρνει και πάλι την άγουσα για την αποθήκη.
Μα κάποια μέρα θα την ξεχάσω επίτηδες,
παρατημένη εκεί στη μέση της σάλας,
ανάμεσα στις βελούδινες πολυθρόνες και στα τραπεζάκια
κι ας πάει τότε να καθίσει επάνω της
όλη η σκόνη του κόσμου!!! 

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα