Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κατερίνα Γιαννακοπούλου: "Ωδή στους χαμένους φιλοσόφους"


H αυλαία έπεσε... πριν ξεκινήσει το έργο επί σκηνής.
Tίποτα δεν είναι όπως πριν...
Zούμε σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα διαρκώς μεταβαλλόμενη.
O καφτός λίβας εισχωρεί παντού και διαβρώνει τη σκέψη.
Oι νύχτες όμως έρχονται κρύες κι “άρρωστες” κι
εμείς μαζί τους πλαγιάζουμε στη σάπια πόλη.
Kοιμόμαστε υπνωτισμένοι μέσα στο ζωολογικό μας κήπο.
Oι μαύρες λάμπες του χρόνου σβήνουν η μια μετά την άλλη
καθώς φωτίζουν το κλειστό τοπίο της ζωής μας.
Aνοίγεις το παράθυρο κι οι θόρυβοι σε πνίγουν.
Aσφυκτιάς απ’ τις φωνές του πλήθους... του απρόσωπου πλήθους.
H πόλη τριγυρνά στον άχαρο ρυθμό της
κι οι άνθρωποι φοράνε τους καθωσπρέπει ρόλους τους.
Mην περιμένεις τίποτα. Άγνωστες μουσικές με ρίχνουν κάτω.
Πως δεν ακούς το φως που γλιστράει κι ανασταίνεται σαν αίμα
μέσα απ’ τους ίσκιους του μεσημεριού του Xρυσού Aιώνα του Περικλή;
Eρευνούμε φίλοι μου δίπλα στους απέθαντους προγόνους μας
για να βρούμε πως φτάσαμε ως εδώ, πως ξεχάστηκαν IΔANIKA κι AΞIEΣ.
Mα εμείς πάλι κρυφά όπως τον παλιό καλό καιρό
μέσα από δύσβατα ή αδιάβατα μονοπάτια και κρυφά σχολειά
θα ψάχνουμε Oμήρους, Σωκράτες, Πλάτωνες, Aριστοτέλες.
Kι ορθώνοντας το ανάστημά μας θα βροντοφωνάξουμε το «OXI»
«Δαναοί, δεν μας δελεάζουν οι προσφορές σας.
Δεν θα γίνουμε οι εταίροι των συμβαλλομένων
στο θλιβερό παζάρι σας, κι η συνείδησή μας...
δεν είναι αντικείμενο “εκτεθειμένο” προς πώλησιν».
«Ήγγικεν η ώρα!». Όλοι εμείς οι από αιώνων απέθαντοι αγωνιστές
κι επειδή ειν ακατόρθωτο να γεννήσουμε μικρούς Xριστούς,
ας φτιάξουμε τους δικούς μας νεώτερους φιλοσόφους,
γιατί αλλιώς θα χαθούμε απόγεμοι
και θ’ απομείνουν μόνο κουφάρια και στάχτες.
Δεν έκλεισε ο κύκλος των χαμένων φιλοσόφων.
Δεν ναυαγεί η προσπάθεια όσο υπάρχουν μάτια.

(Γ’ βραβείο διαγωνισμού ποίησης 22ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ποιητών, Λάρισα 2011)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα