Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2013

Νίκος Τομαράς: "Θέλω ή θηλιά"

Δύο γράμματα τρυπούν το μυαλό μου, το θήτα και το λάμδα, θήτα όπως θάλασσα λάμδα όπως λέξη, θάλασσα οι λέξεις, δηλαδή το θήτα για την καμπυλότητά του, το λάμδα για την καλλιγραφία του, όγδοο και ενδέκατο στη σειρά , ως αρχικά θάνατος και θείο λάβα και λόγος ως μόνα λαθεύω, θηλυκό και σε συνδυασμό θηλάζω τη λήθη λήθαργος ή θύελλα λαθρεπιβάτης σε λιθόστρωτα θέλησης και θαλπωρής.
(από τη συλλογή «Πόλεμος ήταν πικραλίδες με αγάλματα», εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 2005)



Χριστίνα Γεραλή: "Anima"

Κάθε βράδυ
κλείνεσαι σε μια μικρή κουκκίδα με την αμφισημία της σιωπής και την αμφιβολία της σκιάς κι αρχίζεις υπομονετικά το μέτρημα - τριάντα τόσα αποσιωπητικά - μέχρι ν' αποκοιμηθείς λυπημένος πλάι μου στην άδεια θέση σου..
(από την συλλογή "Σκριπτόριο")

Πελαγία Κουκίδου: "Ποίημα ή γυναίκα;"

ποίημα ή γυναίκα;..
αργά μου γνωστοποίησαν το θάνατό μου.. τότε έγινα ποίημα ουράνιο ποίημα σύννεφο, ψηλά για ν’ αγναντεύω ή ένα ποίημα σαν φωτιά, να καίω Παραδείσους.. μα ποιος με ξέρει, ποιος θα με διαβάσει;..
γι' αυτό, όταν βρέχει, γίνομαι σταγόνα θαρραλέα ίδια τσιγγάνα που ζητά να βρει το ριζικό της και λέω θα ζήσω..
μα ξεχνώ πως είμαι οπτασία.. ιδέα, που στέρφα έμεινε μέσα στη φαντασία.. έτσι γελώ τους ουρανούς και ντύνομαι γυναίκα..
αφήνω ξέπλεκα μαλλιά να χύνονται στον Άδη αφήνω και τη γύμνια μου στον κάθε διψασμένο να πίνει να δροσίζεται και να με συγχωρνάει..
όσο για ’κείνο το φιλί πάντα θα στο χρωστάω..

Κώστας Κουτσουρέλης: "Αέρας αύγουστος 9"

Τώρα ένας άνεμος φυσάει βαρύς: το παρελθόν. Σείει τις κουρτίνες, τα χαλιά,
σαρώνει τα έπιπλα του κήπου· σπρώχνει τους δείχτες στα ρολόγια τα παλιά,
όλα της μνήμης τα σκυλιά τ' αναστατώνει. Με μια εκτίναξη κοφτή
παρών δηλώνουν οι ιστοί των περασμένων ημερών, σημαία που αναστήθηκε απ' τη σκόνη.
Όλη η ζωή γίνεται χθες· πόθοι διαρρήχτες, οι σκυφτοί ηττημένοι φόβοι, οι ενοχές,
του σήμερα μετρούν τις άυπνες νύχτες.
(από  τη συλλογή «Αέρας αύγουστος», εκδ. Περισπωμένη, 2012)

Δημήτρης Τρωαδίτης: "Εσωτερική προσφυγιά"

Γεωμετρικά σχήματα εφαπτόμενες επιστροφές νόστιμον ήμαρ στα αφυδατωμένα κορμιά μας έρωτες αλήστου μνήμης
εκεί και η ανησυχία για τον καταποντισμό μας λέξεις ίδιες διαφορετικές έννοιες υποδύονται τα νάματα μιας πρότερης ζωής
σεργιανάμε σε κατακερματισμένες ώρες νυν υπέρ πάντων ο αγών οι πληγές ακόμα ανοιχτές απόπειρα ταξιδιού σε τόπους υπό αίρεση
απόπειρα περιπλάνησης σε νεκροπόλεις που σφύζουν από ζωή
κατάδυση σε τάφους με αρκετή φασαρία ύπνος ίδιος με λιτανεία μύχιων σκέψεων εξορισμένων ονείρων στιλέτα στην καρδιά μας ανάπλαση αναβάθμιση ερήμωση εξορία εσωτερική ίδια με τη μετανάστευση του '50
έτσι οι γραμματικοί κανόνες μας συνοδεύουν παντού αμπαρωμένοι στα αιμοσφαίριά μας εμπόδια ανυπέρβλητα όταν βάζουμε καθήκον να διαβούμε πεζή τα ρευστά σύνορα της εσωτερικής προσφυγιάς μας

Φάνυ Πολέμη: "Όχι δεν θα περπατήσουμε μαζί"

Όχι δεν θα περπατήσουμε μαζί Όχι τώρα Όχι έτσι Ποτέ εσύ κι εγώ Δεν θα βρεθούμε σε στέκια... Δεν θα φτάσουμε ως εκεί... Κραδαίνοντας τα πάθη μας... Όχι στην πολύ συνάφεια στο αλισβερίσι των ονείρων... κράτα τα ...κρύψτα...φυλαχτά... ... Μακριά απ το μάτι τους Μη μας δουν Άλλωστε Οι άγγελοι καθώς κι οι ερωτιδείς Δεν έχουν σκιά Γιατί σκιά οι ίδιοι ομοιάζουν Μορφές άυλες ... δονούν άσαρκα...και δονούνται επιθυμίας... Θαυμάζουν και θαυμάζονται... Κι όταν καταφέρουμε Να κρατήσουμε το σχήμα Και πάρουμε την μορφή μας Κι όταν τα φτερά δεν θα ' ναι μόνο ζωγραφιά κερομπογιάς Αλλά ανοίξουν Κι όταν οι ουρανοί αναλήψουν Τους στεναγμούς μας Τότε εσύ κι εγώ , ναι Τότε Θα περπατήσουμε μαζί...
(16 Δεκέμβρη 2011)

Στέλλα Μαντωνανάκη: "Βαβυλώνα (Μπαρ της ακολασίας)"

Τα κορίτσια  στέκονται όρθια στα βραδινά κοιμητήρια.
Δακρύζουν δειλά όταν βλέπουν τις σκιές τους χωρίς καθρέπτη. Ο αντικατοπτρισμός τα τρομάζει. Μα όταν διαβάζουν  ονειροκρίτη ερμηνεύουν το πρωινό τους όραμα, ξαπλωμένες στα λευκά τους σεντόνια. Τα κορμιά τους ενσταντανέ θάμπους. Όλα στιγμιαία. Δεν προλαβαίνουν . Ο Φόβος θα ντυθεί τον θάνατο τους. Βράδυ προς ξημερώματα….

Χρυσούλα Δημητρακάκη: "Η ανοχύρωτη πόλη"

Τις πύλες όταν άφησες της πόλης ανοιχτές στους φόβους σου εφτάσανε, βαθιά στα μυστικά σου.
Κι όταν θα μάθουν οι άνθρωποι, ανάγκη να ξεχνούν, μεγάλη από μέσα τους δύναμη ξεσηκώνει, σε πόλη ανοχύρωτη τρέχουν για να σωθούν και σπρώχνονται να φύγουνε, πιο λίγα όσο γίνεται, λιγότερα να μάθουν.
Κι εσύ είσαι ένας άνθρωπος που τρέχει να σωθεί, η πόλη ανοχύρωτη στους φόβους σου που ξέρουν.

Δημήτρης Βάρος: "Σαν ξημερώσει"

Φύγανε όλα τα τρένα Mείναμε μόνοι με τις κραυγές στις τσέπες και με το λείψανο της ελπίδας να το κλωτσάμε στο σταθμό μηχανικά σαν ένα άδειο πακέτο από τσιγάρα
Mόνοι με την καπνιά που σαν σάπιο ποτάμι ξεχύνεται απ' τη φάμπρικα και μας τυλίγει Mόνοι με την πανσέληνο στα μάτια Kαι με μια μπάντα να παίζει ροκ μέσα στο κρανίο μας ονειρευόμαστε αστείρευτους έρωτες, πράσινα λιβάδια και κόκκινα λάβαρα που ανεμίζουν στα δημόσια κτίρια
Σαν ξημερώσει θα είμαστε στη ρίζα μιας παπαρούνας
(από την ποιητική συλλογή "Θηρασία", εκδ. Καστανιώτη, 1997)

Δημήτρης Βαρβαρήγος: "Άνεμος"

Μιλάω με ποίηση Με λόγια που γητεύουν Όσα ακόμα απομείνανε σε μια παρτίδα ανάσες ποτέ δε χάνεται αναίτια ο χρόνος όταν κάνεις αυτό που αγαπάς με αυτόν που αγαπάς αυτό είναι ζωή και είτε τη ζεις είτε πεθαίνεις δεν φοριούνται χειροπέδες στον Άνεμο και η θύελλα ελεύθερα φυσάει.

Άννα Γρίβα: "Τραγούδι του ασήμαντου παιδιού"

Κρυφές μιλιές λέξεις δαγκώματα των όπλων κρότος με πληγές τώρα ο δρόμος μου λέει έλα! θα ξαγρυπνώ μαζί σου στις μέρες που θα φεύγουνε ποιήματα κρίνων απειλές κι όταν γυρνούν ξανά σε σένα χάδια από μέταλλο αγρίμια τεμάχια τρόμου που πεινούν.
Φέξε μου δρόμε να πατώ να λάμπουν πρόσωπα φεγγάρια σχοινιά να δένουν κόμπο κόμπο πλεγμένα μάτια στη θηλιά.
(από τη συλλογή "Οι μέρες που ήμασταν άγριοι", εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Νίκη Παυλίδου: "Η κότα"

Ντύθηκα κότα σήμερα και σου μιλάω, ψάρι εσύ, χελιδονόψαρο χρυσαφί με μαύρα στίγματα, λέπια κοφτερά σαν το μυαλό σου και μάτια γυαλιστερά σαν το δέρμα σου. Κότα εγώ, κότα σε ρόλο, ποιητές την παραμερίζουν, πάντα οι φασιανοί ήταν στις προτεραιότητές τους για το χρώμα και την έπαρση, άντε να ξεπέσουν και σε κανένα φρούτο εποχής, κότα εγώ σήμερα, να κακαρίζω ανόητα και να δίνομαι στον κόκορα της αυλής ανάμεσα στις άλλες πανομοιότυπες κότες, κότα σου λέω, ν’ απολαύσω κακαρίσματα, αυγά και άχυρο, μπόλικο άχυρο απ’ τα χέρια σου, κότα κοντόχοντρη και βραδυκίνητη, κότα χωρίς φτερά και πούπουλα, έτοιμη για σφαγή και σούπα. Χελιδονόψαρο με κεφάλι κόκορα εσύ, ναι, να χαίρεσαι και στεριά και θάλασσα, να βουτάς στα βαθιά και να ξεριζώνεις φύκια, να μου τα ταῒζεις για άχυρα και γω να ξεγελιέμαι η κότα, να πατάς χώμα και να κολυμπάς μπροστά μου και γω να πιστεύω πως είσαι ψάρι. Μόνο εγώ σε βλέπω, είσαι αόρατος ανάμεσα σε πουλιά και ψάρια, ερμαφρόδιτη κατάσταση σου λέω, άκου με, σσσσσς, είναι το μυστ…

Νάσος Βαγενάς: "Καθαρές κουρτίνες"

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω:
Ένας ζεστός καφές το πρωί. Το διάβασμα (όσο πιο αργά γίνεται) της εφημερίδας. Μια βροχή πότε- πότε για να  πλένει τα αισθήματα. Το χώμα στα καινούργια σου τακούνια. Η θάλασσα το απόγεμα με λίγη συννεφιά. Γαρίφαλα. Πολλά γαρίφαλα.
Ακόμη: "Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη" του Σαγκάλ. Ν’ ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια. Το χέρι μου στο στήθος σου. Κάποια ποήματα του Καβάφη.
Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.




(από τη συλλογή "Τα γόνατα της Ρωξάνης", εκδ. Κέδρος, 1982)


Γιάννης Κοντός: "Ράλι"

Σήμερα οδηγώ πολύ νευρικά και με μεγάλες ταχύτητες την πολυθρόνα μου. Ήδη έχω σπάσει τρεις φορές το φράγμα του νέφους. Έχουν σακατευθεί, έχουν σκοτωθεί πολλοί σωσίες μου. Έμεινα μόνος. Μόνος οδηγώ αυτόν τον κίνδυνο. Περνώ αστραπιαία και με κοιτούν με απορία. Ούτε κατάλαβα ποτέ γιατί τρέχω έτσι ακίνητος, αφηρημένος, κοιτώντας αλλού την ησυχία. Τα σήματα της τροχαίας κάποιος τα έχει αλλάξει και δείχνουν συνέχεια μονόδρομο. Πολλές φορές την πόλη την έχω δει ανάποδα ή έχω πέσει σε βαθιά νερά. Άλλες φορές οι λακούβες είναι στρωμένες με μπαμπάκι, η ορατότητα αρίστη. Όπως αντιλαμβάνεσθε, όλα μαθηματικώς με οδηγούν στην επόμενη στροφή που περιμένει: ο γκρεμός, η θάλασσα, η απογείωση.

Κώστας Λάνταβος: "Απόπειρα"

Αν σου πω ότι είμαι νεκρός μην το πιστέψεις,

Ένα βήμα προς τον πόνο έχω κάνει
και τώρα,

Κυοφορώντας την πτώση μου,

Προχωρώ στο τέλμα του Χρόνου
Μετακινώντας τον ίσκιο μου
Στην άλλη του όχθη,

Καμιά συμφορά δεν αναγγέλλεται
Κάποιος κοιτάζει μέσα στα μάτια Κι αιχμαλωτίζει το τελευταίο φως.

Χρύσα Μαστοροδήμου: "Τα κλάσματα"

Περάσαμε το ένα τρίτο της ζωής μας σε αίθουσες δημόσιας αναμονής κοιτάζοντας τα παπούτσια του μπροστινού μας κλωτσώντας το μέλλον μας σε θυρίδες δίχως φως
Το άλλο τρίτο σε λάθος ανθρώπους το ξοδέψαμε σε συναισθήματα δίχως αξία και σε φιλίες χωρίς αντίκρισμα κανένα
Σε λάθος κόσμο επενδύσαμε στη χώρα που κατάπιε τα όνειρα μας πιστεύοντας κίβδηλους υποκριτές
Για αυτό δε θέλω να αναρωτιέμαι πόσος κλασματικός αριθμός μου απέμεινε. Τόσος λίγος χρόνος για τόσα πολλά λάθη.

Δέσποινα Κονταξή: "Λευκές σελίδες"

Λευκές σελίδες που περιμένουν υπομονετικά κάτι πάνω τους να γραφεί κάτι να τους χαρίσει η αφή, ώστε και αυτές με τη σειρά τους να σκιρτήσουν. Να νιώσουν τη ζεστασιά του αγγίγματος καθώς αφήνει τα ακροδάκτυλά μου και δίνει χαρά και ταξιδεύει καινούργιους ναυαγούς και ταξιδιώτες ενίοτε και τυχοδιώκτες.
(από τη συλλογή "Η μοναξιά του κλινοβάτη", 2010)

Σάκης Σερέφας: "Δημοτικός υπάλληλος"

Την πρώτη φορά που ήμουνα μπροστά με ανατρίχιασε η χωματίλα, μια μυρωδιά ξινή σα να ρευότανε σάπιο σκότος η γη.
Με τον καιρό, παρατηρούσα πόσο βαθύς πρέπει να είναι λάκκος, πώς να μπήγω γερά το φτυάρι και πώς μπροστά στον σκώληκα να δείχνω παλικάρι.
Απ' τους παλιότερους διδάχτηκα πώς να ρίχνω αποπάνω με μαλακές φτυαριές το χώμα για να δείχνει αφράτο την ώρα που σκεπάζει το φως, με κόπρο και σκαθάρια γεμάτο.
Γυρνώντας στο σπίτι, τα νύχια μου είναι μαύρα τα ρούχα βρωμούν, γδέρνω τις πέτσες μου, ανάβω φώτα, μα μες στον ύπνο, σα λάκκο νιώθω το κρεβάτι να με ρουφά.
Με λένε Αλμπέρτο και φυτεύω λουλούδια στα πάρκα. Σε άλλους αρέσει. Εμένα μου φέρνει αηδία. Ένεκα βέβαια η ανεργία.
(από τη συλλογή "Μπορεί και νευρικό", εκδ. Κέδρος, 2003)

Ανδρονίκη Ατζέμογλου: "Αρχαίο Πρόσωπο"

Μαρμαρωμένο τώρα άγαλμα.
Χρόνος σε προσπέρασε πετώντας.
Αγέρας ήσουν, τώρα σου έκλεψε την πνοή.
Το βήμα σου σήμα κατατεθέν της Δύναμης σου
στα σoκάκια της Πόλης ηχούσε.
Τώρα μαρμαρωμένο βήμα.
Ο μανδύας της φωτιάς σου κάηκε.
Νίκησες για να χάσεις ή έχασες για να νικήσεις;
Kόκκινη λάβα έτοιμη να ξεχυθεί.
Θα νικήσεις;

Δημήτρης Κάσσαρης: "Αλλιώς"

Να μηδένιζα τούτη την αντίστροφη μέτρηση Το μηδέν της ύπαρξης Το ανύπαρκτο είναι να μηδένιζα Ζωή αλλιώς, ο χρόνος να μετρήσει
Να ακύρωνα τις ματαιωμένες αφετηρίες Τόσες αφίξεις νέων απόντων Τις σιωπηρές συναλλαγές να ακύρωνα Ταξίδι αλλιώς, η επιτυχία να οριστεί
Να γκρέμιζα τους πύργους αλαζονείας Τόσα βάθρα αθλίων ρητόρων Την ευφράδεια των αποσιωπήσεων να φώναζα Νόημα αλλιώς, οι λέξεις να ηχήσουν
Να θρυμμάτιζα τούτη τη ραγισμένη πορσελάνη Την απομίμηση του ατόφιου Τόσους νάρκισσους καθρέφτες Σωτήρων εκπροσώπων να θρυμμάτιζα Αλήθεια αλλιώς, η μέρα να χαράζει
Το μέγα τίποτα, χυδαίο και φτηνό Κι άλλα μεγάλα σε Καιάδα ολισθηρό Σύννεφο, σκόνη να υψωθεί Να ανα-προσδιοριστεί Ψυχή αλλιώς, ο κόσμος εαυτός
(από τη συλλογή  «Αλλιώς», εκδ. Γαβριηλίδης, 2012)

Θάνος Ζορμπάς: "Υπενθύμιση"

Δεν είμαι τίποτα παραπάνω
απ' ότι δεν πάσχισα να γίνω.
Ακόμα και σαν μύθος
του εαυτού μου
δε μπόρεσε να νικήσει τη
θέληση μου το θεριό
που στοιχειώνει τ' όνομα μου.

Ανδρομάχη Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου: "Έκρηξη Ψυχής!"

Ήρθε η ώρα να φτιάξουμε πνευματικά Αρματωλίκια. Ήρθε η ώρα να στήσουμε  παντού· Του Λόγου του Αληθινού τα Αναχώματα. Έφοδο! Έφοδο Ψυχή μου! Ρίξε παντού χειροβομβίδες! Με το φυτίλι σου Ψυχή Εκρήξου! Και κλίνε ουσιαστικά Όλους τους τύπους του εκρήγνυμι. Ρίξε πάνω σε κάθε τι άσχημο Χειροβομβίδα. Με αοργισία Ανατίναξε την Ακηδεία, την Αναλγησία, την Αφιλοκαλία, την Απραξία Και το χειρότερο όλων Την Απάθεια. Δεν τα χρειάζεσαι τα όπλα Ψυχή. Μονάχα την Έκρηξη. Την Έκρηξη Ψυχής χρειάζεσαι Ψυχή μου! Όλοι μαζί για την Έκρηξη. Μαρς! Υιοί Φωτός Εσμέν. Με Αοργισία θα εκραγούμε. Θα ανατινάξουμε αυτόν εδώ τον κόσμο Θα διαλύσουμε αυτόν εδώ τον ντουνιά Και θα τον ξαναφτιάξουμε Όλον, Όλον απ’ την αρχή. Εμείς θα γίνουμε οι Δημιουργοί. Εμείς, το Γένος το Αδαμιαίο...
(Γ’ έπαινος διαγωνισμού ποίησης 22ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ποιητών, Λάρισα 2011)

Ρούλα Αλαβέρα: "Τα εφαρμοσμένα πρόσωπά μας"

Τα εφαρμοσμένα πρόσωπά μας δεν έχουν κίνηση - συντηρούνται απ' το νυχτερινό κρύο του Νοέμβρη∙ λεηλατημένα παρελθόντα τα πρόσωπά μας Γύρω πάλι τόσα παιδιά παιδιά πέντε, δέκα, δώδεκα χρονώ παιδιά που ψηλώνουν Δεν έχεις να τα προειδοποιήσεις δεν έχεις παρεκτός απόνα συννεφιασμένο χέρι να τ' αποχαιρετάς Είσαι μ' αυτούς που μοιάζουν μεταξύ τους που το βάζουν στα πόδια με κανονικό βήμα

(από τη συλλογή "Περί της δεσποτείας των αντιαζομένων", εκδ. Νέα Πορεία, 1969)

Γιάννης Μπαλκουράνος: "Γέφυρες"

Ξέχασα τις γέφυρες γιατί δεν είχα ποτάμια να περάσω σκούριασαν οι άγκυρες στα καράβια που δε σάλπαραν ποτέ και έμεινα ακίνητος να κοιτάζω τα απολιθωμένα ταξίδια τους…

(από τη συλλογή "Με το βλέμμα της ψυχής", εκδ. Bookstars)

Λίλιαν Μπουράνη: "Ο κύκλος του νερού"

δεν θυμάμαι
πότε ακριβώς
έκλεισε ο κύκλος του νερού
μέσα μας.
θυμάμαι μόνο
τις πένθιμες φωταψίες
των τελευταίων καραβιών
με τους απλούς στρατιώτες,
τους ήρωες
και τους μετανάστες
που επέστρεφαν ηλικιωμένοι
στις πατρίδες τους.
ξηρός ,έκτοτε,
εκκρίνεται ο ιδρώτας
και το αίμα εξατμισμένο
-τετρακόσια μέτρα
κάτω απ΄του κόσμου την ίσαλο-
μια θάλασσα Ερυθρά κάποτε,
τώρα αψύ, τραγανό αλάτι
που ψήνει ένα καύκαλο
σαν από συγκατάβαση,
σαν από αναγκαία φιλανθρωπία

Τζένη Βλαχώνη: "Ένα κοχύλι"

Τι ζητάς από μένα; Ένα απλό κοχύλι είμαι. Άσε με ν’ ακούσω τους ήχους σου, να μάθω τη ζωή σου. Τι θα μου χαρίσεις; Α, θα σε ρίξω εκεί που ανήκεις, στους ωκεανούς. Θα ακούς σειρήνες να καλούν Αλέξανδρους, Θα ταξιδεύεις παιχνιδίζοντας στις αμμουδιές του κόσμου. Κι όταν το κύμα θα σε παίρνει στη δίνη του, θα ρουφάς όλα τα μυστικά του σύμπαντος. Πες μου τώρα τα θέλω σου, γυναίκα, και ’γω θα στα δώσω. Γιατί πρέπει να θέλω αντάλλαγμα κοχύλι; Τη χαρά τού να δίνεις την ξέχασες; Τώρα πια δεν υπάρχει. Όλα ένα δούναι και λαβείν είναι. Νιώσε την ηδονή των κυμάτων, μη σκέπτεσαι τίποτα άλλο. Αγγελομεταμορφώνει τους ανθρώπους ο έρωτας. Ταπεινώνονται, αγιάζουν. Στο καλό κοχύλι των ωκεανών! Στο καλό ερωτευμένη γυναίκα!
(A’ έπαινος διαγωνισμού ποίησης 22ου Παγκοσμίου Συνεδρίου Ποιητών, Λάρισα 2011)

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία: "Απώλεια"

Σπαραχτικές κραυγές-μαστίγια με βία έσκισαν, Την αβάσταχτη σιωπή Οι αισθήσεις αίφνης νέκρωσαν Κι όλων οι καρδιές ράγισαν Θρύψαλα φριχτά ενός απαίσιου παρελθόντος Στην αναίτια ριπή. Οι σειρήνες της θλίψης ανέλαβαν τα ηνία κι οι γλυκές φωνές σίγησαν           στις σχολικές αυλές, νεκρική ησυχία.. Πέσαν κι απ’ τα δέντρα οι καρποί Τα κλαδιά ωσάν νεκρά ρίγησαν Κι απλώθηκε παντού οργή. Τα δάκρυα κι αυτά πέτρωσαν Τα μάτια όταν σφάλισαν Παντοτινά ψυχρά, αιώνια μοναχά Καθώς τα σκέπασε η άγια Γη, “Χους εις χουν”, και στάχτες απέβησαν. Τα λούλουδα στερνά πρόσδωσαν Την πολύτιμη ευωδιά τους στην πηγή της ζωής Υποσχόμενα ποτέ ξανά μη νιώσουν ζωντανά Σαν την αγνή αγάπη τους πρόδωσαν Και χάραξε εβένινη αυγή, φέροντας αίμα και οδύνη. Ολόγυρα στα ασημένια νέφη και το δρολάπι Ο ήλιος έλαμψε σκληρός, κρύος κι άηχος και ξάφνου πρόβαλε αβάσταχτη αμαρτία Οσάκις παιδί μάταια αναζήτησε αγάπη Χτυπήθηκε με μίσος και με βία Ή - απείρως πιο διαστροφικά - Απωλέσθη αδιάφορα, με απαξία...

Παναγιώτα Χριστοπούλου-Ζαλώνη: "Ξοδεύω τον Ήλιο"

Ξοδεύω τον Ήλιο
που μαζώχνω στην πόρτα μου. Ξοδεύω τον άνεμο που ανοιγοκλείνει το παραθύρι μου και φτιάχνω ποιήματα λεπταίσθητα κι ευαίσθητα. Έτσι… Τα σκορπίζω λευκά πουλιά απάνω στις πληγές των ανθρώπων για να τις απαλύνω. Δεν ξέρω… Ίσως τα καταφέρω.

Γιώργος Δουατζής: "Σχεδίες"'

Το όνομά μου δύο λέξεις
Πότε θα μάθω το όνομά μου
Πόσες μάσκες θα χωρέσει η ζωή
η ματιά μου πόσες
Βάλθηκα να αφαιρώ προσωπεία
έχασα το πρόσωπό μου
ψάχνω το όνομά μου
κι έπειτα
ήρθαν οι λέξεις
Όταν οι λέξεις εξακολουθούν πεισματικά να μην
κάποιος βογκάει και πενθεί
απειλείται φοβάται και εκλιπαρεί
Πονάω...
κι έπειτα πάλι και ξανά
ήρθαν οι λέξεις σχεδίες
σε αγριεμένη θάλασσα
Α, οι λέξεις, οι σχεδίες μου κι οι ναυαγοί...

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Αλφαβητάρι"

Έχασα το αλφαβητάρι
Της πρώτης δημοτικού

Και τώρα
Που ψάχνω απεγνωσμένα
Να δώσω στην Άννα
Ένα μήλο
Γέρασα από αναμνήσεις

Χωρίς διακοπή
Για διαφημίσεις

Πίνοντας αναψυκτικό light
Και κάνοντας like
Σε τετράστιχα ημερολογίου