Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νίκη Παυλίδου: "Η κότα"



Ντύθηκα κότα σήμερα και σου μιλάω,
ψάρι εσύ,
χελιδονόψαρο χρυσαφί με μαύρα στίγματα,
λέπια κοφτερά σαν το μυαλό σου
και μάτια γυαλιστερά σαν το δέρμα σου.
Κότα εγώ, κότα σε ρόλο,
ποιητές την παραμερίζουν,
πάντα οι φασιανοί ήταν στις προτεραιότητές τους
για το χρώμα και την έπαρση,
άντε να ξεπέσουν και σε κανένα φρούτο εποχής,
κότα εγώ σήμερα,
να κακαρίζω ανόητα
και να δίνομαι στον κόκορα της αυλής
ανάμεσα στις άλλες πανομοιότυπες κότες,
κότα σου λέω,
ν’ απολαύσω κακαρίσματα, αυγά και άχυρο,
μπόλικο άχυρο απ’ τα χέρια σου,
κότα κοντόχοντρη και βραδυκίνητη,
κότα χωρίς φτερά και πούπουλα,
έτοιμη για σφαγή και σούπα.
Χελιδονόψαρο με κεφάλι κόκορα εσύ,
ναι,
να χαίρεσαι και στεριά και θάλασσα,
να βουτάς στα βαθιά
και να ξεριζώνεις φύκια,
να μου τα ταζεις για άχυρα
και γω να ξεγελιέμαι η κότα,
να πατάς χώμα
και να κολυμπάς μπροστά μου
και γω να πιστεύω πως είσαι ψάρι.
Μόνο εγώ σε βλέπω,
είσαι αόρατος ανάμεσα σε πουλιά και ψάρια,
ερμαφρόδιτη κατάσταση σου λέω,
άκου με,
σσσσσς,
είναι το μυστικό μας…

(από τη συλλογή «Η κότα», εκδ. Σαιξπηρικόν, 2011)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα