Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ειρήνη Ντούρα-Καββαδία: "Απώλεια"


Σπαραχτικές κραυγές-μαστίγια με βία έσκισαν,
Την αβάσταχτη σιωπή
Οι αισθήσεις αίφνης νέκρωσαν
Κι όλων οι καρδιές ράγισαν
Θρύψαλα φριχτά ενός απαίσιου παρελθόντος
Στην αναίτια ριπή.
Οι σειρήνες της θλίψης ανέλαβαν τα ηνία
κι οι γλυκές φωνές σίγησαν          
στις σχολικές αυλές, νεκρική ησυχία..
Πέσαν κι απ’ τα δέντρα οι καρποί
Τα κλαδιά ωσάν νεκρά ρίγησαν
Κι απλώθηκε παντού οργή.
Τα δάκρυα κι αυτά πέτρωσαν
Τα μάτια όταν σφάλισαν
Παντοτινά ψυχρά, αιώνια μοναχά
Καθώς τα σκέπασε η άγια Γη,
“Χους εις χουν”, και στάχτες απέβησαν.
Τα λούλουδα στερνά πρόσδωσαν
Την πολύτιμη ευωδιά τους στην πηγή της ζωής
Υποσχόμενα ποτέ ξανά μη νιώσουν ζωντανά
Σαν την αγνή αγάπη τους πρόδωσαν
Και χάραξε εβένινη αυγή, φέροντας αίμα και οδύνη.
Ολόγυρα στα ασημένια νέφη και το δρολάπι
Ο ήλιος έλαμψε σκληρός, κρύος κι άηχος
και ξάφνου πρόβαλε αβάσταχτη αμαρτία
Οσάκις παιδί μάταια αναζήτησε αγάπη
Χτυπήθηκε με μίσος και με βία
Ή - απείρως πιο διαστροφικά -
Απωλέσθη αδιάφορα, με απαξία...

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα