Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παναγιώτης Φερεντίνος: "Να γιατί βγήκα"



Να γιατί βγήκα,
Δευτέρα βράδυ, έξω στην πόλη.
Κανείς δεν με ξέρει – κανέναν δεν ξέρω.
Τι κάνω εδώ;
Μ’ ένα σημειωματάρι, Θεμιστοκλέους μεριά,
να γράφω ορθός.
Άνθρωποι περνάνε, με κουνάνε
με χτυπούν με τον ώμο.
Η γραφή τρέμει, γιατί μ’ ακουμπάνε;
Ας το δεχθώ…
Είναι κι αυτό ένα άγγιγμα, μια επαφή.
Κι αναρωτιέμαι: «Μάθαμε κάποτε άλλο χάδι;
Ονειρευτήκαμε το χάδι;» μα το βουλώνω στη στιγμή.
Καλύτερα άγγιγμα κι ας με κουνούν, ε και;
Ένα ποίημα είναι μόνο, τ’ άλλο είναι η επαφή.
Τι κι αν μείνει στραβή η γραφή;
Στραβοί καιροί, στραβοί άνθρωποι,
στραβή κι η γραφή.
Ας με σκουντούν λοιπόν. Χαλάλι.
Δεν με πονούν, άγγιγμα είπαμε.
Έξω είπαμε, έξω.
Αυτό αρκεί.

(από τη συλλογή "Αφέντης του «τόσο δα»", εκδ. Άνεμος, 2011)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα