Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Τσακιράκης: "Η μαριονέτα"



Ταξίδευε μυημένη στην
ικετική ροή των χρωμάτων,
με την έπαρση μιας
αιωρούμενης προσμονής ορατής
μέρα μεσημέρι, οδεύοντας "εντός ψυχής"
την οδό, με το λίκνισμα ενός
αρχαίου χορού, μετέωρη, μέσα από
επίμονες επικλήσεις φωτεινών οραμάτων.

Παραδομένη στην απαστράπτουσα-
πλην λανθάνουσα - Άνοιξη, έτρεφε
μιαν απατηλή μολυβένια σύνδεση
με κλωστές χωρίς πρόσωπο, που χάθηκαν
πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών.

Κι απόμεινε ο ανεξίτηλος χρωματισμός
μιας μινωικής πριγκίπισσας, να απωθεί
μελανούς ορίζοντες μπροστά στον
"μολυβένιο ψίθυρο", στον τοίχο των δακρύων
και στον πρωινό εραστή ήλιο

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα