Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αθηνά Τιτάκη: "Παρένθεση"


Να σκεφτώ σκοτάδι.
Η αγέλη ξεκουράζεται χορτάτη
στο δασώδες στήθος.
Η πανάρχαια οργή,
σα χθες γευμάτισε
το αντίπαλο σώμα.
Ο ήχος σπασμένων ξερόκλαδων,
γρυλίσματα,
η σκιά του αναπόφευκτου,
και μια ριπή απόλαυσης στο βλέμμα.
Επιστρέφω αργά, πλήρης.
Φτύνω τις τρίχες απ' το στόμα μου.
Ξημερώνει,
και οι καμπάνες της ζωής
χτυπούν ομαλότητα,
μέχρι να γεμίσει και πάλι το φεγγάρι.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα