Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανδρονίκη Ατζέμογλου: "Μυστικό μονοπάτι"


Οι διαβάτες δεν έχουν σύνορα,
περπατούν με την αναπνοή του ανέμου,
φουσκώνουν τα πανιά της πλώρης τους.
Περνούν από τ’ απόρθητα κάστρα των Μυστηρίων της Ζωής.
Γυρνούν το τιμόνι του χρόνου
και τον εξαντλούν μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Ξέρουν να σβήνουν τα ίχνη τους
μέσα στο απάτητο χιόνι της Ψυχής τους.
Ακροβατούν στο τεντωμένο σχοινί της Θέλησης τους,
κρέμονται αιωρούμενοι από την τελευταία Ελπίδα τους.
Αφήνονται στην μυσταγωγία των οριζόντων τους
με ιθαγενείς άλλων πολιτισμών.
Κερνούν το πολύχρωμο τους στην κούπα του μοιράζεσθαι.
Τεντώνουν το τόξο τους της Ευαισθησίας τους,
μοναδικό όπλο τους στην αδιαφορία
με φαρέτρα την χορδή της Ψυχής τους.
Πετούν με τα φύλλα της καρδιάς τους
σε μονοπάτια δικών τους οριζόντων.
Σφραγίδα, η πόρπη της Ύπαρξης τους.
Ο Θεός πυροσβέστης των φόβων τους,
μόνο σ αυτόν θα λογοδοτήσουν.
Η πατημασιά τους δεν αναγνωρίζεται εύκολα. 

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα