Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2013

Ηλιάνα Αναιλή: "Άφατος κόσμος"

Άφατη πανσέληνος, αλώβητο το αειθαλές ρόδο  της απόσχισης, βαυκαλίζει το ανοιξιάτικο ονειρικό θάλλος, γονυπετές στο κίβδηλο εμπαιγμό ενός πορφυρού σύμπαντος με σκόνη και φως.
Το λίκνο του ασυνείδητου, νείρεται τον ουραγό του έρωτος, ένα βλάσφημο αγκάθινο στέμμα στο βάθρο του παράδεισου, κεχρισμένος κόσμος, που ενδελεχής ο αιθεροβάμων αρχάγγελος βυσσοδομεί στον  νεφεληγερέτη δαίμονα της παρρησίας μας .
Η μήτρα των αστερισμών τον διάττοντα εφιάλτη μιας πύρινης αιωνιότητας ψυχορραγεί να αποσπάσει σε μια κούρσα των δακρύων από το άπειρο έως την αρίφνητη άνοιξη όταν το αηδόνι θα βαφτίσει την κακία της ύπαρξης.
Στις φωνές που γεννιούνται οι εωθινές ψυχές, σε ένα ιταμό μαυσωλείο του θανάτου, ο ομφάλιος λώρος θα κυοφορεί πάντοτε το τεκταινόμενο μιας άλλης εποχής, εκεί που οι σκιές θα γίνονται  ασπαίροντα θαύματα μιας επακτής γιορτής, μιας σκάλας οπού τα παιδιά θα ανάβουν τη ζωή στο σύμπαν με τα όνειρά τους.
Κι όταν το πλάτος της ψυχής το ύψος ανταμώσει, τότε το χιόνι των καρδιών μας θα γίνει…

Σπύρος Τσοτάκος: "Πλήττων και πληγείς"

Έριξε την ασπίδα
Αποσαρκώθηκε άμυνες
και στάσεις χρεωμένες

Μάρτυς το σώμα του

Προπάντων δεν τον έπιασε
κάποια από τις γνωστές του
τάσεις υπερπροστασίας

για το ποιος θα γλιτώσει
τον επιτιθέμενο

ή θα τον αποτελειώσει
(από τη συλλογή "Μετά το γιώτα της ίωσης", εκδ. Κουίντα, 2013)

Δημήτριος Μουζάκης: "Επάγγελμα Ποιητής"

Με μολύβι και χαρτί γεννώ ποίημα ό,τι άλλοι δείχνουν εξάμβλωμα. Μικρό το κακό. Εδώ με μολύβι και χαρτί δείχνω ζωή ό,τι οι περισσότεροι θα ντρέπονταν να γεννήσουν (γιατ’ είναι, βέβαια, ντροπή να ζεις αμισθί αναπαράγοντας γραπτώς την ορφανή σου ανάγκη).

Στράτος Κοσσιώρης: "Οι εμπρηστές"

Μια πυρκαγιά απλώνεται μέσα στην πόλη ένα δέντρο καίγεται στον απέναντι κήπο στο διπλανό διαμέρισμα στο απέναντι μπαλκόνι
Κι αλίμονο, ποτέ δεν θα βρεθούν του εμπρησμού τα σύνεργα
Οι εμπρηστές δεν θα λογοδοτήσουν
δεν θα μάθουμε ποτέ τι απέγιναν τα θύματα
πόσοι μπόρεσαν απ’ τις φλόγες να επιζήσουν.
(από τη συλλογή «Ύστατος καπνός», εκδ. Οροπέδιο, 2010)

Ασημίνα Ξηρογιάννη: "Άτιτλο"

Πες μου, γιατί να γράφεις ποιήματα όταν δεν υπάρχουν αναγνώστες; Οι άνθρωποι απελπίστηκαν και βγήκαν στους δρόμους. Κι η ποίηση μοιάζει τώρα μακρινή ανάμνηση, μια τέχνη γραφική ... Εδώ υπάρχει η ζωή που πρέπει να διασωθεί. Υπάρχουν τα παιδιά, και τα παιδιά δεν μεγαλώνουν με λέξεις. Εδώ χρειάζονται χέρια και σώματα και περίστροφα που θα δολοφονούν τους δισταγμούς και τις αναβολές.
(από τη συλλογή "Εποχή μου είναι η ποίηση", εκδ. Γαβριηλίδης, 2013)

Μανώλης Μεσσήνης: "Μετωνυμικά"

Οι ιδέες τραβιούνται σαν λαστιχένια φίδια Φάρδυνα τον ουρανό και είναι άδειος
Κραυγάζω, σαν τους τρελούς που ξαπλώνουν πάνω στην άσφαλτο και ζητούν να φυτέψουν δέντρα μεσοστρατίς Παραπατώ, σαν τους μεθυσμένους που ζητούν να γεμίσουν το κενό, το τεράστιο καζάνι του χρόνου
Φοβάμαι την τοποθέτησή μου σαν ένα κουρέλι πάνω στην παλάμη της γης

Πάνος Σταθόγιαννης: "Θέλω να δω το πρόσωπό σου"

Θέλω να δω το πρόσωπό σου έτσι όπως κοιτάζουμε ένα τραίνο να περνάει μια γέφυρα και κάτω ο Δούναβης ο Βόλγας ένα πλοιάριο με ξέγνοιαστα παιδιά άσπρα γιακαδάκια αστράφτουν στον ήλιο ό,τι μας επιστραφεί ύστερα από χρόνια δεν θα ζητάει καμία ανταπόδοση τα πράγματα δεν θα έχουν ονόματα θα είναι μόνο η βαθιά τους αλήθεια θα σ’ αγαπάω και τότε πολύ.
Δεν έχω δει το πρόσωπό σου ακόμα εσύ με ξέρεις κάποιος με σκότωσε, παιδί, με τη σημαία του με βρήκαν ξένοι θεοί και με ανάστησαν στο χώμα φύτρωσα και στο χιονάκι μπήκα σε πόλεις και τις κούρσεψα χόρτασα πια κανείς δεν μου έμαθε τίποτα κι ας αγάπησα τη θνητότητά μου μονάχα εσύ με ξέρεις έρχεσαι κάθε νύχτα και ψηλαφείς το πρόσωπό μου ποτέ ποτέ δεν μ’ άφησες να αγγίξω το δικό σου.
Θα ευτυχήσουμε, πιστεύω, κάποτε. Θα σε πονέσω σωτήρια και θα με πονέσεις.

Δανάη Μυλωνάκη: "Κατάλοιπα"

Χαρτιά, χαρτάκια ασήμαντα κατάλοιπα κυρίως άσπρα αλλά και θαλασσιά και κίτρινα με ημερομηνίες, οδηγίες κι αριθμούς που έχω μαζέψει ένα-ένα σφαλώ την πόρτα μου καλά ν’ αφήσω έξω τους ορθολογιστές και τους πεζούς κι ιδίως εσένα να μην τρομάξετε που βγάζουν τέτοιο άρωμα όταν τ’ αναρριπίζω γαζίας κι αγράμπελης και ρίγανης και κάτι σαν αχνή υπόμνηση χεριού που τάχει αγγίξει

Άγγελος Πετρουλάκης: "Άτιτλο"

Τραγουδάω σαν χθες και προχθές.
Ο αόριστος ταιριάζει στο φθινόπωρο και τον χειμώνα.
Στον ενεστώτα ανήκεις εσύ.
Ο μέλλοντας τοπίο ανεξερεύνητο, μ’ εμένα στο θολό ορίζοντα να χορεύω ξυπόλητος, έτσι για να επαληθευτούν οι γραφές, που έλεγαν πως θα υπάρχω -ως σχήμα ακανόνιστο- στα δακρυσμένα τζάμια, στους ραγισμένους καθρέφτες, στις μέσα στιγμές.

Χρύσα Αλεξίου: "Άτιτλο"

σήμερα Σάββατο ο ήλιος επιμένει καλοκαίρι κι εμείς με μια ελαφριά ακράτεια συνεχίζουμε την ανάβαση δύο ορόφους το σπίτι στη θάλασσα μπάνιο κάθε μέρα στη θάλασσα και τη μπανιέρα λάδι παντού στα μαλλιά στο τηγάνι στις φτέρνες όχλος δίπλα μου με έξι κιλά παιχνίδια μιζέρια και ανέραστη φάτσα τρώει λουκουμά να γλυκαθεί ο λάρυγγας χιλιάδες μύγες περιμένουν το χειμώνα χιλιάδες αποσιωπητικά

Ιουλία Κορμέντζα: "Άτιτλο"

Όταν η Αγάπη μου είπε "αντίο" Οι πόθοι που με πλάνευαν έφυγαν σαν πουλιά Μα εγώ στην άδεια της ζωής μου προκυμαία προσμένω ακόμη το πλοίο που σίγουρα θα 'ρθει μια βραδιά με το όνειρο σημαία. Κι ως τότε σιωπώ, κάθε επιθυμία μου πνίγω κι ως κύμα με την θάλασσα την σμίγω για να κρατώ στα στήθη ζωντανό το ωραίο της ζωής παραμύθι...

Ιφιγένεια Σιαφάκα: "Χρώμα του α"

Χρώμα του α Στριφογυρνώ στο κιούπι Με το γράμμα Και καλουπώνω στίξεις Να σε ορθώσω Άνθρωπο Μην πέσεις!

Γιάννης Σ. Ανδρεόπουλος: "Μεταμόρφωση"

Φτωχές οι λέξεις των ανθρώπων. Φτωχά τα σοκάκια των χωριών μας. Αδύνατοι σαν μίσχοι λουλουδιών οι άνθρωποι, πορεύονται με τα χέρια σφιχτά, με τα μάτια χαμηλωμένα, τις ανυποψίαστες νύχτες. Δακρύζουν οι κληματαριές στο πέρασμα των πουλιών, αλλάζουν σχήματα οι πέτρες και τα λιθάρια, από αμηχανία. Ξεφορτώνονται τα υποζύγια το φτωχό τους περιεχόμενο. Μόνο οι μεγάλες πολιτείες τραγουδούν τα μακρόσυρτα τραγούδια τους. Μόνο το νωχελικό ποτάμι σέρνει τους καημούς μας. Τρέχει-τρέχει και δεν φτάνει..

Παναγιώτης Παπαδόπουλος: "Το χωνί"

μέσα σε ένα φαρδύ χωνί ρίχνανε ανθρώπους, μπορεί και για δυο μέρες μόνο αυτό να κάνανε εσύ! μέσα!
την κυρία με τα ομόλογα την αφήσανε , αφήνανε όσους είχαν ομόλογα ή συμβάσεις. οι άλλοι... μέσα!
και κατάπινε το χωνί τις σάρκες τους και κλαίγανε όλοι εμείς... κοιτάζαμε με την παρέα ο ένας τον άλλον και λέγαμε "Τι φρίκη!!!" και "Αυτό είναι απάνθρωπο!!!"

Γιώργος Αλισάνογλου: "Η ζωγραφιά"

Πάντα στο ίδιο μέρος στο ίδιο μέρος σε συναντώ- γωνία Παύλου Μελά και Ομονοίας Να περιμένεις στον πολύ ήλιο με μια πελώρια ζωγραφιά στον ώμο σαν πόλη Οι τοίχοι της ασβεστωμένοι πολλάκις και πάνω τους δαχτυλιές από φθαρμένη νύχτα και τυπογραφείο κι η ζωή σου ν' αργοσαλεύει λίγο παρακεί σαν σημαία Λέγε∙ Λέγε- ποιανής πόλης σημαία είσαι και πόσος θάνατος σε βρήκε;
(από τη συλλογή "Ακάνθινη πόλη", εκδ. Κατσάνος, Θεσσαλονίκη, 2006)

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Δούναι και λαβείν"

Σκάψαμε με τα χέρια Το χώμα της ανάστασης (Μήτρα ζωής η γη Υιών και θυγατέρων)

Ποτίζοντας ρίζες Που αλωνίσαμε (Δούναι και λαβείν Κατά φύσιν Κεκτημένα)

Ξεθάβοντας νεκρούς Που αφορίσαμε (Δούναι και λαβείν Παρά φύσιν Τεκταινόμενα)