Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηλιάνα Αναιλή: "Άφατος κόσμος"


Άφατη πανσέληνος, αλώβητο το αειθαλές ρόδο  της απόσχισης, βαυκαλίζει το ανοιξιάτικο ονειρικό θάλλος, γονυπετές στο κίβδηλο εμπαιγμό ενός πορφυρού σύμπαντος με σκόνη και φως.

Το λίκνο του ασυνείδητου, νείρεται τον ουραγό του έρωτος, ένα βλάσφημο αγκάθινο στέμμα στο βάθρο του παράδεισου, κεχρισμένος κόσμος, που ενδελεχής ο αιθεροβάμων αρχάγγελος βυσσοδομεί στον  νεφεληγερέτη δαίμονα της παρρησίας μας .

Η μήτρα των αστερισμών τον διάττοντα εφιάλτη μιας πύρινης αιωνιότητας ψυχορραγεί να αποσπάσει σε μια κούρσα των δακρύων από το άπειρο έως την αρίφνητη άνοιξη όταν το αηδόνι θα βαφτίσει την κακία της ύπαρξης.

Στις φωνές που γεννιούνται οι εωθινές ψυχές, σε ένα ιταμό μαυσωλείο του θανάτου, ο ομφάλιος λώρος θα κυοφορεί πάντοτε το τεκταινόμενο μιας άλλης εποχής, εκεί που οι σκιές θα γίνονται  ασπαίροντα θαύματα μιας επακτής γιορτής, μιας σκάλας οπού τα παιδιά θα ανάβουν τη ζωή στο σύμπαν με τα όνειρά τους.

Κι όταν το πλάτος της ψυχής το ύψος ανταμώσει, τότε το χιόνι των καρδιών μας θα γίνει κορυφή που θα αγκαλιάσει όλα τα βουνά που μπορεί να φθάσει το μάτι στο αχανές ταξίδι του .

Οι αλυσίδες της αφετεροίωσης, το βασιλικό άχος θα παραδώσουν στην πυρά της κόλασης, εκεί που ο δημαγωγός της φαντασίας κρίνει το μέλλον μέσα στο βωμό της εγκατάλειψης, δανεική είναι η Ιθάκη σου, μοιραίος ο Άδης σου.

Η λόγχη του όφεως τρύπησε την ασπίδα της αθωότητας, η καταδίκη σου, η δική μου, ο έρωτας σαν Πούλια θα καρτερεί έναν αιματοβαμμένο Αύγουστο να σαλπίσουν οι καρδιές που σπιλώθηκαν με την έρημο της μοναξιάς τους!

Η αμετροέπεια των συναισθημάτων είναι ο λυρικός δεκαπεντασύλλαβος του κόσμου, μα οι ερωτευμένοι μετρούν το ελλοχεύων λεπτό με ελεύθερο στίχο που ταξιδεύει αντάμα με τα χελιδόνια στις πολυσχιδείς νεφέλες των φθινοπώρων.

Εν κατακλείδι, τα χρώματα εναλλάσσονται στα ουράνια τόξα, όταν ο έρωτας είναι η τελική λύση στο γρίφο του ουρανού, ανάμεσα στο νου  και στον κτύπο, με την αλλαγή των σκήπτρων της απεραντοσύνης στο ανεκπλήρωτο και στο υπερπέραν.

Το αίνιγμα θα είναι πάντοτε στο προσωρινό και η φυγή στο αδύνατο !

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα