Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2013

Λυδία Λάβδα: "Η ποίηση απόψε σωπαίνει"

Η ποίηση απόψε σωπαίνει.
Οι στίχοι αρνούνται να περιπλανηθούν
σε ακίνητες σελίδες.

Πώς να πλέξεις στεφάνια αγάπης
από άνυδρες ευαισθησίες;

Δεν ζωντανεύουν οι μνήμες•
σαν τις μοναχικές γριές
κρατούν παρέα στα πεθαμένα σπουργίτια του Χειμώνα.

Πώς να αγναντέψεις το δειλινό
με άχρωμα βλέμματα;
Και εκείνο το δάκρυ-κουρασμένος πρόσφυγας-
κυλάει στο πρόσωπο της μοναξιάς.

Σαν την νυχτερινή βροχή που πληγώνει κάθε
φλογισμένη σκέψη
και σαν την Φρίκη που απογοητεύτηκε από την μορφή της...
Έτσι απλά...
Ορίστε αυτή η ποίηση που απόψε σωπαίνει...

(από τη συλλογή "Σχήματα Συνείδησης", εκδ. Ομπρέλα, 1997)

Βάιος Νικιώτης: "Ας"

Aυτό δεν είναι ποίημα, είναι μια αράδα στη θέση του τίποτα.
Κάποτε υπήρξα. Tο σπίτι λιτό, ο πυρσός στη θέση του, μετουσιώνει αξιοπρέπεια ωκεάνιας μοναξιάς μ’ ένα ας.
(από τη συλλογή "Ισορροπίες", 2012)

Στάθης Ιντζές: "Το σπουργίτι με τα πέτρινα φτερά"

Κρώζει τη νύχτα Κρώζει ως το πρωί το σπουργίτι με τα πέτρινα φτερά
Το παράθυρο φυλλοροεί Oι γρίλιες του ξάγρυπνες θροΐζουν
Το σπουργίτι με τα πέτρινα φτερά με μάτια γκροτέσκα με κοιτά κι εκείνη τη στιγμή το νόημα της ζωής βρίσκω και το χάνω ευθύς αμέσως
Τότε εκείνο κουρνιάζει και ταΐζει τα μικρά που δεν έχει Το σπουργίτι με τα πέτρινα φτερά
(από τη συλλογή “Σεληνάκατος”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013)

Ιορδάνης Κουμασίδης: "Άτιτλο"

Την τελευταία μόλις στιγμή με σώζουν οι ζωντανοί από χαρούμενες χειραψίες με πρόσωπα που έχουν από καιρό χαθεί με αρπάζουν και ξυπνώ απότομα στις μακρόσυρτες, επαναλαμβανόμενες αργίες για να σημειώσω τους στίχους με αόρατη μελάνη στο μωβ τοπίο…

Ν. Γ. Λυκομήτρος: "Επαρχιακή οδός"

Ο καθαρός αέρας δε με ξεγελά. Μπορεί να απουσιάζει η ρυπαρή οσμή της μητρόπολης αλλά η ατμόσφαιρα είναι εξίσου δηλητηριασμένη. Η διαφορά είναι ότι εδώ τηρούνται τα προσχήματα. Είμαστε νοικοκυραίοι εμείς. Ανεβοκατεβαίνουμε στην παραλία ή στον κεντρικό δρόμο, βηματίζοντας με μια επίπλαστη χαλαρότητα που αποπειράται να υπερκεράσει τα βλέμματα και τους ψιθύρους των παρακαθημένων. Ακριβά αυτοκίνητα, κομψά ρούχα και ηλεκτρονικά gadgets δεν επαρκούν για να καλύψουν την υποκρισία που αμνηστεύεται συλλογικά τις Κυριακές από άμβωνος ή ατομικά μέσα στο εξομολογητήριο.  Οι οιμωγές των νεαρών κοριτσιών και οι κατάρες των νεαρών αγοριών πνίγονται πίσω από τους ασπρισμένους τοίχους και τη ρουστίκ επίπλωση. Τα όνειρά τους θρυμματίζονται εν τη γενέσει τους ή άμα τη εμφανίσει στην πρωτεύουσα.

Παντελής Μπουκάλας: "Ανέφικτο"

Κανένα ποίημα δεν είπε δεν θα πει το σπαραγμό στο βάθος του εκεί που κατοικεί γυαλί τριμμένο Κανένα ποίημα ποτέ του δεν απέδωσε δεν θ' αποδώσει τον άνθρωπο γυναίκα άντρας που φεύγει απ' τη δουλειά ο ήλιος νυχτωμένος και σπίτι του τα πόδια του πεισματωμένα δεν τον στρέφουν τον περιμένουν δεν τον περιμένουν και να χαθεί, αυτό ποθεί, κομμάτια κομματάκια να μηδενιστεί γιατί έχει νύχτα μέσα του αυθόρμητη βαρύτερη απ' του ήλιου κι έχει το δέρμα πέτρινο από μια θλίψη πού της περιττεύουν οι αιτίες Κανένα ποίημα ποτέ του δεν τραγούδησε και δεν θα τραγουδήσει την αγωνία όποιου αγαπά και δέεται να φύγει γρήγορα να φύγει ο χρόνος όσον γεωργεί σμιγμένος με την αγαπώ του για νά 'ρθει γρήγορα πιο γρήγορα να ρθεί ο άλλος χρόνος ο επόμενος να σμίξει πάλι με την αγαπώ να γεωργηθούνε Κανένα ποίημα ποτέ του δεν ιστόρησε και δεν θα ιστορήσει τον πανικό να μη θυμάσαι καν τι μήνας ποια η μέρα έτσι όπως τα φύλλα στο ημερολόγιο καθηλωθήκαν στο φθινόπωρο Κανένα ποίημα ποτέ του δεν ετόλμησε δεν…

Γρηγόρης Σακαλής: "Απουσία"

Όταν περπατάς τα κίτρινα μεσημέρια σε υγρά καλντερίμια χάρτινων πόλεων τρέχει ο νους μου σε σένα σ’ ακολουθώ νοερά σε μιμούμαι σε κομματιάζω όταν πέφτουν οι βροχές κι ύστερα γελάς και κρύβεσαι ανόητη αγάπη ποτέ δεν σ’ έφτασα ούτε τις ώρες του στρώματος ούτε τις μέρες της φωτιάς περιπλανήθηκα ασταμάτητα για να βρω τα ομοιώματά σου της αγάπης τραγούδια λυπητερά έγραψα και ξανάγραψα γύρισα ξανά μα δεν σε βρήκα περπατούσες σε δρόμους ορειχάλκινους τα κίτρινα μεσημέρια σε χάρτινες πόλεις και γέλαγες φριχτά.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος: "Πόρτες κλειστές"

Πόρτες κλειστές. Μάταια χτυπάς να σου ανοίξουν. Έξω χιονιάς και παγωνιά, μέσα το τζάκι να ζεσταίνει. Κι ούτε κατάλαβες, πως και γιατί σε κλείδωσαν απέξω. Χτυπάς γερά, φωνάζεις, δεν σ’ ακούνε. Μην περιμένεις, πάρε τη βαριά. Πόρτες που δεν ανοίγουνε τις σπάνε.


Νατάσα Χατζιδάκι: "Δελτίον Ατμοπλοϊκών Συγκοινωνιών"

Το μπλε ιστιοφόρο του στήθους μου υμένιο στα χέρια των μεταπρατών Παρακεντούμαι για ένα αιμόρευμα προεκτείνομαι για μια καμπύλη ελπίδα αποστερούμαι για μια επίτευξη φωτοδιάθλασης καταστρατηγούμαι για μια πυλαία ακτίνωση ΛΥΣΗ ΣΠΑΣΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΨΥΧΡΩΝ ΥΦΑΣΜΑΤΩΝ επίτευξη : φωτοδιάθλαση με ξεσχισμένα χείλη. ΕΝΑ ΚΙΤΡΟ ΣΑΠΙΖΕΙ ΑΡΓΑ Σ’ ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΒΑΖΟ ΜΕ ΓΛΥΚΟΖΗ. Νύχτα.

Μιχάλης Γκανάς: "Βουβά χτυπήματα"

Είναι κάτι να ξέρεις τις δυσκολίες σου, ν' αρθρώνεις την ψυχή σου σα δύσκολο σταυρόλεξο, πότε κάθετα πότε οριζόντια, περνώντας κάθε τόσο από μεγάλα σκοτεινά τετράγωνα, σκοντάφτοντας πάνω σε ξεχασμένους φίλους. Επιφυλακτικοί συνήθως, και κάποτε ανειλικρινείς, γεμάτοι σημάδια από βουβά χτυπήματα. Ρωτάς πώς έγινε κι άλλος σου λέει πως γλίστρησε στο μπάνιο, άλλος σου λέει πως γλίστρησε στο δρόμο, γέμισε ο τόπος πεπονόφλουδες.

(από τη συλλογή "Ακάθιστος Δείπνος", εκδ. Καστανιώτη, 1994)

Αφροδίτη Λυμπέρη: "Έκπτωτες προσδοκίες"

Θα φυσήξει απόψε. Δεν γίνεται αλλιώς. Τα φύλλα θέλουν από καιρό να πέσουν. Το ίδιο και το μαγιάτικο στεφάνι που ’χεις ακόμα στο μπαλκόνι σου. Το καπέλο του ξεχασμένου σκιάχτρου στους ρημαγμένους αγρούς. Οι υποσχέσεις σου για το προσεχές φθινόπωρο. Μια ενδεχόμενη νηνεμία Θα ’ταν καταστροφική για τους λάτρεις των κυμάτων. Και για μένα που έφτιαξα αλεξίπτωτο με τα κουρέλια των εαρινών σου ήλιων.

(από τη συλλογή "Rec-vie-M ή η τέχνη της ρέμβης", εκδ. Θράκα, 2013)

Ευτέρπη Κωσταρέλη: "Νύχτες αλλοτρίωσης"

Στο κομοδίνο η παρόρμηση μειδιά διακριτικός εορτασμός για τη σάρωση της τάξης Το βιολογικό ρολόι λιωμένο κατά τα δέοντα καλλιτεχνικά πρότυπα κι η αποκομιδή φτωχή, αδιάφορη. Αναιτιολόγητη η απόκλιση, κλεπτομανής με εξειδίκευση στα σπίρτα. Και η ικανοποίηση; Γέννημα θρέμμα της ανομίας.
(από τη συλλογή  "Βερντάντι", εκδ. Μανδραγόρας, 2013)

Σοφία Κολοτούρου: "Ποιητές VS Συγγραφείς"

Οι συγγραφείς, θέλουν να βάλουν τάξη σ’ ένα χαώδη κόσμο.
Γι’ αυτό συνθέτουν ιστορίες, άλλοτε περισσότερο άλλοτε λιγότερο σαφείς και ολοκληρωμένες.
Για να ξορκίσουνε το φόβο του θανάτου και να δώσουν τέλος σε ιστορίες ανθρώπινες που σταματάνε ξαφνικά.
Ωστόσο οι ποιητές, ψάχνουν κυρίως για το νόημα της ζωής και δεν συνθέτουν ιστορίες.
Τις ραγίζουν.

Χρίστος Παπαγεωργίου: "Ήταν ανώφελο"

Έπαιξες τα δάχτυλά σου στο μολύβι             Ξερόβηξες Άφησες μια μελαγχολία να χυθεί στο πάτωμα            Και σηκώθηκες            Με κατεύθυνση το μέσα δωμάτιο. Άκουσα την ψυχή σου μέσα απ’ την βιτρίνα Μάζεψα το σάλιο στην άκρη των χειλιών μου           Αναστέναξα Και σ’ ακολούθησα στην άκρη των χειλιών μου           Στο βάθος του δωματίου           Σε βρήκα μ’ ένα μάτι λιγότερο           Δυο μήτρες Και με το ποτάμι της κατάθλιψης ως το λαιμό.          Δεν προσπάθησα.          Ήταν ανώφελο.

Χαριτίνη Ξύδη: "Ελαιώνας"

Από τον ίσκιο μέχρι τα λάθη μου καμιά εκεχειρία δεν με βόλεψε γιατί του καπέλου μου συσπάται από πράξεις για δεκαδικούς – για άρτιους δισύλλαβες περόνες – τις τραβάω. Πέφτουν πέταλα απ’ την χειροβομβίδα… Δεν είναι που βραχυκυκλώνω γιατί αυτές τις νύχτες τις κυλάς στο φάρυγγα σαν άνεμος στο όστρακο ή στον ελαιώνα… Δεν είναι το ερύθημα προπατορικό, λάβρο όπως το ανακαλώ αναλυτικά με την ομολογία της αντιύλης… Είναι που νομίζω πως κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει για να φωτίζει μόνο ό,τι εμείς ζούμε μυστικά…
(από τη συλλογή «Τακούνια καίγονται στο φούρνο», εκδ. Άνεμος, 2011)

Στέλλα Μαντωνανάκη: "Μεταξύ σπόρου και δέντρου"

Γεφυρώνω την απόσταση, μεταξύ σπόρου και δέντρου, μεταξύ ζωής και θανάτου… Εισπνοή… ανθίζει μέσα μου η ζωή… Πάλλομαι… απόλυτη η εσωτερική μου κυριαρχία…!!! Ένα χέρι θέλω να με ακουμπήσει… κουκούλι, έτοιμο να γίνει προνύμφη…πεταλούδα…!!!

Τζένη Μαστοράκη: "Αποκαθήλωση"

Η αποκαθήλωση γίνεται πάντα πρωί μετά το πρώτο τσιγάρο την ώρα που το ιερατείο κοιμάται. Αργότερα παρατηρούν την απουσία και λένε κάτι γι' Ανάληψη ή άλλες Θαβώριες περιπτώσεις.
(από τη συλλογή "Διόδια")

Δημήτρης Αγγελής: "Επέτειος"

Την ημέρα εκείνη άργησαν όλοι: τ' ασθενοφόρα, οι γιατροί, οι          απαραίτητες φιάλες της αιμοδοσίας. Περίσσεψαν η χολή και το όξος. Και οι μύγες πολλές. Κερνούσε          απλόχερα ο θάνατος ελπίδες και φωτοστέφανα.
Δυο συνοικίες βυθίστηκαν φαρμακωμένες στο πένθος σου. Με άλλα          δέντρα μας μιλούσε τώρα ο χωρισμός. Ταρίχευε στο κοιμητήριο τις χειραψίες του αποχαιρετισμού, εκείνη τη μυρωδιά          του αποστειρωμένου θαλάμου στον αέρα γνωρίζοντας πως θα 'ρθει λήθη. Θα προσπεράσει αδίστακτα η ζωή τις επικές μας          στιγμές, τ' απογεύματα στη λίμνη της Βουλιαγμένης· τον          περασμένο σου Αύγουστο. Μόνο το χώμα, ενάντια στις ευχές μας, βαρύ.
Παγωμένος ο χρόνος. Κι αυτό θα περάσει. Όπως όλα.
Αλληλούια.

Αντιγόνη Βουτσινά: "Ανατροφή"

Λείπω Λείπεις Λύπη
Οικόσιτο ρήμα. Το είχε δέσει η μάνα μ' ένα λουρί από το πόδι μου για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη λύπη. Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειές του. Καμιά φορά, στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα και απλώνεται με ήττα.
(Εκτός κι αν κάτι δεν έμαθα καλά. Από παιδί.)
(από τη συλλογή "Το λάθος ποίημα", εκδ. Μελάνι, 2012)

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου: "Το ποτήρι"

Ένα ποτήρι δεν είναι απλώς ένα ποτήρι
Καθώς την ασπιρίνη πίνεις Το κρασί ή το φάρμακο Τα χείλη σου ακουμπούν στην άκρη Μιας μικρής αβύσσου
Στον πυθμένα της σαπίζει η σιωπή
Γύρνα το ποτήρι ανάποδα ή σπάσ' το Έτσι κι αλλιώς γυαλιά καρφιά μαζεύεις Αισθήματα κι αγάπες του γλυκού νερού Και στον αιώνα τον άπαντα διψάς

(από τη συλλογή "Η σκοτεινή διάρκεια των ημερών", εκδ. Διαγωνίου, 1993)

Πόλυ Χατζημανωλάκη: "Ο άγνωστος μέσα μου"

Είναι ένας άγνωστος που κοιμάται μέσα μου Πώς τρύπωσε έτσι φορτωμένος με τόσες ελπίδες; Τις νιώθω να φτεροκοπούν στο στήθος μου Τραντάζομαι Και αυτός ονειρεύεται Τραίνα, αποβάθρες, ταξίδια υπερπόντια Την έρημο Σαχάρα Κάποιες φορές ναυάγια
Το δωμάτιο γίνεται τότε σαν τον βυθό της θάλασσας Ανησυχώ τόσην ώρα, όταν δεν αναπνέει…

Ολυμπία Καράγιωργα: "Φοβάμαι"

Φοβάμαι τα διψασμένα δάχτυλα Φοβάμαι τα μάτια που δεν απαντούν Φοβάμαι τα παιδικά βλέμματα που ξέρουν Φοβάμαι την καρδιά σας που ξεχνά Φοβάμαι την καρδιά μου που θυμάται Φοβάμαι τη σωτηρία του έρωτα Φοβάμαι το λυγμό στο βαθύ μυστικό της νύχτας Τη μεγάλη κραυγή που έπνιξα Τη μεγάλη γαλήνη Τη μεγάλη αγωνία Το στραφτερό δρόμο που οδηγεί παντού Τα βουβά καράβια του γυρισμού Την ομορφιά που δεν παρηγορεί Την ασχήμια που δεν ελπίζει Τα χέρια του πατέρα μου σαν κόβουν το ψωμί Τα μάτια της μητέρας μου όταν κοιτάζουν τη ζωή μου Φοβάμαι

Διονύσης Μαρίνος: "Τι είναι αυτό;"

τι είναι αυτό; ένα σιωπηλό δόντι πεταλούδας στο καρπό το μαντείο του ήλιου πάνω στην λαμαρίνα κάποιος γέρος που πέθανε από υπερβολική φαντασία ένα βουνό που κανείς δεν έτρεξε να σώσει τα μήλα του χρόνου φαγωμένα τι είναι αυτό; τι είναι αυτό; τα πουλιά ξεχασμένα στο τραγούδι τους ένα πορτοκαλί απόγευμα του Προκόφιεφ το δωμάτιο των λουλουδιών ανατιναγμένο η γυναίκα με τα μοναστικά χέρια τι είναι όλο αυτό που πάνω στο μέτωπο -τώρα δα- διαρκεί μια αιωνιότητα; τι είναι αυτό;

Στέλλα Τεργιακή: "Προσδοκία"

Προσδοκώ ! Να γίνουν τα εν λόγω τα εν διανοία τα εν γνώσει τα εν αγνοία τα εν είδει τα εν πράξει όλα αυτά που βιώνουν στην διπλανή πόρτα της αβεβαιότητας της ανασφάλειας της αδιαφορίας της λήθης και μαζί σου προδιαγράφουν
το μέλλον σου....!

Δημήτρης Καλοκύρης: "Λευκά είδη"

Αφήνεις το σκοτάδι χλιαρό να διαδραματίζεται αυτόνομο στα χείλη σου. 
Η αλληγορία ενός σεληνιακού τοπίου μέσα της. 

Στα δόντια γυαλικά του ευκάλυπτου. Παγωμένες μυρσίνες. 
Φρούτα μαύρα, έως τότε μαρμάρινα.
Σιγά σιγά εμφανίζεσαι σαν στιγμιαία φωτογραφία: κομμάτια φως στα δέντρα.
                              (από τη συλλογή «Η Αργοναυτική εκστρατεία», εκδ. Κέδρος, 1996)

Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου: "Άτιτλο"

Ανήμερα των νερών σήμερα - όπως ανήμερα της αβύσσου όταν τη φόρεσα και μου περίσσευε Πατώ στην άκρη άκρη των λέξεων γιατί φοβάμαι τον γκρεμό λέξεις από βροντή και αστραπή σου φώναζα που απάνω τους ο θάνατος δεν πιάνει προτιμώ κομμάτι κομμάτι να κόβω τον θάνατο που μου αναλογεί να σου στείλω σημάδι Δεν καταδέχομαι τις λέξεις σου είπα να περιέχουν την έρημο προτιμώ ατόφια κομμάτια της έρημος που μου αναλογεί ένα πάνω στο άλλο να στήσω την ιστορία μου.
(από τη συλλογή "Κι η άβυσσος μου ανέβηκε ως το γόνατο", εκδ. Γκοβόστη, 2012)

Τάκης Τσαντήλας: "Λόγος ζωής"

Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις στο σκοτάδι
Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί ίσως φωτίσεις με τη λάμψη του το Σύμπαν
(από τη συλλογή "Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας", εκδ. Οιωνός, 2013)

Λίνα Καράμπα: "Χίλια συν χίλια + 4"

Ποιος σε διόρισε οδηγό;
Κυκλώνας λέξεων χωρίς τελεία Αστική συγκοινωνία Αστική τάξη και "Μηλίτσα πούσαι στο γκρεμό"
Κορώνα - Γράμματα και προτιμάς Κορώνα Να δεσπόζεις απλούστατα Έκπτωτος υπαινιγμός της Σύνταξης χωρίς ανάλογη παράσταση Καλά Καλά Σηκώνεται κουρνιαχτός από χαλάσματα Αξιότιμοι πολίτες ανακαλύπτουν το πυρ
Σταυροκοπιούνται
(από τη συλλογή "Λάας", εκδ. Αρμός, 1998)

Αντώνης Σκιαθάς: "Oδοιπορικό στον έρωτα"

Στην εκκλησία της ποίησης ο Έρωτας πανηγυρίζεται στρατηλάτης Άγιος.
Νέος ξεσκεπάζει το σπίτι, σπάει τα κεραμίδια, δολίως σταχτώνει το νερό που έκρυβε σταμνί σταμνί ο πατέρας.
Ξεδοντιάζει τον οίκο για πολλοστή φορά.
Δεν έχει θεό, δεν έχει εστία. Φτιάχνει μονές στο άπειρο και άχρονα κινείται.
Προτρέπει μικρούς θεούς να προσκυνούν, σκιές που φέρνουν στα νερά οι Κυριακές και ακουμπούν στην θάλασσα οι νύχτες.

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Παζλ"

Να γεννιέμαι στο δάσος
Από νερό και χώμα
Δέντρο να γίνομαι
Σκορπίζοντας τα φύλλα

Να αιωρούμαι ανίερα
Ως παζλ στον αέρα
Να με τρώνε τα πουλιά
Ως ρυτίδες με χρώμα

Ν' αναζητώ
Με Silver Αlert
Δίχως όνομα
Εμένα