Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρήστος Σ.: "Ο κλήρος"


"Και τότε ρίξανε τον κλήρο, να δούνε ποιος θα φαγωθεί..
Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο"
και κάπως έτσι προσπάθησαν από όταν ήμουν ακόμα μικρός
να μου δείξουν τη βαρβαρότητα που διέπει τον κόσμο...
Μα στις φωτό μου λέγαν πάντα smile - σαν να με δίδασκαν
πως το χαμόγελο είναι μόνο
για να θυμόμαστε στο μέλλον τα καλά,
για να υποκρινόμαστε πώς ήμασταν καλύτερα κάποτε
και πως τα δύσκολα δεν είχαν έρθει τότε -
για να παίρνω σήμερα δύναμη νοσταλγώντας το χτες του χαμόγελου
ή διεκδικώντας το αύριο του γέλιου
για να με κάνουν είτε πιο δυνατό από την ελπίδα
είτε πιο αδύναμο από την ψευδαίσθηση...
Μπορεί και να με υποχρέωναν να γελάσω γιατί εκείνοι - οι μεγάλοι-
βγαίνανε πάντα σοβαρότεροι στις φωτό κι ήταν τ’ απωθημένο τους
η απεικόνιση του γελαστού προσώπου μου.
Μα ήμουν μικρός και τώρα είμαι - και πάλι μόνο υποθέτω... 

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα