Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρόδρομος Μάρκογλου: "Γράφω"


Νύχτα γεμάτη σιωπή, σκοτεινό φως ανερμήνευτο
Καμιά αλήθεια δεν σε διαπερνά
Κι έτσι οι χρησμοί ποτέ δεν τελειώνουν

Με λέξεις σφιγμένες στα δόντια γράφω
Για τη διαρπαγή τού αίματος και των ονείρων
Καθώς καμιά ανάγκη δεν διαρκεί πέρα απ' την ηδονή
Επιθυμίες αρχέγονες ελπίζουν στη σωτηρία τού κόσμου

Με χέρια άδεια από δωρεές γράφω

Νύχτα γεμάτη σιωπή, σαρκοβόρο φως ανερμήνευτο
Κάτω απ' τα δέντρα περπατώ
Και στις φυλλωσιές ψιθυρίζει το άχρονο
Καθώς η λάμψη του φωτός πεπερασμένα ερμηνεύει τη φωνή μου
Στην ατέρμονη με παραδίνει κοινοκτημοσύνη του τίποτε.

Άσπρες φυσάει λέξεις, λευκές, η Σελήνη άγραφες.


(από τη συλλογή "Ονείρων κοινοκτημοσύνη",  εκδ. Νεφέλη, 2002)


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα