Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Νίκος Παπαγιαννάκης: "Έξοδος κινδύνου"


Ανέκφραστα έμειναν πάλι
όλα εκείνα τα έναστρα βράδια μας,
που γύρευαν ανέλπιστες τύχες
κι ακουμπούσαν τα ωχρά τους
δάχτυλα,
στην άκρη μιας πύρινης μνήμης.
Στις απο-στροφές του δρόμου μας,
περιπλανώμενοι ακροβάτες,
άφωνες σκιές πάνω στην άσφαλτο,
μικροί τυμπανιστές της αυταπάτης μας.
Γυμνά φυλλώματα δέντρων
πεσμένα,
πλάι στο τίποτα
μιας βιτρίνας εκπτώσεων διαρκείας.
Όταν κατέβουν τα ρολά των συνθημάτων σου,
στους φανοστάτες κρέμασε
ανάμεσα,
το λευκό ξέβγαλμα της πρωϊνής νεροποντής
και τη στολή του παλιάτσου,
απαλλαγμένη,
απ’ τα ζωγραφιστά χαμόγελα
της προδοσίας τους.
Τώρα ξέρεις.
Οι κάδοι ψυχικής ανακύκλωσης γέμισαν.
Οι έξοδοι ηθικού κινδύνου άνοιξαν.
Βγαίνοντας,
ρίξε κατράμι στη γυάλινη πόρτα,
κανείς πια να μη βλέπει
τι γίνεται μέσα μας...

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα