Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αιμιλία Πανταζή: "Σιωπηλό μωρό"


Σκύβω
μαζεύω τις λαδωμένες λέξεις του.
Μοιάζουν με σπόρια
ριγμένα σε ξύλινο πάτωμα
με ψίχουλα
φρεσκοψημένου καρβελιού
με ανθούς θυμαριού
που οσμίζονται τον ερχομό μου.
Χτες είχε βγει απ’ τα σπάργανα
Σήμερα ενώνει τα μέλη του.
Ανασυντάσσεται.
Ένα ακόμη ποίημα
στάλαξε στη νύχτα.
Του ταξα την αυγή
με περίμενε…
Η νύχτα γεννά κι η μέρα τίκτει,
έτσι το καλημέρισα.
Άπλωσα τις παλάμες.
Κουβάλησα το νεογέννητο,
εύθραυστο,
γυάλινο σώμα του
με τα πύρινα δεσίματα των άκρων.
Το τακτοποίησα.
Του φόρεσα μάλλινα,
Ολόλευκα.
Καρτερούσα να τελειώσει
το κυκλικό χορό του.
Γύρω από τη φωτιά
Καρδιοχτυπούσα.
Ανήσυχα ήταν τα σαλέματά του.
Το φως της μέρας
με γάλα το ξεδίψασε.
Η σκοτεινιά της νύχτας
έλπισε στο μεγάλωμά του.
Γύρεψε να το νταντέψει.
Είχε έρθει η σειρά της.
Νανούρισμα του πε,
το αποκοίμισε
σαν ώριμο στάχυ στην αγκαλιά της.
Ένα καινούριο σπάργανο ύφανε
στις σκοτεινές ζάρες των χεριών της
φωλιά και γι’ άλλο νεογέννητο.
Ένα ποίημα…
Ένα σιωπηλό μωρό.
Κλαίει ή γελά μόνο πάνω στη κούνια του.
Κρυμμένα τα κλειδιά του εκκρεμούς του
στου πελάγου τα βάθη.
Κλειδωμένα σε άμπωτες και παλίρροιες,
ανάμεσα σε φώτα και σκιές.
Αν θες να ακούσεις τη λαλιά του
μη στέκεσαι μακριά του σιωπηλός,
καταδικασμένος στην ερημιά.
Κολύμπησε μέχρι το κενό.
Έξω από το περίγραμμα των υφάλων
κάλεσέ το.
Νιώσε το αναφιλητό,
το χαμόγελό του.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα