Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γεράσιμος Δενδρινός: "Αντιγονιδών και Κρυστάλλη"


Στην πόλη που μένω οι πάντες παριστάνουν
τους σπουδαίους λογοτέχνες.
Βαδίζουν καμαρωτοί στα πεζοδρόμια
χαμογελούν σε όλους,
στέκονται στις διασταυρώσεις επίτηδες
οι παρουσιάσεις βιβλίων είναι το
μόνιμο στέκι τους.

Εγώ όμως σε οβελιστήριο δουλεύω.

Στην ίδια γωνιά πάντα ψήνομαι
κι όποτε πέφτει πολλή δουλειά
και ευλογώ τον Θεό
σαν μια τερπνή δροσιά
να πνέει καταπάνω μου.

Κάποια βράδια
όταν ρίχνω τα αποφάγια στα αδέσποτα
αυτά με συνοδεύουν σιωπηλά
ως το κατώφλι του σπιτιού μου.

Κλείνω τότε πίσω μου αθόρυβα την πόρτα
προτού βουρκώσω και πάλι
μέσα στο χλομό φως του διαδρόμου
ενώ ακούω ξανά τη φωνή της μητέρας
να με ρωτά δυνατά
αν είμαι εγώ.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα