Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιάννης Στύλιος: "Αποξένωση"


Γερνάς στη λήθη
χωρίς ο χρόνος να τ’ ορίζει
κάθε φορά πιο άδειος
πιο λίγος 
πιο μόνος 
κομμάτια σπας κάθε φορά, Τραντάζεις 
και προσπαθείς να αισθανθείς ότι Υπάρχεις, υπάρχεις;
ψάχνεις τον καθρέπτη σου στα μάτια των περαστικών
Ψάχνεις το είδωλο σου μα κανείς δεν σε βλέπει
ψάχνεις παράθυρο στους τέσσερις τοίχους της κάμαρας σου 
Θέλεις να φωνάξεις μα κανείς δεν σ ακούει...
Είναι όλοι εδώ μα κανείς δεν είναι... 
Που έχουν πάει όλοι;
Ψάχνουν μήπως τον καθρέπτη τους στα μάτια σου;
Υπάρχουν;


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα