Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2014

Νάνος Βαλαωρίτης: "Άρδην"

Είμαστε ανοιχτοί στις χειρότερες επιδράσεις - έχουμε δει να καταστρέφονται από κακόφημες διαδόσεις κτίσματα άνθρωποι, λαοί, ωοθήκες, ονόματα
να σέρνονται στη λάσπη - να γίνονται σκόνη διάσημα έργα - οργανισμοί να χρεοκοπούν - αρμόδιοι να διώκονται καλλονές να καταρρέουν - παραδόσεις
να σβήνουν μες στο θόρυβο των δρόμων καινούργια αυτοκίνητα να ρίχνονται στα σκουπίδια αισθήματα να γίνονται κουρέλια παροιμίες να χάνουν τη σημασία τους
παράλληλοι βίοι να σκορπίζουν χαρτιά στα εμπορικά κεφάλια της Πέμπτης Λεωφόρου να κλέβουν στίχους από υπερρεαλιστικούς πίνακες να χάνουν την αξία τους - και ως μετριοπαθείς
ν’ ανατρέπονται άρδην - χωρίς αποχρώντα λόγο ν' αποχωρούν αδέσποτοι σκύλοι να υποβαθμίζονται περιπτώσεις - ν' αναπτερώνονται μάταιες ελπίδες 

(από τη συλλογή "Πικρό καρναβάλι", εκδ. Ψυχογιός, 2013)

Παρθένα Τσοκτουρίδου: "Η μοναξιά του ποιητή"

Αναστέναξε το σιωπηλό φεγγάρι
στην απρόσμενη τροχιά
των λόγων της εξουσίας.
Η μοναξιά του ταράχτηκε
από τους αφρώδεις παφλασμούς
της μανιασμένης θάλασσας,
από τα ξύλινα χέρια
που εκλιπαρούσαν στον ουρανό
να μη βάψει στα κόκκινα
την αλήθεια της γης,
το χώμα των φτωχών
κι αδύναμων ψυχών,
να μη ματώσει τον άνεμο
στα μακρινά του ταξίδια,
να μη κλείσει σε σπηλιές
τα όνειρα των ποιητών
με τα δακρυσμένα μάτια
και τα φιμωμένα στόματα
της άνομης τρομοκρατίας.
Ο φάρος της γνώσης
οδήγησε τα ίχνη του
στα βήματα της μοναξιάς,
εκεί όπου η σκιά της αγκάλιασε
τις άλεκτες βάρκες δίχως πανιά
αφήνοντας την ανασεμιά της
στο μεγάλο ταξίδι της λησμονιάς
και της αιωνιότητας.

Ζωή Οικονόμου: "Μίτος"

Χαμόγελα που δεν άνθισαν ποτέ, Κρυμμένα λόγια, ταξιδεύουν ξεφτίζοντας το πέπλο των αναμνήσεων, αφήνοντας κλωστές μπερδεμένες. Γυμνός απέμεινε ο λογισμός, να πλέει ακυβέρνητος δαμάζοντας τα κύματα. Εσύ, μοναχικός ταξιδιώτης, που ψάχνεις καταφύγιο στο λαβύρινθο της προσμονής, διχασμένος σε σκέψεις που δεν βίωσες δεν κατάφερες να ξετυλίξεις το μίτο, δεν έκανες την υπέρβαση, χάθηκες στις ρίμες των ποιημάτων κυνηγώντας τη λογική και λιθοβολώντας τις μνήμες την ώρα που το όνειρο κραύγαζε… ά σ ε μ ε ν α
ζ ή σ ω

Δήμητρα Μπαρδάνη: "Ξαφνικά βρεθήκαμε γερασμένοι"

Από μικρούς μας κάλεσε στον πόλεμο η ζωή κι ύστερα κι η πατρίδα. Ετρέξαμε με όρεξη και δίχως βαρυγκώμια! Τελείωσε ένας πόλεμος κι απόμενεν ο άλλος, εκείνος, ο πιο δύσκολος, εκείνος της ζωής! Στις πιότερες τις μάχες μας νικούσαμε με κόπο, μα ήταν και μάχες δύσκολες, ανίκητες τελείως! Εκεί, ρυτίδες και χιονιές στολίσαν το κεφάλι! …γύραμε, παραγύραμε, στο τέλος, πικραμένοι που, ξαφνικά βρεθήκαμε κι οι δύο γερασμένοι!...

Πόλυ Χατζημανωλάκη: "Η ηλικία του φωτός"

Τι ηλικία να έχει το φως μέσα σε μια λακούβα της βροχής Σαν το καλοκοιτάξεις
Όταν ήμουν παιδί ήταν το ίδιο φως;
Μαρμάρινα χαμόγελα Καράβια βυθίζονται Κάποιος θα λουστεί Και μια Kυρά θα απλώσει λευκά σεντόνια Στο Amarcord
Αυτά σκέφτεται λέω το κοτσύφι του δρόμου μου
Αλλάζει πόδι Με κοιτά Διασώζει μια σπίθα
Μετά διασχίζει την άσφαλτο Κρύβεται στο ρέμα.

Σπύρος Θεριανός: "Κυριακή"

Ι. Απ’ το πρωί πηγαινοέρχεσαι μες στο δωμάτιο.
Είσαι η εμμονή που γίνεται ποίημα.
Το τραύμα του καιρού που επουλώνουν οι στίχοι.

ΙΙ. Ένα μικρό θαύμα αυτή η Κυριακή μελαγχολική ανέστια συννεφιασμένη.
Το σιντριβάνι της πλατείας πλέκει τα νερά του σε όμορφους σχεδιασμούς.
Ο κοκαλιάρης σκύλος πίνει απ’ την κρήνη του.

ΙΙΙ. Τα περιστέρια γουργουρίζουν στο γείσο της ταράτσας
μονότονα
σα μνήμη που επανέρχεται ξανά και ξανά στα ίδια και τα ίδια τις άδειες Κυριακές.

(από τη συλλογή «Ντυμένος επίσημα», εκδ. Πλανόδιον, 2008)

Βασίλης Ζηλάκος: "Εξαίφνης"

Ας φώναξα "εγώ!", καλώντας τον κεραυνό να µε φωτίσει πάλι πέρα Κελάδησε ένα πουλί µέσα στην κραυγή µου και γεννήθηκαν πλάι µου τα δέντρα
Τότε προσκύνησα τους πόνους µου όπως οι σοφοὶ µε το ξηµέρωµα τη µέρα.
(από τη συλλογή “Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα”, Εκδ. Οδός Πανός, 2012)

Μανώλης Μεσσήνης: "Σκέψη αλλού…"

Οι μυστικές γραφές δεν λύνονται· κρατούν τα ιστία τους σφιχτά δεμένα Όμως οι φίλοι μου είναι πουλιά που τραγουδούν Οι καρδιές τους πολίτες του κόσμου που ταξιδεύουν και τ’ όνειρό τους
μαγεύει θάλασσες και ουρανούς


Κώστας Λάνταβος: "Τα ευτελή και τα σπουδαία"

Θ'
Θέλω να θυμάμαι. Στο φως της μέρας. Ο άνεμος φυσάει ακόμα στη μνήμη.
Πόσο ζυγίζουν οι χαμένες σκέψεις;
Συνεπής, σαν τον ερχομό των εποχών
θ᾿ αφήσω το βασίλειο της σιωπής
καθώς θα ξεπροβάλλει η αυγή θρυμματισμένη.
Θέλω να θυμάμαι. Στο φως της νύχτας.
Τα ευτελή και τα σπουδαία.
Σε μια δεξίωση ονείρων.
Θέλω να θυμάμαι. Κάθε στιγμή και ώρα.
Η ψυχή δεν νοιώθει τον χρόνο.

(απόσπασμα από τη συλλογή "Τα ευτελή και τα σπουδαία", εκδ. Αρμός, 2014)


Ανδρέας Φλουράκης: "Αμερικάνικη τέχνη τώρα"

εδώ άμα δεν έχεις αμάξι την πάτησες
οι αποστάσεις γίνονται κάθε μέρα διπλάσιες
τα κτίρια πετάνε ορόφους
οι τρομοκράτες πολλαπλασιάζονται μέχρι να πεις μπους
τα πόδια μου έβγαλαν φουσκάλες 
όλη την ώρα τα βάζω σε κοκτέιλ ντικάφ 
όμως αν κάτι εκατό τοις εκατό καταπραϋντικό υπάρχει εδώ
αυτό είναι τα σάντουιτς 
μέσα τους στοιβάζουν τα πάντα 
κι όταν λέω τα πάντα εννοώ τα πάντα 
και πάντα τα συνοδεύουν με πατατάκια κυματιστά 
με μεταλλαγμένα είδη κήπου
ούτε οι υπάλληλοι καλά καλά δεν μπορούν να τα κλείσουν 
να τα στήσουν στο χάρτινο πιάτο

κανένας εδώ δεν τα τρώει 
κι όταν λέω κανένας εννοώ κανένας 
οι γιαπωνέζοι βγάζουν φωτογραφίες μπροστά τους 
οι γιαγιάδες λένε στις κόρες τους διατροφικές θυμοσοφίες 
και τα παιδιά επιτηρούν τους μπαμπάδες που κάνουν σαματά
για τις τιμές των σιτηρών
οι σαντουιτσάδες είναι οι εικαστικοί του αύριο 
μετά τη ζωγραφική και τις φωτογραφίες
τα βίντεο και τις εγκαταστάσεις 
έφτασε η εποχή των σάντουιτς 
κάποιοι πιο διαβασμένοι τα διαθέτουν για σύμβολα πίστης
τα αφήνουν να αποσυντίθενται
ν…

Ελένη Κοφτερού: "Τι καταφύγιο η ποίηση!"

Στρωμένο με φύλλα νωπά
που δε σήπονται ποτέ
σε ξεγελούν
με τη στιλπνή γυαλάδα τους
το πράσινο λαμπύρισμα
της χλωροφύλλης πανηγύρι

είναι αργά
όταν αντιληφθείς
    πόσο γλιστράνε...


(από τη συλλογή "Γράμμα σε γενέθλια πόλη", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2013)


Κωνσταντίνος Μεϊμάρογλου: "Ανάρυθμος"

Τρεις ερωτευμένες στιγμές ίσα με τέσσερα δάκρυα υγρά χαμόγελα καλά κρυμμένα σε τέσσερα φιλιά ένα για κάθε ζωή που πέρασε σε τρεις στιγμές ίσα με τον ήλιο ως τον ουρανό ανάρυθμος ρυθμός ωμός.

Ελένη Τσιαχρή: "Υφαντό..."

Στον αργαλειό των στιγμών
πλέκονται
οι κλωστές των πεθυμιών
το αδράχτι των σιωπών
κλώθει χαλιά
ονειρικών μορφών
στα απλωμένα σκεπάσματα
της σαρκός.

Κεντάει η ψυχή
με το βελόνι της προσμονής
περνά στο στημόνι της λήθης
κουβάρια χρώματος
στις αναζητήσεις.

Σ’ ένα υπόγειο
του καθηλωμένου νου
ξετυλίγονται αράδες
γκρίζες μνήμες
κλώνια δακρυσμένα
του χρόνου οι τύχες.

Στο ανέμισμα της νύχτας
άγγελοι της δίψας
οδεύουν προς αναζήτηση
για το νάμα της ευτυχίας.

Κι ένα κλάμα γοερό
αντηχεί
στης ερημιάς τα ερείπια
λυτρώνει απ' τα βάρη
που σηκώνει η ψυχή
στις διαδρομές
σαν κυνηγά
της Ιθάκης τα ηνία.

Ανθή Αυγέρη: "Απειρογάλαζο Φως"

Απειρογάλαζο Φως της Ζωής Ανασασμός τον Χρόνο μου προστάζει, Ήλιους Χρυσούς στην Γη να κατεβάζει…
Βλέμμα Απείρου δροσερό κοιτώ το Φως σου κι Αγρυπνώ… Μόνο με Αλήθειες τώρα Μιλώ, Απειροσύνης Γνώση Αναζητώ, Χρυσαετός στα πέρατα ν’ Ανεμοπετώ…
(από τη συλλογή "Ταξίδι στο άπειρο…", εκδ. Ωρίωνας, 2014)

Κωνσταντίνος Δεληγιαννίδης: "Η μορφή σου"

Η ματιά σου πάντα με στοίχειωνε, η μορφή σου δίνει πνοή στα όνειρά μου, πάντα είσαι εκεί όταν δεν είμαι, πάντα με συμπληρώνεις όταν είμαι κενός, στο άκουσμά σου, η συντέλεια, στο άπειρο χάνομαι σαν αστρόσκονη, τίποτα δεν συγκρίνεται με την λάμψη σου,
λάμπεις, λάμπω, χάνεται ο ουρανός!

Δέσποινα Κοτρώτσιου: "Ένα αστέρι πέφτει στη γη"

Λόγια αγάπης ερωτευμένων όρκοι ζωής θέμα σημαίνον ελπίδες νέων ευχές γονέων ένα αστέρι πέφτει στη γη κι εκπληρώνει την κάθε ευχή.


Έλενα Ψαραλίδου: "Έκθεσις"

Πουλιά οι ψυχές μας Σε δέντρα που έγδυσαν χειμώνες
Έκθετες οι φωλιές μας Σε μάτια πεινασμένα
Τα μυστικά μας θαύματα Από τους τυμβωρύχους συλλημένα
Στην ερημιά λιμνάζει η σελήνη Οι λέξεις στραγγίζουν λογική
Μια λάμψη σπαρταρά Εκεί που χάθηκε η μουσική

Αφροδίτη Λυμπέρη: "Μέσος αναγνώστης"

Κι αφού έσκισε το βιβλίο σε λωρίδες κράτησε το εξώφυλλο ανέπαφο για μελλοντική χρήση κόλλας περιτυλίγματος. Με τ’ αποκόμματα έφτιαξε ταπετσαρία για το σπιτάκι του σκύλου. Τον σελιδοδείκτη δεν ήξερε τι να τον κάνει. Τον έθεσε σε δημοπρασία με αρχική τιμή ίση με το κόστος του χαρτοκόπτη. Τίτλος βιβλίου; Φτιάχτο μόνος σου.
(από τη συλλογή "Rec-vie-M ή η τέχνη της ρέμβης", εκδ. Θράκα, 2013)

Έλενα Πολυγένη: "Πού πάω μ' αυτά τα παπούτσια;"

Το λεωφορείο, βροχή Κόσμος πολύς στη στάση Αέρας και μια εξαθλίωση Να κρέμεται απ' τις τσέπες τραγικά Τα κουμπιά σε κάθετη πορεία Και οι γυναίκες με τα  αυλακωμένα πρόσωπα. Κόρνες αυτοκινήτων Οι σκύλοι χαμένοι, τα ρολά Όπως πάντα κατεβασμένα Δεν περίμενα τίποτα, δεν Έβρισκα τίποτα όσο κι αν Έψαχνα με τα μάτια διαρκώς στο δρόμο.
Τα τακούνια μου μόνο, στα λασπόνερα.

Άννα Νιαράκη: "Από μηχανής θεός"

                                Στο Louis
Έβαλα πλυντήριο χτες. Χωρίς πρόπλυση, με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς. Και μετά έβαλα τα κλάματα. Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο, το ψυγείο, η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ. Ευτυχώς, την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί και οι στροφές του πλυντηρίου, μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο ο γάτος μου και νιαουρίζοντας θυμωμένα, μου είπε να σου πω ότι είσαι μεγάλη κουφάλα.
(από τη συλλογή "Τετράδιο Πειραμάτων", εκδ. Χαραμάδα, 2010)  

Ελένη Γκίκα: "Αιώνιο τώρα"

Στο αυριοδωμάτιο επτά αιώνες πριν κάποιος που φεύγει σα να μπαίνει στη ζωή κι εκείνη που ονειρεύτηκε ότι τον είχε συναντήσει ν’ αναρωτιέται ποιο το όνειρο, τελικά, και ποια η αληθινή ζωή κι ύστερα άσπρο και γαλάζιο πριν μετά αιώνιο τώρα.

Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρρα: "Χορηγία"

Μια μέρα θα ’θελα να νιώθω, σαν σήμερα. Να βλέπω τα βάσανά μου και να ονειρεύομαι. Να πλένω τα πιάτα μου και να ταξιδεύω… Να φροντίζω τον κόσμο και να χαίρομαι. Να ξενυχτώ από αγάπη και να κοιμάμαι, με μάτια ανοικτά! Έτσι σε μέτρησα ζωή. Με μια μεζούρα κριτικής που μ’ έκανε χαρούμενη. Έτοιμη, ν’ ανταμώσω τη λύτρωση και να συνομιλώ αιώνια με τ’ άστρα. Κι όλα είναι τόσο απλά σ’ αυτή την επαφή… Ο δικός μου άνθρωπος θα παραμείνει αλώβητος όχι σαν αητός, που έλεγε ο Δέλφης, αλλά σαν αστέρι, που επιχορηγεί τη Γη με όνειρα και ελπίδες…

Δανάη Μυλωνάκη: "Χρόνος"

Το εφήμερο παντοτινό το νιώθω γιατί αιώνια υποτελή της ποίησής μου σ’ έχω.


Γιώργος Λίλλης: "Σκίτσο"

Εδώ στο ακροτελεύτιο σύνορο, όπου τα σύννεφα κρέμονται στον ουρανό σαν φτερά πουλιών.
Εδώ, όπου η μικρότητα προδίδεται από τη σκιά σου που σταματά απότομα στην άκρη του γκρεμού.
Η φύση ορίζει το περίγραμμά σου κι ας μην είσαι σκίτσο κανενός θεού.

Τίτος Πατρίκιος: "Πολλαπλοί κόσμοι"

Δεν φτάνει μία μόνο γλώσσα για να χειρίζεσαι τα πράγματα και πιο πολύ δεν φτάνει για να κρατήσεις, να χάσεις έναν άνθρωπο. Προπάντων δεν φτάνει μοναχή της η γλώσσα του κορμιού στον έρωτα χρειάζονται δυο και τρεις και παραπάνω γλώσσες με λόγια, με σχέδια, με χρώματα, με μουσική. Γνωρίζουμε, ψηλαφούμε, γνωριζόμαστε μέσα σε κόσμους πολλαπλών γλωσσών.
(από τη συλλογή "Η ηδονή των παρατάσεων")

Γεωργία Κολοβελώνη: "Η μυστική ζωή των λέξεων"

Οι λέξεις μου τις νύχτες ξαγρυπνούνε Υπνοβατώντας κατεβαίνουν τη μεγάλη ξύλινη σκάλα Φορώντας λευκό σεντόνι όνειρα Βαδίζουν σιωπηλές αναζητώντας ένα ίχνος ζωής Στην ακύμαντη καθημερινότητα των γκρίζων ημερών μου Περιδιαβαίνουνε το σπίτι Ανασαίνουνε την απουσία Κοντοστέκονται για ώρα στο παράθυρο Μυρίζοντας μιαν ανεμώνη που κρύφτηκε στο χέρι  σου Ή ψάχνοντας μια πεταλούδα στο σκοτάδι Κάποτε τολμούν και βγαίνουν έξω Δρασκελίζουν το κατώφλι με βήμα νεογέννητου Αναποφάσιστες Για το αβέβαιον του πράγματος Στροβιλίζονται στο πλήθος Αγγίζουνε τα χέρια των περαστικών Χάνονται στην ανεπαίσθητη κίνηση των δαχτύλων σου Καθώς χαϊδεύουν τα μαλλιά μου Σαν ξημερώσει Επιστρέφουνε κατάκοπες Στη γαλάζια ησυχία του μυαλού μου Με μιαν υποψία θλίψης τις άκρες των βλεφάρων τους Για το μοναχικό ταξίδι Που απαράλλαχτο επαναλαμβάνεται Όλες τις  νύχτες
(από τη συλλογή "Ιστορίες με λυπημένη αρχή", εκδ. Νέος Αστρολάβος/Ευθύνη, 2012)

Γιώργος Μανέτας: "Ζυγός"

Η γλώσσα του ηθικού και ενάρετου λογοτέχνη, είθισται δομημένη με υλικά συγκροτήσεως πεπαιδευμένα και ικανά να υπηρετούν την τέχνη του με συνέπεια ωρολογοποιού. Αυτονόητον, δε, να εικονίζει την εποχή του ουσιώνοντάς την με μεθόδους μηνυματικούς και νοηματικούς. Να αντιτάσσεται, στην εξελικτική της εποχής του παθητικότητα.
Ο ορθός της εκτιμήσεως λόγος του, ευπρόσδεκτος είναι, και όταν αληθώς δίδεται, παρήγορος είναι. Αυτός, ο ηθικός και ενάρετος, είναι ο της ευθύνης συμμετοχικός, και πρέπει υποταγμένος, χάριν της τέχνης του, να ικανώνει τον άνθρωπο αιτιολογώντας του τα αναιτιολόγητα της υπάρξεώς του παρένθετα.
Ο κοινωνός αυτός Άνθρωπος, είναι ο της προγονικής νοήσεως πρόδρομος ικανός, και ως ζυγοστάτης των λέξεων πρωτουργός, άρχει, ζυγίζοντάς μας,  καιρούς αμελείς και ανερμήνευτους...:
Εάν δεν θυσιάσεις κομμάτι από τον εαυτό σου, μην περιμένεις το μέλλον ολόκληρο.

Ιωάννα Π. Κρανιώτη: "Κατάλαβα"

Χαμογέλασα στ’ αγκάθια που με μάτωναν. Συγχώρεσα! Έγνεψα καλημέρα σε μάτια που δεν γνώριζα. Αγάπησα! Είδα το φως να με κοιτάει με πόνο. Κατάλαβα!

Γεωργία Βεληβασάκη: "Το σήμερα είναι επίρρημα"

Το σύμπαν μου είναι αόρατο Ψευδές κι ανθρωποφάγο κι εγώ Που ζήλεψα μια λύση Σαν του λαγού το λάχανο Έχω ήδη στον κήπο μου Μια ωραία μαύρη τρύπα
Θα κρύβομαι κάτω απ’ το φως Να μη με βρίσκει ο φόβος Και τι να μου ’χει λάχει Όλα είναι εδώ και σήμερα
Το σήμερα είναι επίρρημα, θα λέω, δεν υπάρχει

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Αγρίμι"

Μη μου ζητάς Δανεικά οράματα Με έντοκα χειροκροτήματα Μα δάνεισέ μου Τα μυστικά των λέξεων

Τώρα που έπαψα Να ψιθυρίζω προσευχές Πληγωμένο αγρίμι Από υπερεγώ χαμένα
Σε γραπτές ιαχές Που χλευάζουν αήττητους Σε ηττημένες ζωές Που σιωπούν και φεύγουν