Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γιώργος Μανέτας: "Ζυγός"


Η γλώσσα του ηθικού και ενάρετου λογοτέχνη,
είθισται δομημένη με υλικά συγκροτήσεως πεπαιδευμένα
και ικανά να υπηρετούν την τέχνη του με συνέπεια ωρολογοποιού.
Αυτονόητον, δε, να εικονίζει την εποχή του ουσιώνοντάς την
με μεθόδους μηνυματικούς και νοηματικούς.
Να αντιτάσσεται, στην εξελικτική της εποχής του παθητικότητα.

Ο ορθός της εκτιμήσεως λόγος του, ευπρόσδεκτος είναι,
και όταν αληθώς δίδεται, παρήγορος είναι.
Αυτός, ο ηθικός και ενάρετος, είναι ο της ευθύνης συμμετοχικός,
και πρέπει υποταγμένος, χάριν της τέχνης του, να ικανώνει
τον άνθρωπο αιτιολογώντας του τα αναιτιολόγητα
της υπάρξεώς του παρένθετα.

Ο κοινωνός αυτός Άνθρωπος, είναι ο της προγονικής νοήσεως
πρόδρομος ικανός, και ως ζυγοστάτης των λέξεων πρωτουργός, άρχει, ζυγίζοντάς μας, 
καιρούς αμελείς και ανερμήνευτους...:

Εάν δεν θυσιάσεις κομμάτι από τον εαυτό σου,
μην περιμένεις το μέλλον ολόκληρο.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα