Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2014

Βαγγέλης Κουρτεσιώτης: "Λύτρωση"

Πάρε, από τις κλειστές γροθιές μου.
Δυο πικραμένα μάτια, ένα μικρό περήφανο δεντρί, ολάνθιστο.
Δεν καρτερούμε τον θάνατο, μα την ανάσταση.
Και λέγομαι όλα…
Ή τίποτα…
Νταβατζή δεν θα με πει κανείς δεν έκλαψα ποτέ στην αγκαλιά της νύχτας,  μόνο έβρισα στα χνώτα της αυγής.

Αργύρης Μαρνέρος: "Εκεί ανάμεσα θα βρεις τον ποιητή"

Στο χάσμα που ανοίγεται ανάμεσα Στα γράμματα στις λέξεις στις προτάσεις Εκεί ανάμεσα θα βρεις τον ποιητή Ν' ανθίζει εκεί να πελεκάει τις πέτρες Τις πολύχρωμες για το ουράνιο γιοφύρι Εκεί ανάμεσα ο θεμέλιος λίθος Πάνω στο στήθος να πατάει τον ποιητή Έτσι θα έχει ανθρώπινη ανάσα το γιοφύρι Ανάμεσα στα γράμματα στις λέξεις στις προτάσεις.

(από τη συλλογή «Αίθουσα αναμονής», 2003)

Έλυα Βερυκίου: "Σιωπή κρυστάλλινη"

Νύχτα. Σιωπή κρυστάλλινη. Πάνω στις στέγες ύφαινε τα αργυρά της νήματα η σελήνη. Στο πέρασμά σου το θρόισμα των άστρων.  Όλος ο κόσμος ένα βιβλίο γεμάτο φώτα κι όνειρα.  Ένα βιβλίο, που όλο θέλαμε, αλλά διστάζαμε να ξεφυλλίσουμε, γιατί φοβόμασταν το τέλος. Και οι προσδοκίες, οι ματαιώσεις, τα ερωτήματα, που δεν απαντήθηκαν, όλα κλεισμένα εκεί. Μαζί κι εκείνα τα μικρά άψυχα πράγματα, που μας συντρόφευαν μιλώντας μας για την ομορφιά με την άγνωστη και διάφανη ψυχή τους.
Δεν χάθηκες. Μόνο ένα θρόισμα, καθώς ο Θεός αφήνει ένα άστρο. Έρχεσαι δίπλα μου. Ανοίγεις εκείνο το βιβλίο. Το χέρι σου χαϊδεύει τα γράμματα. Έχει φεγγάρι απόψε, δεν το αισθάνεσαι; Στις σελίδες τρεμίζουν οι ανταύγειες του λευκού και του γαλάζιου. Τολμάμε να διαβάσουμε. Στον επίλογο ένα κρυμμένο όνειρο. Εκεί κλεισμένη όλη η ζωή μας.  Όλα εκεί, στο τέλος, εκεί που σμίλεψε το φως σε λόγο την κρυστάλλινη σιωπή μας.


(από τη συλλογή «Σιωπή κρυστάλλινη», εκδ. Ιβίσκος, 2014)

Ελισσαίος Βγενόπουλος: "Ημερολόγιο"

πετάχτηκε τρομαγμένος από τον ύπνο του γιατί ποιος είναι τόσο προνοητικός ώστε να ραντίζει το πουκάμισό του με ταξίδια και να τα σιδερώνει με επιστροφές
οι δρόμοι μούγκριζαν αδιέξοδα τα σκυλιά γαύγιζαν ικεσίες και ο ορίζοντας σφάλιζε σε θάνατο
πιάστηκε από το μπράτσο των χθεσινών ειδήσεων και προχώρησε στο στενό διάδρομο μιας σκέψης έστριψε μαζί της και βρέθηκε στο σκοτεινό πλατύσκαλο της υπομονής κάθισε σταυροπόδι και βύθισε τα χέρια στην παχύρευστη άρνηση του χρόνου
είναι καταστροφικό να ξεφυλλίζεις το ημερολόγιο καταγραφής των γεγονότων και να ταξιδεύεις στους διαδρόμους των ενοχών

Ρένα Τζωράκη: "Σαν προσευχή"

Κύριε, πάρε τη θλίψη μου απόψε… Ταξίδεψέ την στη Σιωπή, μετάλλαξε το Σκότος του θανάτου σε χρυσοπόρφυρη Ανατολή… Τα λόγια μου είναι θλιμμένα απ’ της ψυχής τον Ωκεάνειο βυθό δεν μου ’μεινες παρά μονάχας ο Ένας και γω να κλάψω δεν μπορώ… Σα μαχαιριά είναι στα στήθη, αυτή η θλίψη της ψυχής, και γω να τραγουδώ τον πόνο σαν ένας κύκνος μες στη λίμνη της σιγής….

Θανάσης Μάργαρης: "Πάνε δυο χρόνια…"

Πάνε δυο χρόνια που χάθηκες στην ομίχλη του χρόνου. Πάνε δυο χρόνια που εξαϋλώθηκες στις ρωγμές της νύχτας. Η μορφή σου μια ξεθωριασμένη εικόνα εφηβικής Κυριακής. Ένα ερωτηματικό που μεγαλώνει μέσα μου. Ένα πελώριο γιατί. Η ΑΠΟΥΣΙΑ σου.

Δημήτρης Πέτρου: "Κεντρικός συνοικισμός"

Αν δεν δίναμε σημασία στα λόγια των ειδημόνων, καθότι καμία λέξη δεν μπορεί να εξηγηθεί, κι αν στο επόμενο φανάρι ανοίγαμε τις πόρτες και βγαίναμε σε διαφορετική ζωή, η φύση θα έβρισκε πάλι τρόπο να μας γεννήσει.
Μεγαλώνοντας ανατρέπεις πολλά δεδομένα, αυτό είναι γνωστό, και ξαφνικά τα μάτια δακρύζουν. Μην αναρωτιέσαι λοιπόν γιατί τα σπίτια τρίβονται, γιατί το χορτάρι φυτρώνει στις ταράτσες και γιατί όσα ονειρεύτηκες δεν θα εκπληρωθούν.
Εδώ τελούνται μυστήρια. Ζωή γεμάτη πολυφαινόλες και άγρια δέντρα.
Είναι μαγεία να ανακαλύπτεις κατσαρόλες στα ερείπια.


(από τη συλλογή «Α΄ Παθολογική», εκδ. Μικρή Άρκτος, 2013)

Νίκος Χουλιαράς: "Οι λεπτομέρειες ρυθμίζουν τη ζωή"

Νομίζω δεν χρειάζεται να πω πια. Τίποτ’ άλλο αφού και την υπόλοιπη ζωή θα τη ρυθμίζουν, όπως πάει, οι λεπτομέρειες. Οι φίλοι μου αλλού θα ζουν και θα παιδεύονται με σχέσεις που δεν βγάζουν πουθενά ενώ ο χρόνος, αδυσώπητος θα σβήνει, κάθε τόσο, αθόρυβα ονόματα στα ευρετήρια των παρόντων.

(από τη συλλογή "Εικόνες στο ύψος της ζωής", εκδ. Νεφέλη, 2000)

Ρούλα Αλαβέρα: "Κάτοικος"

Ήσουν το μελάνι που εξερευνά τη νοητή χώρα Είχα λίγη πανουργία, με τη γεύση της διασποράς στα καλντερίμια Σε συναντώ συνένοχο δραπέτη της παλιάς πόλης

Το μέρος που βρισκόμαστε αιωρείται


(από τη συλλογή  "Μια ημερομηνία παλιά", εκδ. Νέα Πορεία, 1974)

Στέφανος Κακαβούλης: "Μερική πτώση"

Εκεί στο παράθυρο. Γερμένος στο μαρμάρινο περβάζι. Μια κάτω μια πάνω. Κάτω – Πάνω. Ματιές που μετράνε διπλά το χρόνο της απόφασης. Τικ - τακ  τικ – τακ. Όπως: Πέφτω; Δεν πέφτω;
Η πτώση συμβαίνει, φίλε. Κράτα τις ερωτήσεις για την πιθανότητα ανόδου. 

Αιμιλία Πανταζή: "Ζητείται λέξη"

Ζητείται λέξη πέταγμα πληγωμένου πουλιού στα σκαλιά να εμπιστευτώ.
Ζητείται λέξη δάσος σε σπηλιές με δυτικά παράθυρα να ξαποστάσω.
Ζητείται λέξη Ανάσα παλμική, ρίζα δέντρου να αφουγκραστώ.
Ζητείται λέξη σπλάχνα με τη λιτή φωνή των μαλλιών να ακροαστώ.
Ζητείται λέξη πέταλα μωβ ανθού σε μάτια μακρινών πηγών να ανατείλω.
Ζητείται λέξη σε δύση και ανατολή να σαλπάρει.
Καμιά κατάλληλη για γη και ουρανό.

Παναγιώτης Αργυρόπουλος : "Περιγραφή υποψηφίου θύματος της ουτοπίας''

Πώς ονομάζομαι; Καταρράκτης Ονείρων. Προσοχή, στην ορθογραφία, παρακαλώ! Μη με καταγράψετε Καταρράκτη Ονειδών Και φορτωθώ άδικα τις ντροπές Όλου του κόσμου.
Μετρίου αναστήματος. Λίγο πιο ψηλός απ’ το τίποτα Αρκετά πιο κοντός απ’ το όλα. Ας σημειωθεί πως η μέτρηση Έγινε δίχως παπούτσια. Δε θέλει και πολύ Η ματαιοδοξία να πάρει αέρα.
Λιγάκι υπέρβαρος. Με τάσεις λαιμαργίας Στο χυλό αστεριών.
Χρώμα ματιών ποικίλο Αναλόγως με την ανάγκη Που καθρεφτίζεται μέσα τους.
Μαλλιά πυκνά και σκουρόχρωμα Να παγιδεύεται εντός τους η συννεφιά Που ξεμυτίζει απ’ τις ρωγμές του εγκεφάλου.
Μιλάω τρεις γλώσσες, Τη μητρική Την ονειρική Κι αυτή της σιωπής Την πιο δύσκολη απ’ όλες.
Τι επαγγέλλομαι; Άνεργος. Τρομάζουν, φαίνεται, οι εργοδότες Απ’ τ’ όνομά μου.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης: "Mezzo forte"

Ι Στην αμηχανία του χαράζει στο χαρτί γραμμές καμπύλες··
όμοια με την τάση του ν’ αγκαλιάζει κυκλωτικά ό,τι αγαπάει.
ΙΙ Ανάμεσα στην απόλυτη ευτυχία και στην απόλυτη θλίψη διάλεγε κάποτε να είναι ευτυχισμένος μες στην πολλή του θλίψη.
ΙΙΙ Ένιωθε έτσι τον ανδρισμό ώστε μπορούσε κι έκλαιγε για ό,τι πολύ αγαπούσε.
ΙV Τρεις μέρες πυροβολεί τη μοναξιά με στίχους και δεν μπορεί να την πετύχει. 

(από τη συλλογή «Πιστοποιητικά θνητότητας», εκδ. Σύγχρονη Έκφραση, 2014)

Χρίστος Παπαγεωργίου: "Σαν"

Σαν να μικραίνουν Όλα Τα καλντερίμια οι βρύσες τα πλατάνια Η πλατεία Το ίδιο το σπίτι που μεγάλωσες
Έτσι θα πάμε Σαν μια κουκκίδα στο όνειρο
Έτσι θα πάμε Σαν ένας κόκκος στο χρόνο

(από τη συλλογή "Κρύβε λόγια", εκδ. Κίχλη, 2014)

Γεράσιμος Δενδρινός: "Εικόνα"

Κάθε απόγευμα, μια γηραιά μητέρα ωθώντας το αναπηρικό καρότσι του γιου της που πάσχει εκ γενετής από νοητική στέρηση, περνάει κάτω από το παράθυρό μου.
Ένας άγγελος,  πότε καθισμένος στα ηλεκτροφόρα καλώδια, στις κεραμιδένιες στέγες του χιονιά ή στα κλαδιά του κατάξερου δένδρου, καμένου εδώ και χρόνια από κεραυνό, πετάει προς τα εκεί για να προσφέρει και πάλι, σκεπάζοντάς τους με τα μεγάλα του φτερά, όλη τη συμπόνια του ουρανού.

Γιώργος Κεντρωτής: "Σύνδεση με τα προηγούμενα"

Τυλιγμένοι κι οι δύο σ' ένα μαντώ από παλιά πρασινωπή εταμίνα περιφέρονταν ασκόπως ένα μήνα στην ελάσσονα κλίμακα του ντο.
Οπότε Ε κ ε ί ν η λέει: "Δεν ωφελεί να επιμένουμε πάντα στο ίδιο θέμα. Τι θα 'λεγες να πίναμε λίγο αίμα ωσάν τον κώνωπα ω, ναι, τον ανωφελή;"
(από τη συλλογή «Παρέλαση», εκδ. Τυπωθήτω, 2009)

Μαρία Πισιώτη: "Άτιτλο"

VII
Υποσιτίζονται οι μέρες μου με ρυτίδες και ανατροπές… Ανατροπές; Παράξενα ηχούν -Ανατροπές, Ρυτίδες Ανατροπές- Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης κι εγώ κάπου στη μέση προσμένω το λευκό φως να ταξιδέψω.
(από τη συλλογή «Ηδύλη-ακά τοπία;», εκδ. Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 2008)

Γιώργος Κασαπίδης: "Ντεκόρ"

Εκεί η θάλασσα κι ο ήλιος ο υπερόπτης λιγάκι παραπέρα, ώσπου απρόσμενα νυχτώνει μέρα μεσημέρι μες στο ποίημα.
Κρύβομαι στ' άδυτα των στίχων και τρομάζω πιότερο απ' όλα τη δική μου σκέψη παρά τους ίσκιους των παλαιών δωμάτων.
Λούτρινο πια κουρνιάζει το κοράκι στο σαλόνι ανίσχυρο, δίχως τους Πόε και τους ποετίσκους και δίχως την ανταμοιβή του χρόνου που έπαιξε κάποτε το ρόλο του συμβόλου.
Το φοβερό εκείνο nevermore δεν συγκινεί κανέναν πλέον και δικαίως αφού τα πάντα περιστρέφονται ευστόχως, πλην ματαίως, στα μπαρ με το καλύτερο ντεκόρ.
(από τη συλλογή «Εκσκαφέας αοράτων», εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, 2013)

Άννα Μετσάνη: "Η αλεπού"

Το πρωί  μου δίνω όλο υποσχέσεις . Είμαι με τον καφέ στο χέρι. Νιώθω  μια εσωτερική ευτυχία. Ίσως επειδή ξυπνώ από έναν ολονύχτιο θάνατο, και μυρίζω το πρωινό αεράκι. Μα όσο περνά η ώρα, γίνομαι  πάλι η άσπρη αλεπού...

Χριστίνα Γωβέττα: "As years go by"

To ίδιο κρεβάτι με διαφορά ωρών με διαφορά ορόφου εδώ και χρόνια
Το καλοκαίρι ξάπλωναν στο υπερυψωμένο δάπεδο η μια δρασκελιά πλάι στον άλλο άνοιγε το παράθυρο έστελνε καλημέρα τρόμαζε αυτή αλλά την στόλιζε λουλούδι στα μαλλιά της

Μαρία Τσεκούρα-Μπασλή: "Η ουσία του κόσμου"

Όρμησα στη στράτα των ανέμων και δεν βρήκα λιθάρι να γείρω… Έκραξα στη νύχτα, αλλά  ξανάκουσα τη φωνή μου!
Τρύπωσα στου νου τις σπηλιές κι η λογική ήταν απούσα! Ξεθάρεψα κι αχνογέλασα σε μουσικής απόηχους.
Ονειρεύτηκα ταξίδια στον παιδιάστικο κόσμο κι η μικρή ευτυχία που ένιωσα με συγκίνησε…
Περιπλανήθηκα ψάχνοντας… Κραύγασα ζητώντας…
Έλπισα χορεύοντας την ανάγκη της ψυχής… Απογοητεύτηκα φτάνοντας η δύση… Πληγώθηκα αγαπώντας… Ταπεινά προσευχήθηκα…
-Γιατί οι δρόμοι του σήμερα είναι δύσβατοι; -Πώς την άρνηση ντύθηκαν όλα;
Η ανησυχία μου κορυφώθηκε! Η ξαγρύπνια και η αγωνία έγιναν σύντροφοί μου. Δεν το επιδίωξα!
Σιωπηλά αναζητώ την ουσία του κόσμου… Πόσοι τη βρήκαν αλήθεια;

Λίνα Φωλίνα: "Η αρμονία της αντίθεσης"

Με βιωματική ποιότητα ως κριτήριο τ’ αντίθετα του πάθους αποκρυπτογραφεί η άντληση της φόρτισης του λόγου. Η έμπνευση λουσμένη στο μαρτύριο την χειραφετημένη παρουσία ζει μ’ εμπειρικά σκιρτήματα του δρόμου.
Αλώβητη ξεφεύγει η παθογένεια με χρήσιμες ψηφίδες των κτητόρων ζωντανές, του ιδιώτη ιστολόγου ξέφρενη η ζάλη. Προσωπική ασπρόμαυρη ευγένεια γλιστρά σε νύχτες άπειρες, γεωμετρικές όπου τα κύμβαλα κραδαίνουν το κανάλι.
Εμπράγματες, αρητόρευτες, ειλικρινείς αγωνίες στον πολυχώρο τρέχουν εναλλακτικές στο δόλωμα προκήρυξη, τα μόρια οι προσλήψεις. Εικονικές οντότητες κυκλώνουν τις γωνίες απ’ τα πολιτικά γραφεία οι ανταλλαγές τις υποσχέσεις κρίνουν αντιρρήσεις.
Η οδηγία συμβουλεύει πλούτο ιστολόγια. Οι άφωνοι αιτήσεις συμπληρώνουν και ποθούν πυροδοτώντας ένταση στην βάναυση αυπνία. Κρυφά διαδικτυακά τα κομβικά ημερολόγια ανώνυμοι-ψευδώνυμοι-επώνυμοι τρυγούν
απ’ τη συλλογική εικαστική μνημείων ευφυία.

Ευστράτιος Αθανασάκης: "Αμοιβαία απουσία"

Μήπως κάθε μέρα δε τη συλλογιέσαι; Σε βλέπω, εκεί· κρυφά.
Μήπως ξέχασες πώς είναι να σε νοσταλγεί φριχτά μια χαμένη θλίψη; Σε αναπολεί καθημερινά…


Ηλίας Κατσάνος: "Είναι φορές"

Είναι φορές που ουρλιάζεις στην έρημο κι η φωνή σου βουλιάζει βουλιάζει στη άμμο όπως τα πόδια σου, άλλοτε πάλι εξοστρακίζεται στην ασπίδα του άνεμου κι άλλοτε γίνεται μπούμερανγκ και χτυπάει ανελέητα τα ίδια του τύμπανα. Τότε είναι που σε ζώνει ο φόβος τότε είναι που σ' αδράχνει η απελπισία και μένεις μετέωρος με το στόμα ολάνοιχτο καταπίνοντας τις κραυγές σου.

Αμαλία Ρούβαλη: "Έπεα πτερόεντα"

Έπεα πτερόεντα είν' οι ζωές μας Έπεα πτερόεντα είν' οι ψυχές μας
Έπεα πτερόεντα οι ιδέες μας Έπεα πτερόεντα οι αντοχές μας.
Σε κινούμενη άμμο το παρόν μας Αβυσσαλέο βάραθρο τα μελλούμενά μας
Όλα παρασέρνονται Φύλλα σωρός υπερίπτανται στο σήκωμα τ' αγέρα.
Πού χάθηκαν οι σταθερές, οι σιγουριές, τα πρέπει;
(από τη συλλογή "Έπεα πτερόεντα;", εκδ. Τυπωθήτω, 2009)

Έκτορας Πανταζής: "Της μιας φοράς που ανθίζει"

Απαγορέψτε τον άνεμο υλικό κρότο που δανείζει στο διάφανο ώρες που γέρνει το σκοτεινό πάνω στα βλέφαρα
Μες τη λαχτάρα του αλλιώς άοπλος βαδίζω κι όλα τα σκοτεινά κύματα υποχωρούνε χάνονται απλά φάσματα στερημένα την πρότερη ισχύ Του αλλιώς που λαχτάρισα είμαι φίλος
Η σκαλωσιά που με κρατά είναι ρυθμός στα μήκη των απείρων πέρα από τέχνασμα Ύπαρξη γεμάτα φλογερά μάτια αγγέλων επισκοπούσαν Του αλλιώς που ανοίγει μυστικά όταν το άπειρο συντελεί μέσα μου όταν γίνω ένα με την καρδιά της γης πυρακτωμένο δεν θα είμαι κι εγώ φως;
(από τη συλλογή "Αγριοστάφυλα σε πατητήρι", εκδ. Πλανόδιον, 2010)   

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Μετακόμιση"

Γυμνοί πια Χρώματα ντυθήκαμε Λέξεις και φωνές γδύσαμε

Τυφλοί πια Το φως ήπιαμε Τον θάνατο κολυμπήσαμε

Με αλκοόλ και τσιγάρα Στις αποσκευές Ψευδομαρτυρήσαμε Ποιοι είμαστε ξεχάσαμε

Πάνω σ' ένα πουλί Τη ζωή μας χτίσαμε Και ξαναπετάξαμε Απλώς μετακομίσαμε