Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βαγγέλης Κούτσης: "Δαλιδά"


Θαρρώ το ήξερα εκείνο το τραγούδι,
αθησαύριστο τεκμήριο της Ατλαντίδος
φώναζαν τ’ όνομά σου
του κάβου τα στοιχειά
και το ’πλεκαν με μουσικές εξαίσιες
άσμα της ομορφιάς, της έλξης, της ελπίδας.

Αργότερα το ’λεγαν ναυτικοί
σαν προσευχή την ώρα της φουρτούνας
κι άλλοι για να μερεύουν χίμαιρες
σ' αφιλόξενα λιμάνια.
Όμως αυτό, αταβιστικά καταδικασμένο
κατέληξε τραγούδι των σειρήνων.

Σ’ ένα κατάρτι δεμένος το άκουσα πάλι εγώ
έκτοτε το ψιθυρίζω κατανυκτικά
κι άλλοτε το ουρλιάζω
στου γκρεμού την άκρη.
Αυτό αντηχεί σε αρχαίους φάρους
και σε σκουριασμένα σκαριά,
πάλλεται αγέρωχο.

Το ακούν οι γοργόνες και λουφάζουν
και του πελάου οι μάνητες
ξυπνούν τις Κυριακές.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα