Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ελευθερία Αναγνωστάκη-Τζαβάρα: "Το γενέσιο"


Για χρόνια μετρούσα τα μητρώα
για να ’βρω το γενέσιο του λαού μου.
Τα ωάρια και τα σπέρματα των λέξεων
επωάζοντας,
ανίχνευα από το Άλφα ως το Ωμέγα
τις καμπύλες των φωνηέντων.
Υιοθέτησα τα στιλπνά σύμφωνα
με τους νότιους στεναγμούς της Μεσογείου.
Με το φεγγάρι ονειροδρόμο ν' ασκητεύει
σε πανάρχαιους οικισμούς,
ψάχνω στον Ελικώνα για το πέρασμα.

Μαζί με τον νεαρό Ορφέα,
Δελφίνα οδηγώ τους λεμβούχους
ανάμεσα στις αλλόφρονες Σειρήνες.
Η θάλασσα αλαλάζουσα, θηλάζει το χάος.
Βρεφοκομίζει λυσίκομη την Ελλάδα.
Ξιφήρης ο Περσέας ανηφορίζει τις ξερολιθιές.
Η Μέδουσα κοιμάται στο δισάκι του.
Ηράκλειτε με το πάντα και το ρει,
πώς επικυρώνεις το τώρα.
Αν ζούσες σήμερα,
Θα ’βλεπες τους ποιητές με τ’ όπλο επ’ ώμου,
να επικαλούνται την τύχη τους,
κάθε φορά που περνά το ζάρι σημαδεμένο...

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα