Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ιωάννης Ανυφαντής: "Πορφυρό"


Το εύρος των λέξεων
είναι πάντα δυσανάλογο
από το εύρος των πράξεων.
Και αυτά τα μάτια...
μια βροχή περιμένουν για να κρυφτούν
άλλοτε σε άδεια απογεύματα
άλλοτε σε γεμάτα τασάκια
περιμένοντας 'κείνη την άνοιξη των περαστικών.
Με το αστέρι στην μιλιά
και με πνοές ολάκερης άνοιξης.

Τα σώματα σβήνουν
μες την κενότητα των ωρών.
Και η ζωή, εκείνο το φύλλο
που αφήνεται στο μέγα κατήφορο
κείνου του πρώτου αρχιπελάγους.

Σαστισμένη ματιά,
πρόωρη και εφήμερη
αναζητώντας χρώμα δανεικό.
Κρυφή ασέλγεια·
πριν αίφνης στραφεί στα πορφυρά
κείνων των λιωμένων αποχρώσεων.

Κάποτε λες θα' ρθουν
πλούσιες ολότητες, απλώνοντας γύρω
απαλά προσοδοφόρα φύλλα
αδήλωτων κληρονομιών.
Γονατιστών!
Μπρος της ψυχής το Θέρος.

Γι' αυτό νέε μου,
μην ταράζεις σύγκορμη την λέξη.
Ας τη να βγει
και μακριά σ' ένα άλλο σώμα
ν' αθροίσει.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα