Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2014

Λουκάς Λιάκος: "Βροχή"

Νέφη η εκπνοή των ανθρώπων μία ψευδαίσθηση παραδίδει την ελπίδα ξεκινά η συζήτηση αντικριστά σαν να ταξιδεύουμε όμως μας λείπουν οι λέξεις λείπει κι ο προορισμός χιονισμένοι λευκοί σαν αγάλματα υπογίγαντες σε άδακρυ μάχη νέφη βροχή. 

(από τη συλλογή "Στο δεύτερο κόσμο η μοίρα", εκδ. Ενδυμίων, 2011)

Χρύσα Βελησσαρίου: "Μυωπία"

Βυθίστηκα σε θάλασσα ιμπρεσιονιστικών -δεν έβλεπα καλά- νεφελωδών χρωματισμών. Σε υγρό βαπτίστηκα αλμυρό προς την Ανατολή -τις διόπτρες δε φορώ- μπλεγμένο ροζ και λουλακί. Βαθιά μ’ αρέσει να εφορμώ σε σκοτεινό βυθό, καθώς η νύχτα αργεί και στη ζωή ή αν κολυμπώ. Χρυσίζουσα εκστατική η οδός προς την ακτή, ελπίδα δυτική, ενόραση μυωπική.

Θάνος Σταθόπουλος: "Αναπνοή"

Δεν ξέρεις ποτέ γιατί αγαπάς. Αγαπάς ή νομίζεις ότι αγαπάς ή δεν αγαπάς.
Ακριβώς όπως όταν αναπνέεις δεν σκέφτεσαι γιατί αναπνέεις ή πώς θα πάρεις
την επόμενη αναπνοή (εκτός εάν υποφέρεις από δύσπνοια ή άσθμα,
επομένως η αναπνοή μπορεί να είναι άθλος, βραχνάς ή θρίαμβος),
έτσι αγαπάς ή νομίζεις ότι αγαπάς ή δεν αγαπάς. Την αγαπούσε όπως ανέπνεε,
δηλαδή: την αγαπούσε ή νόμιζε ότι την αγαπούσε.

(από τη συλλογή "Το αυτόματο", εκδ. Γαβριηλίδης, 2013)



Έλενα Πολυγένη: "Ποιός θα ζήσει τώρα μέσα στο ηλίθιο σπίτι σου;"

Γεννήθηκα σε μια παγωμένη λίμνη. Μέσα μου οι παλμοί ανοιγόκλειναν σαν βλέφαρα όταν ξένα μάτια με περιεργάζονταν. Τα χέρια μου άγγιζαν αέρα και κρύο διαλύονταν σα γερασμένα σύννεφα. Όταν γυρνούσα πλάτη μιλούσαν μεταξύ τους γνέφοντας προειδοποιώντας για την ακαταλληλότητα του νερού. Κάθε πρωί σταδιακά συρρικνωνόμουν. Έπεφτα στο ποτήρι με το γάλα. Λίγο αργότερα η μαμά σκούπιζε προσεκτικά τα υπολείμματα από τον πάγκο της κουζίνας.
Μια μέρα, αγόρασα δυο παγοπέδιλα και μπήκα στο σπίτι με φόρα. Τα έπιπλα με κοιτούσαν σαν τυφλοί επαίτες με την ακινησία χαραγμένη πάνω τους. «Σηκωθείτε», φώναξα, «σηκωθείτε όλοι αμέσως!», ενώ αισθανόμουν το φως της λάμπας να λιώνει τον πάγο κάτω απ’ τα πόδια μας.

(από τη συλλογή "Η χώρα των παράδοξων πραγμάτων", εκδ. Το Κεντρί, 2014)

Ελένη Κοφτερού: "Το τάμα της αφής"

Νιώθω ακόμη τα δάχτυλά σου επάνω μου της είπε
ποτέ εκείνη δεν του ομολόγησε πώς είχε ηθελημένα ακρωτηριαστεί
τα δάχτυλά της τάμα παλιό στο δέρμα του

(από τη συλλογή "Στο Λάμδα των χελιδονιών", εκδ. Οι εκδόσεις των φίλων, 2014)

Σταύρος Ζαφειρίου: "Η διαθήκη των μύθων"

Ι.

Κι όμως ο άνθρωπος είναι γεννημένος                                                                για να ρέπει ψηλά και προς τα μπρος                                                                                              Γκαίτε, Φάουστ

Σπουδάσατε φιλοσοφία, ιατρική και νομική, την κάθε μία χωριστά, και ασφαλώς θεολογία, διανύσματα, επιχειρηματική στατιστική και, μ’ επιμέλεια μοναδική, οικονομία.
Βαδίζοντας κατά μήκος μιας πίστης που δεν αγαπήσατε, κατά μήκος μιας διαδρομής που παγιδεύσατε με την απώλεια, ταιριάξατε το πνεύμα τού φωτός στους γοτθικούς σας θόλους.
Μεθοδικά στοιβάξατε βιβλία και χαρτιά, όργανα και σταθμά για ν’ αποστάξετε τον πόθο τ’ ουρανού στ’ αλχημικά σας φίλτρα.
Τεχνίτες των μητροπόλεων και των οξυκόρυφων πύργων, πλάνητες της ασέληνης νύχτας και των δρυμών τής οξυάς·
πιο κοντά, πιο μακριά, πνεύμα και πόθος εξίσου παρόντα στη θέαση, εδραιωμένα μεταξύ της λαχτάρας [Sehnsucht] και του αγέννητου φόβου, μεταξύ μιας αιτίας μη αιτίας που είναι η αιτία τού επίγνωστου …

Πάνος Ξουραφάς: "Χαραμάδα"

Το χάραμα από τη χαραμάδα της βαριάς ξώπορτας, μυστικά ξεγλίστραγε ως άχνη στην πάχνη γλίσχρας δέσμης φωτός, ως παλμοί αλαβάστρινοι, αναβάτες σε άλογα άσελα στου μυαλού τα διάσελα. Ψηλά και χαμηλά αναγύρω φεγγίτες σε μαύρο σάβανο, θρόνοι σε λευκό σπάργανο και στη μέση ένα τραπέζι. Στο παλιό ασπρόμαυρο φιλμ στο κέντρο του τραπεζιού εσύ ήσουν τα μάτια μου και γω ήμουν τα χείλη σου. Μου είπες: Αγάπα με αν θες να μ' αποχωριστείς.

Μακάριος Σιγάλας: "Απολίθωση"

Ίαμβος σκωπτικός της ύπαρξης, ο ατελεύτητος, στυφός συνάμα και άφωτος, δρόμος του πένθους, στιγματισμένο το είναι μου ψυχορραγεί. Μεσονυχτίς της νηνεμίας την ηχώ αποζητώ, κιθαρίσματα του στοχασμού ωχρά, απόκοσμα, αντιφεγγίζουν θλίψη και ανθούν οι δαίμονες. Γύμνωσε πένθιμο το κέδρο, διάφεγγο, ξερό, χλωμή μετουσίωση του ίσκιου μου, σε θάνατο πεζό, ατελέσφορο, ο γητευτής των κρίνων. Πυρόχρωμη και υποβλητική, μελωδία και ρίγη, να μεταλάβω στάλες, ροδάνθη μυρωδικά και ηδονικά αναβρύζουν ευωδία, ξορκίζουν χίμαιρες. Ο εφιάλτης σκυθρωπός, γλύπτης αποκρισάτορας , της νοσταλγίας ο οιωνός, του αρχέτυπου ο μάγιστρος, της λησμοσύνης ρέμβη, σκουριά και αρμύρα τα όνειρα μου. Αναλαμπή ζωής, πνιγμός από αρώματα οι οσμές σου, θαλασσοκόρη του αφρού… μα εσύ ποθείς απόκριση από φως αρρωστημένο, χλωμά καντήλια ταφικά η απολίθωση του γράφοντος…

(από τη συλλογή «Εις πεδίον Άλφα Κενταύρου», εκδ. Συμπαντικές Διαδρομές, 2013)

Γεώργιος Σγούρδος: "Δεν τα βρίσκω"

-Δεν τα βρίσκω πουθενά… -Ρώτησες στ’ «απολεσθέντα»; -Μα, δεν τα έχασα. Ψάχνω για όνειρα καινούρια.

(από τη συλλογή «Στιχοπλοκίες της ξενιτιάς», 2010)

Μαρία-Θεοδώρα Δημάκη: "Επιθυμία"

Θέλω να μοιάσω της σκιάς μου, Στη μελαχρινή αφορμή να γελώ και να γελιέμαι Ασώματος να ζω με τον τρόμο της συννεφιασμένης απουσίας Κι άλλοτε σβήνοντας το φως να γυρεύω τον αφανισμό του. Γιατί ο ίσκιος μου είναι σαν τη μέρα, Κάθε πρωί ξημερώνει άλλος. Λιγνός, μαυριδερός σαν πουλί πάνω σε σύρμα Βουβός φονιάς της ύλης με πληγές κρυφές, χαρακιές αναίμακτες. Ο τριγμός της μέρας καθώς τη σάρκα μου θα γδέρνει Από το πήλινο κουφάρι αυτής της Εύας, λάσπη θα κυλήσει, παραμύθι να αρχινήσει. Σαν αναγραμματισμός από κορμί ξένο μια λέξη βρεφική σε τοίχο. Τούτη είναι η σκιά μου, Θέλω μονάχα να της μοιάσω.

Κώστας Καναβούρης: "Έσπασε"

Άδηλο υλικό το ποίημα· σαν το γυαλί. Σπάζει εκεί που δεν το περιμένεις. Ο στίχος είναι μια γιορτή Το ποίημα είναι πένθος. Εμείς δεν ήμασταν στην αρπαγή, Δουλεύαμε έξω· στα ποιήματα
(απόσπασμα από τη συλλογή "Έσπασε", εκδ. Μελάνι, 2014)

Σταύρος Σταυρόπουλος: "Αναπήρων πολέμου"

              Αλίμονο σ’ εμάς με τη σκανδάλη στα μάτια                                                 Γιάννης Βαρβέρης
Έχω πρηστεί απ’ τα ποιήματα Φύονται εκεί που δεν τα σπέρνει κανείς Με τη διαδικασία του επείγοντος One burbon one scotch one beer Σελιδοδείκτης Στη ραγδαία επιδείνωση Της απουσίας σου
Θα χρειαστώ αντιφλεγμονώδη Εκτός και αν Οι εξετάσεις αίματος Δείξουν πάλι εσένα

(από τη συλλογή "Δυο μέρη σιωπή, ένα μέρος λέξεις", εκδ. Μεταίχμιο, 2009)

Τάσος Πουλτσάκης: "Ένα για τον καθένα μας"

Γέμιζε πιάτα το τραπέζι μας ένα για τον καθένα μας μία φέτα ζυμωτό ψωμί δυό - τρεις ελιές για τον καθένα μας                 Ύστερα πλαγιάζαμε                 να ονειρευτούμε. Χαθήκαμε, σκορπίσαμε                 μέσα στις ζούγκλες μας                 Τα θέλαμε όλα                 Τα κάναμε όλα Σκύβουμε το κεφάλι και θέλουμε τη Μάνα μας να στρώσει πάλι το τραπέζι μ’ ένα ζεστό πιάτο για τον καθένα μας.

Ιωάννα Χρήστου: "Συνομιλία III"

Δεν έχει άλλη επικοινωνία. Μόνο παράλληλοι μονόλογοι αμφίβολης λογοτεχνικής αξίας, χωρίς θεατές, θραύσματα φθόγγων, αλαλαγμοί, σπαράγματα, γδούποι, τα χέρια και τα πόδια σου στο σανίδι, στη μοναξιά του τετραγώνου σου, κάτω από έναν ιδιοκατασκευασμένο προβολέα που τρεμοπαίζει.


(από τη συλλογή "Άλαλο", εκδ. Τυπωθήτω, 2013)

Νανά Τσόγκα: "ΣτοιχειΩΔΗ"

Μέσα στο σπίτι δυο κλουβιά και πέντε καναπέδες. Η ελευθερία αχαλίνωτη – γι’ αυτό και απούσα. Κάθε τόσο μας γράφει η αγάπη ιδανικά ποιήματα. Ευτυχώς, υπάρχει η θάλασσα – στο νου μας έστω, όχι στα πόδια μας. Οι Καρυάτιδες αμίλητες – χρυσάφι οι πτυχωμένες σιωπές τους.
Στο υπόγειο έχουμε αλυσοδέσει μια συγκρατημένη οργή – κάθε ώρα και στιγμή περιμένουμε με τρόμο την έκρηξη. Δεν σου λέω με χαρά γιατί είναι κρυφή. Ακόμα.

Μανόλης Πρατικάκης: "Το σπίτι"

Χαλασμένος ασβέστης ο καιρός. Ραγίζει το παλιό μας σπίτι. Η στάμνα που έσπασε ήταν γεμάτη φίδια. Γλιστρούν αθόρυβα στον ύπνο μας.
Δεθήκαν κόμποι στην ψυχή μας.

Ξένη Σκαρτσή: "Τα ποιήματα της άλλης μέρας"

1. Μπρος στο παχύ μου μαύρο σκοτάδι ανοίγει θαυμάζοντας το μυαλό την άγρια ομορφιά των ασυνείδητών μου πόθων

2. Μ’ αγαπάει γυρνώντας το αφοσιωμένο του πρόσωπο στη θάλασσα Μόνο το χαμόγελο δεν προχωράει αντιγράφοντας τις πέτρες με αδέξιες συσπάσεις κι έχει ένα χέρι αργό σα φως πάνω σε κάθε μίσχο προσεχτικό σα νεράκι που σταλάζει από ελαφρή πέτρα πάνω στην άμμο Τον αντιγράφω κι εγώ τοποθετώντας τις πέτρες στον άλλο ορίζοντα εκεί που το φως είναι μηδαμινό και τα πουλιά πετάνε ελεύθερα χωρίς αγγίγματα και το καθετί είναι τα πάντα
3. Περνάει χαμηλά, περνάει κοντά κι ειν’ ανοιχτές οι δυό του άκρες Γεμίζει τις άκρες του κόσμου και φεύγει Κι είναι πολύ, πάρα πολύ να σηκώσει τόσο βάρος Οι πέτρες φορτωμένες με τη σιωπή πέφτουν μεσ’ στην ανησυχία
4. Σταματάω τον εαυτό μου κι αρχίζω εσένα στον ορίζοντα Είναι καφέ το ένα σου πόδι σαν το χώμα και είναι το μικρό σου σχήμα αφάνταστα όμορφο κι ειν’ εύκολο έτσι να σε πω όπως ανοίγεις κάθε ήχο και ξεκινάς απλά τα πράγματα
5. Κι αν στο μικρό σου φτερό γ…

Μαριάννα Παπουτσοπούλου: "Απάντηση"

Θυμάμαι, έλεγες, έλεγα, λέγαμε... ''Δώστε ένα λόγο''. - Ποιός το δικό μας λόγο τώρα στόμωσε; Γιατί; Kαι τι 'ν' αυτό που μας φιμώνει; Kάτι που να θυμίζει σφίξιμο δοντιών, χεριών, χαμόγελο σπίθα οργής, δάκρυ ανθρώπινο, ματιά, ερώτηση:
Σαν πέσει η σιωπή μες στο πηγάδι της -χορεύουν οι σοφοί σα δερβισάδες. Μα η ζωή μας δεν μασάει τέτοιο κατάντημα και τη σιωπή θερίζει.

Ασημίνα Λαμπράκου: "Post-it"

Ασημάδευτες που φεύγουν οι Πέμπτες Μήτε ένα τόσο δα σημάδι στο σώμα τους να μαρτυράει: σήμερα αγαπήθηκα και πιο κάτω: σήμερα αγάπησα
Θάναι που σώθηκαν τα post-it από το βιβλιοπωλείο της γωνίας Σε αναμονή της επόμενης παραγγελίας…
(από τη συλλογή «Οι απέναντι», 2012)

Ηλίας Γκρης: "Λιτανεία"

Αυτό το ποίημα είχε αλλόκοτο πρόσωπο έφτασε μέσ' από χρόνια ντουφεκισμένα σκυλί λαχανιάζοντας με ρυτίδες λαγκαδιές να ξεμυτίζει τα πρωινά ο ήλιος. αλλά
ζητούσε απελπισμένα μιαν άλλη φωνή
πλάγιαζε στο κατώφλι του ύπνου μου ψελλίζοντας για αγώνες σε ομίχλη χαμένους σε κοιμητήρια ξαγρυπνούσε γι' αυτούς που το τάισαν με γραφίδες λατρείας. αλλά
ζητούσε απελπισμένα την άλλη φωνή
αυλητρίδες εξουσίας το έραιναν μ' αρώματα σε μπαρ μεθούσε με αργόσχολους την εφήμερη δόξα φορτωμένο ψιμύθια και σε οθόνες το περιέπαιζαν καρικατούρες διάσημες. αλλά
ζητούσε απελπισμένα τη δική του φωνή
λυγερές  ιδέες να περπατήσουν τη γλώσσα του και σοφό πια με τσιγγάνικη αρματωσιά να ξενυχτάει λιτανεύοντας αίμα σκοτωμένο.

Θανάσης Ε. Μαρκόπουλος: "Την απόγνωση σκέφτομαι"

Την απόγνωση του τοπίου σκέφτομαι όταν με τις πρώτες βροχές βλέπει τους επισκέπτες του θέρους να μαζεύουν βιαστικά τις ομπρέλες να κλείνουν ερμητικά τα παράθυρα να φεύγουν αφήνοντας πίσω τους γούβες στην άμμο
Την απόγνωση του νεκρού συλλογίζομαι όταν μετά την επιχωμάτωση αποσύρονται όλοι και τον εγκαταλείπουνε μόνο
(από τη συλλογή "Μικρές ανάσες", εκδ. Μελάνι, 2010)

Χρήστος Κούκης: "Αμπάριζα"

Άκατα μάκατα σου κου του μπε Άμπε φάμπε βγε
Χάνονται τόσα κορίτσια και αγόρια στο Παιχνίδι αιώνες τώρα
Βρίσκονται πολύ μετά στα υδραγωγεία της βροχής στα κλωνάρια των χαρτών στην ορχήστρα του επιταφίου στο τιμόνι του κόσμου

(από τη συλλογή "Μετά την ομορφιά", εκδ. Γαβριηλίδης, 2010)

Μανώλης Αλυγιζάκης: "Δειλία"

Που δεν τόλμησες βαθύ μαστίγωμα στην πλάτη σου του χρόνου το σημάδι
και ρώτησες τον άνεμο γιατί δεν σού ’πε
το μυστικό της λευτεριάς πως δεν κρυβόταν σε μια πράξη σου θαρραλέα
μονάκριβη εικόνα κι όμως βαριά θε να την κουβαλείς μέχρι το μνήμα
(από τη συλλογή "Ιερόδουλες", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2014)

Ανδρέας Καρακόκκινος: "Απολιθωμένη μνήμη"

Άδειοι τοίχοι ξεφτισμένοι τα παλιά πορτραίτα ξαναγύρισαν στους τάφους η θάλασσα με τα όνειρα ρουφήχτηκε απ’ το θεριό της λίμνης τα έπιπλα καήκαν στη πυρά μαζί με τις μάγισσες της νύχτας κι η στάχτη τους σκορπίστηκε στα τέσσερα σημεία της ανάσας μου να αναπνέω απολιθωμένη μνήμη. 

(από τη συλλογή "Λεμονανθοί στο πέλαγο", 2013)

Χάρης Μελιτάς: "Άρωμα σκουριάς"

Εξορισμένος σε μια θάλασσα νεκρή εισπνέω μνήμες.

(από τη συλλογή «Άρωμα σκουριάς», εκδ. Μανδραγόρας, 2014)

Χρίστος Ρουμελιωτάκης: "Υστερόγραφο"

Τώρα ο καθένας ας απλώσει τη δική του τη θάλασσα άλλη θάλασσα ας μη περιμένει τώρα ο καθένας ας ανοίξει τους δικούς του ασκούς άλλος άνεμος δε θα υπάρξει και πια τι να τις κάνουμε τις σάλπιγγες τώρα που ο πόλεμος τελείωσε.


(από τη συλλογή "Ξένος Ειμί (και άλλα ποιήματα)", Εκδ. Τυπωθείτω-Λάλον Ύδωρ,  2002)



Στάθης Κουτσούνης: "Επίδοξος ποιητής"

Τα ποιήματα που έγραψα με κυνηγούν για τις αναπηρίες τους τα ποιήματα που δεν έγραψα με κυνηγούν για την αφασία τους ένας επικηρυγμένος είμαι που για να γλιτώσω
γράφω ακόμη

(από τη συλλογή «Η τρομοκρατία της ομορφιάς», εκδ. Μεταίχμιο, 2004)

Δώρα Κασκάλη: "Ιδανικοί αναγνώστες"

Έλα να κοιμηθούμε τις αντιφάσεις μας: θα είναι βάπτισμα στην απόλυτη σχετικότητα. Έλα να ντυθούμε τα θολά μας περι γράμματα.
Λεξικοποιούμε τους ρόλους μας αφού δεν μπορούμε να τους ζήσουμε με το σώμα μας. Όταν θα πεθάνουν τα ποιήματα όταν θα σκοτωθούν οι ήρωες των βιβλίων σου -θα γίνει το αδύνατο, θα δεις- εσύ, αγάπη μου, δε θα ’χεις πια ζωή να ζήσεις.


(από τη συλλογή "Ανταλλακτήριο ηδονών", εκδ. Σαιξπηρικόν, 2014)

Ευγενία Βογιατζή: "Ασήμαντα - Σημαντικά"

Ούτε ποδήλατο σου γύρεψα, μήτε πυροτεχνήματα μονάχα καραμέλες γεμιστές με αμυγδαλόπαστα, ή μια ντουντούκα της δραχμής για να σε ξεκουφαίνω, που δε μ` ακούς. Όσα βρίσκεις δηλαδή, στο περίπτερο, ή στο ζαχαροπλαστείο «Ο Ντίνος». Τόσα ασήμαντα σημαντικά για μένα, τόσο ασήμαντα στα δικά σου σημαντικά. Παραδόξως δεν εξέπνευσα, μόνο εμπνεύστηκα. Ανασαίνει κανείς όταν τραβά το δικό του σημαντικό δρόμο; Και τώρα, τόσα πολλά σημαντικά που κατόρθωσα, δε ξέρω πια τι να τα κάνω…

Δημήτρης Π. Κρανιώτης: "Επανάληψη"

Συνάντησα στη μέση του δρόμου ένα παλιό μου λάθος και το προσπέρασα. Βιάστηκα να επαναλάβω τον εαυτό μου. 

(από τη συλλογή "Πήλινα Πρόσωπα", 1992)