Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία-Θεοδώρα Δημάκη: "Επιθυμία"


Θέλω να μοιάσω της σκιάς μου,
Στη μελαχρινή αφορμή να γελώ και να γελιέμαι
Ασώματος να ζω με τον τρόμο της συννεφιασμένης απουσίας
Κι άλλοτε σβήνοντας το φως
να γυρεύω τον αφανισμό του.
Γιατί ο ίσκιος μου είναι σαν τη μέρα,
Κάθε πρωί ξημερώνει άλλος.
Λιγνός, μαυριδερός σαν πουλί πάνω σε σύρμα
Βουβός φονιάς της ύλης
με πληγές κρυφές,
χαρακιές αναίμακτες.
Ο τριγμός της μέρας καθώς τη σάρκα μου θα γδέρνει
Από το πήλινο κουφάρι αυτής της Εύας,
λάσπη θα κυλήσει,
παραμύθι να αρχινήσει.
Σαν αναγραμματισμός από κορμί ξένο
μια λέξη βρεφική σε τοίχο.
Τούτη είναι η σκιά μου,
Θέλω μονάχα να της μοιάσω.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα