Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολβία Παπαηλίου: "Νεκροταφείο αυτοκινήτων"


Μπορώ ακόμα κι ονειρεύομαι
τα κόκκινα κεράσια
και τα φιλιά στα πίσω μου καθίσματα.
Έτρεχα με βυτίο αδειανό
στους δρόμους τους νυχτερινούς γλιστρούσα
σε γλίτσα πετρελαίου ουρανότοξη,
στροβιλιζόμουν σα φουρώ σε λούνα παρκ
και σα χαμένη γόβα. Αν έρθεις, μάλλον -
όποτε έρθεις: σε κείνο το χωράφι
που δεν είχαμε πάει μαζί θα περιμένω,
παντός καιρού απομεινάριο, σκουριά παλιότερη.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα