Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Κυρτζάκη: "Δέκα μικρά ποιήματα"


α.
Πελάγωσαν κι οι κατσαρίδες
Στον τόσο θόρυβο και την ομίχλη
Για να σε κοιτάξω
Ζωγραφίζω τρυπούλες στο τζάμι

β.
Πιο κει απλώνεται ο αττικός
Σε σημαδεύει πάνω απ’ το κεφάλι σου
Πως δεν το είχες σκεφτεί
Κάποτε θα πετύχει το στόχο

γ.
Στο μεσότοιχο της πολυκατοικίας
Ανοίγω ένα παράθυρο
Με φούμε και άσπρες κορδέλες
Σε ταχτοποίησα στο ένα του κάδρο

δ.
Στέλνεις τα σήματα απανωτά
Κι αμέσως τα λαμπάκια αναβοσβήνουν
Τί να σου λείπει λέω θησαυρέ μου
Το μάνα ή το λάλον ύδωρ

ε.
Την κίτρινη γραμμή ακολουθώ
Στου δρόμου την παράλληλη κυκλοφορία
Σε είδα χτες μεσάνυχτα σε μια βιτρίνα
Να μου επιδεικνύεις το κουστούμι σου με έκπτωση

στ.
Νοτίζουνε τα πράγματα σα στρέφεις πάνω τους το χνώτο σου
Νοτίζουν και των ανθρώπων οι κινήσεις
Οι λέξεις γράφουν περιγράμματα
Στο χρώμα της σκουριάς

ζ.
Τα πολύπλοκα κράτησα για μένα
Και σ’ άφησα στα πιο ανώδυνα
Γιατί για τα οδυνηρά χρειάζεται το δάκρυ
Που βγαίνει κόκκινο
Σα φιγούρα ανθρώπου ξημέρωμα στο δρόμο

η.
Το λάθος να το τολμάς
Να το γυρεύεις
Κορνίζα να το κάνεις οδηγό
Λαβύρινθος έγινε ο κόσμος

θ.
Οι πόρτες όλες στη σειρά
Γνωρίζουν το μεγάλο μήνυμα
Γι’ αυτό κλειδαμπαρώνονται
Και φυλακίζουν τους ανθρώπους

ι.
Σα δήμιοι οι δρόμοι σου κάθε πρωί παραμονεύουν
Εξαπολύονται λερναίες ύδρες
Σαν κληρωτοί κάποιοι από μας
Τις κουβαλάμε κάθε βράδυ μες στα σπίτια μας 



(από τη συλλογή «Στη μέση της ασφάλτου», εκδ. Καστανιώτη, 2005)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα