Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γεωργία Δρακάκη: "Σκέτος θάνατος"


Να βάλω φρένο στο τσιγάρο
Να συμπαθήσω όσο μπορώ την πραγματικότητα
Να ωριμάσω
Να ολοκληρώσω
Να συγχωρέσω
Και χίλιες συγγνώμες να εννοήσω

Να εφεύρω μερικά νόστιμα ψέματα
Να κρατήσω την αλήθεια για την ποίηση
Να είμαι πιστή
Μα λεπτό να μην πιστεύω στων άλλων τις υποσχέσεις

Να διαφωνώ σαν ενήλικας
Και να ερωτεύομαι σαν παιδί
Να μην ανοίγω την καρδιά μου
Μα μέσα της να στριμώχνω
Τους πόνους των ανθρώπων

Να μάθω να παίζω με όρους πουλημένου αγώνα
Ν’ αγοράσω το σύστημα
Όπως μου το πλασάρουν
Και σ’ αυτό να χαριστώ
Στο τζάμπα

Το κέρδος πάντα θα’ ναι η εμπειρία
Μέχρι που θα καταφθάσει
Ιδρωμένη και μόνη της
Η τελευταία μέρα της ζωής μου
Κι εγώ θα ’χω να λέω
Πως κράτησα υγιείς πνεύμονες, αξιοπρεπείς φιλίες, καλή καρδιά, σωστό μυαλό και μια ντουζίνα πτυχία στους τοίχους μου.
Έμπειρη, πολυαγαπημένη κι αξιομνημόνευτη ως ηθική, ως άτομο του μέτρου.

Θα σωπάσει η τελευταία μου μέρα
-οι μέρες μόνο περνάνε, δε μιλάνε-
Και θα μ’ αφήσει για μια τελευταία φορά
Να σταθώ μ’ αχόρταγο βλέμμα μπροστά στο παράθυρό μου:
Έξω η ζωή, έξω η πείνα, οι ζητιάνοι στις πλατείες, οι  τσακωμοί κι οι συναντήσεις στους πολυσύχναστους δρόμους, η ποίηση που ολοένα ανασυντάσσει τις δυνάμεις της, προτού επιτεθεί για τα καλά στη μιζέρια.

Κι η τελευταία μου μέρα θα πιάνει να νυχτώνει, τα φώτα θ’ ανάψουν κι εγώ, με τα τσιγάρα μου όλα σβησμένα και τα πάθη, θα νοσταλγήσω τη χαμένη για πάντα ευτυχία του ν’ αψηφάς το φόβο και δίχως όρια να ζεις.
Θα πενθήσω για όλα τα μαθήματα που σκληρά πήρα και σκληρότερα έδωσα, θα πετάξω νοερά πάνω απ’ τις στολισμένες πολιτείες της αχαρτογράφητης ακόμα ψυχής μου.

Όταν κλείσω τα μάτια, σε νέο σώμα θα βρεθώ και, δίχως μνήμη, θα κάνω τα ίδια λάθη με την ίδια, αμείλικτη επανάληψη.
Κάπου, όμως, κάποτε
Θα έχει συμβεί κι εγώ να γράψω κάτι, θα έχει συμβεί αυτό να μείνει ατάραχο απέναντι στο χρόνο που περνά
Κι ίσως οι λίγοι αυτοί που θα το ’χουν διαβάσει να τολμήσουν στη ζωή να χιμήξουν, να τολμήσουν να πετάξουν την τελευταία μέρα της ζωής τους απ’ το παράθυρο και, τελικά, να μην πεθάνουν ποτέ.
Με φωτιά και με νερό να πορεύονται ες αεί- ούτε να ίπτανται, ούτε να περπατούν, να καίγονται μονάχα και να δροσίζονται σε ρυθμό επιλογής τους.
Όλα τ’ άλλα είναι σκέτος θάνατος.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα