Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βάσος Γεώργας: "Άτιτλο"


κακήν κακώς
βαδίζω σημειωτόν
χωρίς κανείς να κρατάει
το χεράκι μου
σπασμένο στο γύψο
κουρασμένος υπνοβάτης
σε σχοινί τεντωμένο περίπατο
πάνω απ’ το αμείλικτο χάος
της νεοελληνικής γλώσσας
από πειραγμένα ζάρια
χάνω στο μπαρμπούτι
το "δ" απ’ τη δασεία
και τη μακαρίτισσα
ένδοξη περισπωμένη
χάνω και τις όμορφες
ξέγνοιαστες εποχές
που σπαρακτικά ονειρεύομαι
πως κάποτε θα έρθουν
μια μέρα

καταπίνω σαν κουκούτσια ελιάς
θαυματουργά χαπάκια αισιοδοξίας
με αριστερό άλλοθι ανάχωμα
στους βαρετούς κανόνες
της μαύρης λογοτεχνίας
και σχεδόν καταποντίζομαι
απ’ τη ψιλή βροχή αγκαλιά
με πεθαμένους μύθους
και με μικρές λεπτομέρειες
που ενώ μοιάζουν γι ασήμαντες
στο τέλος σε δένουν με σπάγκο
τον ομφάλιο σου λώρο
φιόγκο σα μπομπονιέρα
μέχρι να σου βγει η ψυχή
απ’ το στόμα ανάποδα
με παρηγοριάς επιφωνήματα

χαμένος κόπος να κλαίμε
όλοι μαζί την κακοήθεια
του παρόντος κόσμου
σαν ορφανά αγρίμια
που προσπαθούν να εξηγήσουν
με την εις άτοπο απαγωγή
το μυστήριο θαύμα της γέννησης
ή
το ανεξήγητο δυστύχημα
της ύπαρξης μας


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα