Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θεόδωρος Ταβουλάρης: "Περί - ουσίας"


Μία - μία καίω τις λέξεις στο βωμό των ασώματων ποιημάτων.
Ένα - ένα μαζεύω τα όστρακα από την παραλία
κληρονομιά μιας θύελλας μετά το αφρισμένο θέλημα του χρόνου.
Μετάλαβα έναστρους χυμούς απόσταγμα κάποιων ημερών.
Η μούργα ενός μεθυσμένου κρασιού
χορεύει ζαλισμένη
κι ύστερα πέφτει επάνω μου στων ονείρων τις αιώρες.
Ανυψώνει την ζωή μέχρι την σκόνη της παράνοιας.
Όταν με τρών οι μέθες εμένα γίνομαι λιθόστρωτο
να περάσει το ευώδες άγγιγμα του προσώπου
που με το φάσμα της απώλειας
με βυθίζει σιγά - σιγά στη σαρκοφάγο του άνθους.

Τώρα, ξεφτίδια προσευχής κρέμονται απ’ το σώμα της αγάπης.
Μην περιμένεις να φωνάξει παρόν
ο στρατιώτης που έπεσε στην μάχη,
θα τον βρεις στη ρίζα της σμυρτιάς στο ερωτικό χώμα,
στην οδό της απώλειας στα μικρά στενά που αναστενάζουν.

Τώρα σιωπή, γύρω από μία πληγή που αναβλύζει συλλαβές.
Παρ-ουσία, εξ-ουσία, επί της ουσίας.

Για μένα η λέξη ουσία καίγεται στο βασίλεμα
και την αυγή με καίει.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα