Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλέξανδρος Ακριτίδης: "Ομίχλη"


Ομίχλη έχει πέσει
κι η νύχτα βαριά
απλώνει το μαύρο της πέπλο.

Στο στόμα μια γεύση
τα φύλλα υγρά
σαν κλάμα που βγαίνει απ’ το δέντρο.

Αυτή είναι η φύση παράξενη πάντα
θολώνει και όλα τα σβήνει.

Ατέλειωτη πτήση
αόρατη αύρα
ουράνια πόρτα που κλείνει.

Σκεπάζει την πόλη την πάει μακριά
μαζί με του κόσμου τις σκέψεις.

Κοιμήθηκαν όλοι τα σπίτια ζεστά
δεν έμειναν πια άλλες λέξεις.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα