Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πόπη Αρωνιάδα: "Προσταγές σε κενό"



Σ’ αρέσει να βυθίζεσαι
στον κόρφο της εικόνας σου,
μες τη βουή του γοερού παράπονου.
Τι σου ζητάω;
Να μη στέκεις σαν ακάμωτη πράξη,
διάλεξε έστω αφαίρεση,
ακόμα και διαίρεση
κι ας είναι κόμπος που
σε δένει σφιχτά με την αοριστία.

Κανείς ποτέ δεν γνώρισε τα
ενδόμυχα πλούτη σου,
έτσι ζηλότυπα φυλάς τα μυστικά σου.
Έχουμε μια θάλασσα μπροστά.
Κοίτα το κύμα που καθόλου δε στέκει,
δες τη φουρτούνα που τσακίζει ζωές.
Δεν έφτασες ποτέ στο βάθος της αβύσσου,
αντιμάχεσαι, δίχως έλεος, δίχως τύψεις
κι ο λογισμός σου μέσα σε σάλιο πικρό.

Οσμίζεσαι σαν τυφλόμυγα
και ρουφάς κλεμμένο φιλί,
δεν λιγοστεύει έτσι η σιωπή.
Ακούμπα ένα βράχο να νοιώσεις αδιάρρηκτη ύλη,
ρούφα το φως, να σκοτώσεις τη νύχτα!

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα