Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ειρήνη Βακαλοπούλου: "Βαλς"



Πού ’ναι τα χεράκια που ανέθρεψαν τις λέξεις;
Δίχως εσένα, το ταλέντο θα έμενε μισό.

Τι να σου πω
Πως στενεύουν οι μέρες στα δωμάτια των ανθρώπων;
Το δικό μου το έχω ήδη καταπιεί
Άστεγος ζω, ευτυχισμένος.

Τα βράδια βλέπω τους σημαδεμένους ουρανούς
Και κλαίω από λατρεία.

Κάθισε μαζί μου, δε θα σε κοιτάζω
Δε σ’ έχω δει ποτέ άλλωστε
Μόνο την καθαρότητά σου
Το στίγμα της.

Μια μικρή σελήνη έχω στο στόμα
Ναρκωτικό κάτω απ’ τη γλώσσα
Σάλιο με σάλιο στο δίνω, γλείψτο.

Kι έπειτα, πώς ο κόσμος θ’ αντέξει
Το βάρος του ασυνειδήτου μας;

(από τη συλλογή «Ανηλικίωση», εκδ. Γαβριηλίδης, 2014)

Σχόλια

  1. ΔΙΑΒΑΣΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ 'ΑΝΗΛΙΚΩΣΗ' ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΨΑ.ΕΧΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΣΣΕΙΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα