Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μαρία Λαϊνά:"Άτιτλο"


Φεύγει η νύχτα
λείπουν τ' αστέρια˙
οι λίμνες έχουν ξεραθεί˙
ο αθάνατος ήλιος
μαστιγώνει αέρα και χώμα

Κι όμως!
Η όψη της ψυχής
σέρνει νερό και έρωτα

όταν τους καταβάλλει
ο ύπνος
και τα άνθη του

και στέκεις μόνος˙
τα λόγια δεν σε ωφελούν
γιατί φτερά δεν έχει εδώ
ούτε θεούς
ούτε και φύτρες για να παινευτείς
και τίποτα που να τελειώνει

την ώρα που μπαίνει η άνοιξη
σαν το σπουργίτι
με βρεγμένα πόδια



(από τη συλλογή "Εδώ", εκδ. Καστανιώτης, 2003)

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα