Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θανάσης Θ. Νιάρχος: "Λίγο πιο ύστερα"


Σιγά σιγά θα κρεμάσουν κουρτίνες
στα παράθυρά μας οι άλλοι
θα βάψουν τα κεραμίδια μας
στην πόρτα μας θα εντοιχίσουν έναν αριθμό
δίχως τύψεις για τα γράμματα που δε θα μας στείλουν
για τις φιλοξενίες που μας αποκλείουν
προσφέροντάς μας μιαν ιδιωτική κατοικία
ένα δικό μας αριθμό
ένα μόνιμο οστεοφυλάκιο για τους πολυφίλητους
το κατώφλι μας θα το πνίξει το χορτάρι
ξερριζωμένο αυθαίρετα από ξένη γη
ο κισσός θ’ απλωθεί σ’ όλες τις επιφάνειες
θα πρασινίσει η στέγη
ο σκόρος θ’ αρχίσει να τρώει τα έπιπλά μας
κάθε πρωί
τόσο γνώριμη θα γίνει η γειτονιά μας
που θα τη βλέπουμε με κλειστά τα παράθυρά μας
θα καταλαβαίνουμε δίχως κόπο
σε ποιόν ανήκει το βήμα
που χτυπάει το λιθόστρωτό μας τις νύχτες
θ’ αδημονούμε όταν θ’ αργεί ο τρόμος να ’ρθεί
την αυγή θα κλαίμε – όπως πάντα
γιατί φοβόμαστε τον ήσυχο ύπνο
και οι τοίχοι θα γεμίσουν
με τις φωτογραφίες των αγαπημένων μας
που δολοφονήσαμε με τα ίδια μας τα χέρια
μέχρι ν’ ανοίξουμε κάποια μέρα τα παράθυρά μας
να δεχτούμε πασίχαροι τον ήλιο
που θα στεγνώσει τις μορφές μας πάνω στην οροφή
καλύπτοντάς την με γύψινη διακόσμηση ακριβή.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα