Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σοφία Περδίκη: "Αίθουσα αναμονής"



Μέσα στην αίθουσα αναμονής στήσαμε τη σκηνή
Τo τοπίο που είχαμε σχεδιάσει είχε στριφώματα ραμμένα ίσια
Κάτι ανήσυχες σταυροβελονιές στον ουρανό
τις περάσαμε όλες μέσα από τη σακοράφα του χαλκού
με το πόδι μας ρυθμικό, τη μηχανή να τραγουδάει.
Ένα μαντήλι κεντήσαμε, λευκό κολλαριστό
το αγγίζαμε προσεκτικά
μωρό είναι είπαμε, τρυφερό
έχει και τ’ αρχικά του κεντημένα χρυσά.
Τρεις φορές τότε νίψαμε τα χέρια μας με λάδι
η ευθύνη μη γλιστρήσει
κι όταν έξαλλη ήρθε η θύελλα
πεινασμένη πολύ για τάματα και υποθήκες
το μάγουλο κόλλησε στο σκοτεινό το τζάμι
κι εμείς οι γεννημένοι εσωστρεφείς
μέσα στην αίθουσα αναμονής
κρυμμένοι πίσω απ’ το γυαλί
στις φάτνες ψάχναμε τα χνώτα
αδαείς του ψύχους,
ένθερμοι ακόμη της αγάπης.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα