Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κωνσταντίνος Ιωαννίδης: "Τακούνια"


Τακούνια κάθε λίγο στον διάδρομο.
Έχω την πόρτα μου κλειστή· παροπλισμένος.
Άγκυρα η καρδιά μου στο λιμάνι 335.
Έχω μέσ’ στα συρτάρια τις αλήθειες μου,
μ’ αυτές οι εχθρές μου θα χλομιάσουν.

Και πάλι τα τακούνια στον διάδρομο.
Κυρίες λύκαινες, σφήκες που επιτίθενται
και μόνο με την υποψία ότι κάτι σκέφτεσαι.
Γελάνε δυνατά, να δείξουν ότι είναι ευτυχισμένες,
ενώ βουλιάζουν στης μιζέριας τον πολτό.
  
Πρέπει απαραιτήτως να προσέχω·  
να αφουγκράζομαι τους επερχόμενους γκρεμούς,
γιατί όπως λέει και η παροιμία,
(στο πατρικό μου Λεξικό Πρωίας),
"το ποτάμι κοιμάται, ο οχτρός δεν κοιμάται".

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα