Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ροβήρος Μανθούλης: "Στον τελευταίο ποιητή της επανάστασης"



Ποιητή,
με ντουφέκισες τα μεσάνυχτα
Όρθιο στο στίχο σου
Έτοιμος να κλάψω.


Τα τελευταία μου λόγια,
Σύμφωνα με την παράδοση,
Ήσαν:
Ζήτω τα μελαψά πρόσωπα
Τ΄ ανάκατα μαλλιά
Τ’ αρρενωπά πουκάμισα
Ζήτω ο ένας

Οι πολλοί
Οι Λίγοι
Ζήτω τα μπρεντ
Οι σαρανταπεντάρες
Οι κάνες, το μέταλλο, οι σκανδάλες
Ζήτω τα χαρακώματα
Τα γένεια,
Τα παραμπέλουμ, τα φυσεκλίκια
Οι μαύρες μαντίλες,
Οι ηρωισμοί: θέματα συζητήσεων στου Λουμίδη.
Ποιητή
Τώρα
Με προετοιμάζεις
για μια καινούρια έκδοση της Ιστορίας
Για μια καινούρια Ιστορία,
Με το ίδιο χαρτί, ίδιο σχήμα, ίδια στοιχεία, ίδιο μελάνι,
ίδιο δέσιμο, ίδιο τίτλο.

Εγώ
Τώρα
Τι να κάνω ;
Ν’ αλλάξω πρόσωπο στο χειρουργείο ;
Ν’ αλλάξω ψυχή στο καφενείο ;
Άλλαξα κι’ εγώ μάρκα τσιγάρων
(με τύλιξαν οι ολοσέλιδες διαφημίσεις)
Αγόρασα γυαλιά ηλίου
Κι’ ερευνώ τις βιτρίνες
για ένα καλοκαιρινό πουκάμισο της προκοπής.


Με δυο γκαζόζες, πηγαίνω σινεμά τα βράδια
Και παίζω και τον εραστή
όταν μου λάχει πρώτος ρόλος
(Έτσι που μου αφήρεσαν ολάκερο το έργο,
έμεινα ένας άνεργος κομπάρσος
που διαβάζει τακτικά τα καλλιτεχνικά νέα
χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τα συνέδρια ειρήνης).

Χωρίς ιστορία – που να πάρει ο διάολος

Χωρίς μια μπερέτα
Μια πολωνέζικη, ένα μυστικό τυπογραφείο.
Τώρα
Συλλέγω χαρτοκόπτες.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα