Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στράτος Κ.: "Πρώτη πατρίδα"


Θυμάσαι τα ολοφώτεινα πρωϊνά;
Τις Παρασκευές;..
Τα δροσερά κορίτσια του νότου μας…
Τον πατέρα τον θυμάσαι;
-άτρωτος κι ατρόμητος, παρέχων ύψιστη ασφάλεια
στα του οίκου. -μόν’ ο θεός πιο πάνω!
Τη μητρική ευωδιά;.. την αγκαλιά της! – πρώτη πατρίδα…
Τις σκανδαλιές με τ’ αδέλφια;..τους φίλους, τις ζαβολιές,
Τα παιχνίδια – ζωντανὰ ήταν διάολε!-.
Το τρομαχτικό δωμάτιο, το θυμάσαι;..
καθώς σε κυνηγούσε το σκοτάδι του…
Τις γεύσεις;.. τις οσμές;..
την άμμο στα χέρια σου;
το κρυφτό στα σύννεφα το θυμάσαι;
το γάλα που χύθηκε στ’ άστρα;..
Πού είναι τώρα όλ’ αὐτά;
Εσύ, ποιός είσαι;..
Δεν πάλιωσε ο κόσμος ανόητε,
ούτ’ η ζωὴ εγέρασε…
Μα εσύ!
Εσύ άλλαξες μάτια.

Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα