Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σωτήρης Τριβιζάς: "Αντίστιξη"


Με της φωνής του
τους παράφορους ρυθμούς
επινοεί τον ουρανό
και γεωργεί τον κόσμο
σπέρνοντας τους ανέμους
και θερίζοντας τις θύελλες.
Λέξη τη λέξη
ο σπόρος γίνεται καρπός
— μια μυστική ανθοφορία.

Λαξεύει την αόρατη ύλη.
τη σκοτεινή επιφάνεια,
εκεί που κάποτε αναβλύζει
άκτιστο και αχειροποίητο το φως.

Και ξετυλίγει μες στα όνειρά του
το νήμα ενός απέραντου θανάτου.



Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα